Μάλλον ζούμε στην εποχή του παραλόγου. Φθάσαμε στο σημείο, μετά από οκτώ χρόνια αδιεξόδου στο Κυπριακό, όταν μάλιστα όλοι, κυριολεκτικώς όλοι, υποστήριζαν ότι μας είχε μείνει ένα ακόμη μίλι στην όλη προσπάθεια, να παρουσιάζουμε σήμερα τα εντελώς ελάχιστα ως πρόοδο. Ο στόχος να εξυπηρετηθεί το δήθεν αφήγημά μας ότι νοιαζόμαστε για λύση και ότι μάλιστα αναλαμβάνουμε επί τούτου πρωτοβουλίες. Παρουσιάζουμε παρωνυχίδες «προόδου» σε θέματα τα οποία ξεκίνησαν εδώ και δεκαετίες, που αφορούν τη νεολαία -αλήθεια, ποιος πολεμά σήμερα το πρόγραμμα imagine- τα κοιμητήρια και τα μνημεία ως πρωτογενή ζητήματα με στόχο να δικαιολογήσουμε την ανυπαρξία μας σε σοβαρές πρωτοβουλίες και ευκαιρίες που ακόμη και τώρα υπάρχουν. Προτιμούμε μικρές κινήσεις που γίνονταν από τη δεκαετία του '80, γιατί απλά τρεφόμαστε από το αδιέξοδο.
ΧΡγ
