Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις στην Κύπρο είναι από τους πλέον συντηρητικούς θεσμούς, έμπλεοι με φοβίες και αναχρονισμό στους σχεδιασμούς τους. Το σημείο αναφοράς στη δράση τους είναι η ακινησία. Αυτή την εικόνα την αποτυπώνουν ακόμη μια φορά τόσο σε σχέση με την προσπάθεια εισαγωγής ξενόγλωσσων προγραμμάτων στα δημόσια πανεπιστήμια όσο και στα θέματα του εκσυγχρονισμού του συστήματος αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Τρέμουν το μέλλον. Ας μην κατηγορούν την υπουργό Παιδείας για τους ευρύτερους χειρισμούς της στα θέματα της Παιδείας και, επιτέλους, ας αναλογιστούν τις δικές τους διαχρονικές ευθύνες πολλές τώρα δεκαετίες. Ας μην το παίζουν σήμερα οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί ως οι πλέον συνεπείς εκπρόσωποι του εκσυγχρονισμού της Εκπαίδευσης γιατί το παρόν καθεστώς στην Παιδεία είναι και αποτέλεσμα των δικών τους διαχρονικά οπισθοδρομικών αντιλήψεων. Για να μην μας κοροϊδεύουν και από πάνω.
ΤΟ ΜΑΤΙ
