Πάλι συγκλονιστήκαμε και πάλι λυπηθήκαμε. Και οργιστήκαμε. Όχι όλοι, βέβαια. Συγκλονιστήκαμε, λυπηθήκαμε και οργιστήκαμε όλοι όσοι νιώθουμε πάντα τα ίδια συναισθήματα στο άκουσμα μιας τραγωδίας που αφορά σε ναυάγια ή ξεκλήρισμα μεταναστών και προσφύγων.
Μια θάλασσα-απέραντο νεκροταφείο. Θάφτης απελπισμένων ανθρώπων. Που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Βέβαια, μικρή σημασία έχει πού και πότε συμβαίνουν οι τραγωδίες με πρόσφυγες και μετανάστες. Όταν όμως αυτά τα ναυάγια συμβαίνουν στη γειτονιά μας, στη θάλασσά μας, ο πόνος γίνεται πιο δυνατός. Γίνεται δικός μας. Γιατί φαίνεται πως είμαστε συνένοχοι. Τα πάντα συνηγορούν σε επαναπροωθήσεις προσφύγων, αλλά οι αρμόδιοι βγάζουν τους πάντες τρελούς. Και αρνούνται κιόλας να διερευνήσουν τις καταγγελίες.
Κάποιοι λυπούνται, λοιπόν, και θυμώνουν και αντιδρούν. Και συνήθως συμβαίνει με αυτούς που δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την κατάσταση. Κάποιοι αρμόδιοι στα κέντρα λήψης αποφάσεων ικανοποιούνται με στοιχεία που λένε, «μειώσαμε το μεταναστευτικό», «αντιμετωπίσαμε το μεταναστευτικό», και κορδώνουν στις δημοσιογραφικές διασκέψεις.
Αυτό που έγινε στα ανοιχτά του Κάβο Γκρέκο τις προηγούμενες ημέρες ισοδυναμεί με την τραγωδία της Πύλου στην Ελλάδα. Από τα πλέον πολύνεκρα στον κόσμο. Εκατοντάδες απελπισμένοι, αβοήθητοι σε ένα αλιευτικό, θάφτηκαν στα νερά της θάλασσας και η Ελλάδα κατηγορείται για παραλείψεις του Λιμενικού της να συνδράμουν στη διάσωσή τους. Μπορεί οι αριθμοί του ναυαγίου στο Κάβο Γκρέκο να είναι σαφώς μικρότεροι, αλλά δεν παύει να είναι ανθρώπινη τραγωδία αυτό που συνέβη.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο μιλά για επαναπροωθήσεις, πράξη που ισοδυναμεί με έγκλημα. Οι αρμόδιοι υπουργοί, Άμυνας, Δικαιοσύνης, και ο υφυπουργός Μετανάστευσης βγάζουν όλους τους άλλους τρελούς και οι μόνοι συνετοί είναι οι ίδιοι. Κι ακόμα, όσοι ζητούν διερεύνηση πολεμούν την Κυπριακή Δημοκρατία. «Θα περίμενα από κάποιους μόνιμους επικριτές μας γύρω από το θέμα που αφορά το μεταναστευτικό να πουν καθαρά επιτέλους ποιες είναι οι απόψεις και οι θέσεις τους και να μας πουν, καθαρά επίσης, εάν θέλουν η Κυπριακή Δημοκρατία να έχει συντεταγμένα όργανα και να προστατεύει και να διαφυλάσσει τα συμφέροντα του κυπριακού λαού ή όχι», μας είπε ο υπουργός Άμυνας.
Και την ίδια ώρα, με αυτές τις συμπεριφορές, συντελείται άλλο ένα έγκλημα. Η ρατσιστική ρητορική αυξάνεται και γίνεται κτήμα ολοένα και περισσότερων ξενοφοβικών και μισαλλόδοξων. Κάθε πρόσφυγας και μετανάστης γίνεται «κόκκινο πανί», εχθρός και ανεπιθύμητος. Πόσες φορές να ακούς πως η «επιτήρηση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε αυτή είναι από την ξηρά είτε από τη θάλασσα, είναι επιβεβλημένη από μέρους μας για να έχουμε τουλάχιστον τον αυτοσεβασμό που χρειάζεται ως κράτος-μέλος της διεθνούς κοινότητας»; Λες και είπαμε το αντίθετο. Αλλά όταν το προτάσσεις και την ώρα που συντελείται το έγκλημα, κερδίζεις την κοινή γνώμη. Σε αυτό στοχεύεις. Δεν τους πνίγει η θάλασσα τους πρόσφυγες. Η αδιαφορία των όπου γης κρατούντων το κάνει.
