Κοιτάζουμε την τύχη, όπως είναι οι καφετζούδες και οι μάντεις. Κοιτάξτε και τα ζώδια και τα άστρα. Ίσως υπάρχει εκεί κάποιο σημάδι. Μπορείτε να ρωτήσετε και τα πνεύματα, τα οποία καλείτε επειδή φεύγουν με πένθος και έρχονται εύθυμα. Το πνεύμα του Μακαρίου και το πνεύμα του Ντενκτάς. Διανύσαμε δρόμο. Σε ποιο σημείο των ευλογημένων συμφωνιών κορυφής βρισκόμαστε; Με την πίεση της κατοχής τον κάνατε να δεχτεί την ομοσπονδία. Και τώρα, 48 χρόνια μετά θα κάνετε τον Νίκο να δεχτεί τα δύο κράτη; Πέρασε μισός αιώνας. Και πέρασε πολύ περισσότερο νερό κάτω από τη γέφυρα. Σε κάθε σύνοδο κορυφής εσείς βγήκατε η πλευρά που είχε δίκαιο; Στο Σχέδιο Ανάν εσείς. Στη Νέα Υόρκη εσείς. Στο Κραν Μοντάνα εσείς. Παντού εσείς. Πουθενά δεν ήταν εκείνος που είχε δίκαιο, το θύμα της κατοχής; Σάπισε αυτό το κυπριακό πρόβλημα, σάπισε. Ο Καραμανλής ήταν έξυπνος άνθρωπος. Είδε ότι θα σαπίσει πριν από πενήντα χρόνια. «Κάθε πρόβλημα που παραμένει άλυτο για μακρό χρονικό διάστημα αρχίζει να σαπίζει», είπε. Συμφωνούσε ο Μακάριος. Όμως, αντί να δώσει οικειοθελώς το 25%, ας είναι να μείνει υπό κατοχή το 40%, έτσι δεν είναι; Σάπισε και αυτή η σαπίλα σας βόλεψε πολύ. Σας έκανε χαρούμενους να μην λαμβάνεται αποτέλεσμα από καμία σύνοδο κορυφής. Διότι ο χρόνος δούλευε υπέρ σας και όχι υπέρ του θύματος. Γίνατε ειδικοί στο να φορτώνετε στην άλλη πλευρά την ευθύνη κάθε συνόδου κορυφής που δεν είχε αποτέλεσμα. Δεν έχω απολύτως καμία αμφιβολία ότι έτσι θα γίνει και τώρα. Κλείσατε τις πόρτες και πήγατε. Βγήκατε πάντα ένα βήμα μπροστά. Η ομοσπονδία έγινε συνομοσπονδία. Η δε συνομοσπονδία δύο κράτη. Σαπίσαμε όλοι μας μαζί με αυτό το πρόβλημα που σάπισε. Όποτε άνοιγε το θέμα, σας ενοχλούσε. Κανείς δεν ρωτούσε κανέναν «ποια είναι η κατάσταση». Δήθεν θα δίδατε το Βαρώσι. Όμως, αφού βγήκατε η πλευρά που είχε δίκαιο παντού, να που έγινε και αυτό δικό σας. Η πρώτη τουριστική πόλη ερείπιο του κόσμου! Πλέον υπολογίζετε τους επισκέπτες της σε εκατομμύρια. Δεν ντρέπεστε καθόλου να αποκαλύψετε τη βαρβαρότητά σας.
Άλλαξε πολύ ο κόσμος μέσα σε πενήντα χρόνια. Μας κοροϊδεύει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Όμως, δεν πέρασε καθόλου η βαρβαρότητα. Όπως είπε ένας Ινδός φιλόσοφος, ζούμε στον Μεσαίωνα στην εποχή της τεχνολογίας.
Σε αυτό τον κόσμο ζουν κάποιοι που επιλέγουν είδος θανάτου. Οι Σύροι διαλέγουν θάνατο. Οι Υεμενέζοι, οι Ουκρανοί διαλέγουν θάνατο. Οι Λίβυοι διαλέγουν θάνατο. Ακριβώς όπως γινόταν κάποτε στη Ρουάντα. Οι καημένοι οι Τούτσι ικέτευαν τους Βέλγους στρατιώτες απέναντι στους Χούτι που περίμεναν για να τους σφάξουν με ππάλες: «Σκοτώστε μας εσείς όπως σκοτώνετε τα σκυλιά, χτυπήστε μας εσείς, μην μας αφήσετε στα χέρια τους». Τους άφησαν και έφυγαν. Ιδού, αυτό είναι ένα από τα εγκλήματα που κάθεται μέσα μας σαν πέτρα. Ζήσαμε και είδαμε και εμείς παρόμοια σε αυτό το μικρό νησί. Ποιος ξέρει πόσοι Κύπριοι ικέτευσαν τον δήμιό τους λέγοντας «σε παρακαλώ μη με σκοτώσεις, έχω οικογένεια και παιδιά»; Ποιος ξέρει πόσες γυναίκες σπαρταρούσαν ανήμπορες για να γλυτώσουν από τα χέρια του βιαστή τους; Και ενώ όλα αυτά ακόμα κάνουν άνω - κάτω τη μνήμη μας τόσα χρόνια μετά, εσείς πάλι μας κοροϊδεύετε; Ο ισχυρός πάντα έχει δίκαιο και ο ανίσχυρος πάντα έχει άδικο; Εσείς θέλετε λύση και ειρήνη και εμείς δεν θέλουμε; Τι είπατε; Εσείς είπατε ναι και εκείνοι είπαν όχι; Μην με κάνετε να γελώ.
Δεν υπάρχει προσδοκία. Δεν υπάρχει ελπίδα. Τι είδους σύνοδος κορυφής είναι αυτή; Μήπως είναι για τα μάτια του κόσμου; Μήπως είναι σύνοδος κορυφής για το «Show must go on»; Τα πολιτικά μας κόμματα πήγαν εκεί με πνεύμα εθνικής ενότητας και ομοψυχίας; Οι ομοσπονδιακοί μας, με ποιους θα ενωθούν; Με την Τουρκία που υποστηρίζει δύο κράτη; Ή μήπως με την Κυπριακή Δημοκρατία που υποστηρίζει ομοσπονδία; Πιστεύω στην ειρήνη, όμως δεν πιστεύω σε εσάς. Αν σάπισε αυτό το πρόβλημα, άστε το να σαπίσει πιο πολύ. Τουλάχιστον στο τέλος του χειμώνα έρχεται η άνοιξη. Θα έρθει και θα περάσει και αυτό. Ίσως μια μέρα να αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας…
