Ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, διέταξε προχθές την παύση της στρατιωτικής βοήθειας που παρέχουν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία. Η απόφαση λήφθηκε μερικά 24ωρα μετά τη λογομαχία του με τον Ουκρανό ομόλογό του, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στον Λευκό Οίκο, και μετά τη σύνοδο των προθύμων συμμάχων στο Λονδίνο να βοηθήσουν την Ουκρανία απέναντι στην επιθετικότητα της Ρωσίας.
Κάποιοι στην Ευρώπη θεωρούν ότι με τέτοιου είδους κινήσεις διαλύεται η Δυτική Συμμαχία, επιβραβεύεται η ρωσική επιθετικότητα και γίνεται αποδεκτή η συναλλακτική λογική Τραμπ στη διεθνή πολιτική ζωή.
Όλα τα πιο πάνω μπορεί και μάλλον ισχύουν, αλλά η διαπίστωση αυτή δεν οδηγεί σε πρακτικές λύσεις του ουκρανικού προβλήματος.
Το θέμα έθεσε με οξυδέρκεια και λογική ο ηγέτης της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, στο Λονδίνο. Όπως είπε, είναι αδιανόητο η Ευρωπαϊκή Ένωση του μισού δισ. ανθρώπων να φοβάται τη Ρωσία με πληθυσμό 140 εκατ. και να καλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες των 340 εκατ. πολιτών να την προστατεύσουν.
Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να ασκεί τον γεωπολιτικό λόγο που πληθυσμιακά και οικονομικά της αναλογεί είναι ότι πρέπει να ενισχύσει την άμυνά της. Με λίγα λόγια, μετά τον πολιτικό και οικονομικό της πυλώνα οφείλει να ενισχύσει και τον αμυντικό.
Οι ατελέσφορες προς αυτή την κατεύθυνση προσπάθειες ξεκίνησαν από το 1992 διά της ίδρυσης του Ευρωπαϊκού Σώματος Στρατού (European Corps, συνήθως αναφερόμενο ως Eurocorps). Ξεκίνησε ως ένα διεθνές Σώμα στρατού, στελεχωμένο με περίπου 1.000 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες. Εδρεύει στο Στρασβούργο, στην περιοχή της Αλσατίας στη Γαλλία. Το Σώμα, παρότι ιδρύθηκε τον Μάιο του 1992, ενεργοποιήθηκε τον Οκτώβριο 1993 και κατέστη επιχειρησιακό το 1995. Ο πυρήνας των δυνάμεων του Στρατηγείου είναι η Γαλλογερμανική Ταξιαρχία που ιδρύθηκε το 1987. Στη συνέχεια προσχώρησαν η Ισπανία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο. Από το 2002 συνδεδεμένα μέλη είναι η Ελλάδα, η Ιταλία, η Αυστρία, η Ρουμανία και η Τουρκία.
Με λίγα λόγια, η μαγιά για τον Ευρωστρατό υπάρχει. Η διάθεση των ΗΠΑ να απεμπλακούν από την ασφάλεια της Ευρώπης, όπως ίσχυε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι δεδομένη και εκ των πραγμάτων δικαιολογημένη. Ανεξαρτήτως του πολιτικά καταστροφικού τρόπου που το θέτει ο Τραμπ, δεν μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Αμερικανός φορολογούμενος να επωμίζονται τα βάρη της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών.
