Ο Γιώργος Βασιλείου και ο Γλαύκος Κληρίδης δούλεψαν με πατριωτισμό και φαντασία. Έφεραν την Κύπρο στην είσοδο της ΕΕ, να βάλει τα γιορτινά της, και τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας πάνω στον ιστό ισότιμο μέλος. Δεν σήκωσαν όπλα, δούλεψαν για όλους τους Κυπρίους, συμπεριλαμβανομένων και των Τουρκοκυπρίων. Αν η ένταξη γινόταν σήμερα, σίγουρα οι ακροδεξιοί εθνικιστές θα έθεταν θέμα προδοσίας, ποια η σχέση να κουβαλούμε μαζί μας τους Τουρκοκύπριους στην Ευρώπη ισότιμους. Η ισοτιμία είχε αντίκρισμα. Πάρα πολλοί Τουρκοκύπριοι, οι περισσότεροι νέοι, ζήτησαν να πολιτογραφηθούν Κύπριοι, εξασφαλίζοντας έτσι τα προνόμια που παρείχε στα μέλη της η ΕΕ. 0 Τάσσος Παπαδόπουλος φυσικά έγινε ο Πρόεδρος που θα υπέγραφε την ένταξη, χωρίς βέβαια να καταναλώσει κόπο. Αναφορά και έπαινος στους προκατόχους του κανένας, αντ’ αυτού έδωσε βήμα στους ομοϊδεάτες του. Σήκωσαν ανάστημα χωρίς ντροπή για την προδοσία, κολύμπησαν στην εξουσία. Τώρα πληρώνουμε τ’ ανοίγματα του Τάσσου στην ακροδεξιά. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν ήταν στις προθέσεις του, αλλά προς εξασφάλιση ψήφων για δεύτερη θητεία αυτό ήταν το αποτέλεσμα. Η πίστη μας στη Δημοκρατία δεν μας αφήνει να παρασυρθούμε και να μην σταθούμε απέναντι και στην ακροδεξιά. Στη φαντασία, αυτό που μ’ αρέσει περισσότερο είναι ότι δεν συγχωρεί. Δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση στην Ιστορία να αντέξουν οι πατριδοκάπηλοι, οι φασίστες παντός είδους. Ακόμα και υπερδυνάμεις εξασθένησαν και χάθηκαν. Ρώμη, Βυζάντιο, Μεγάλη Βρετανία… Τι ζητά απ’ εμάς η μικρή πατρίδα, η Νήσος Κύπρος; Να είμαστε αξιοπρεπείς πολίτες. Να αναζητούμε την αλήθεια, ν’ αφήνουμε τη φαντασία μας να γεννά ιδέες. Να μην συγχωρούμε τους Σαμαράδες, να τους ξεσκεπάζουμε, και στη Βουλή μας όσοι ετοιμάζουν συζήτηση για το πρόγραμμα Imagine -μικροπωλητές πατριωτισμού- να ξέρουν ότι γίνονται εχθροί μας περισσότερο από τον Ερντογάν. Αυτοί είναι που θα ακούσουν: Ή ταν… ή τίποτα στη μάχη. Το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ό,τι θα μας αναγκάσει να υποστείλουμε τη σημαία της φαντασίας.
