Χαιρετισμούς αγαπητοί μου φιλόσοφοι. Σωκράτη. Αριστοτέλη. Πλάτωνα. Χαιρετισμούς σε όλους σας από μια γωνιά αυτού του κακόμοιρου μικρού νησιού. Έχω παράπονο. Αν τώρα τρέχει απαισιοδοξία και απελπισία από παντού μου, να με συγχωρείτε, όμως εσείς είστε η αιτία για όλα αυτά. Και δεν είστε μόνο εσείς. Φταίει και ο Όμηρος. Και ο Σαίξπηρ. Και ο Βίκτωρας Ουγκώ και ο Τολστόι και ο Ντοστογιέφσκι. Φταίτε, διότι οι σκέψεις σας και οι ήρωές σας μού δείχνουν πως δεν άλλαξε καθόλου η ανθρωπότητα. Πέρασαν αιώνες. Όμως, εκείνοι βρίσκονται μέσα στο κεφάλι μας και ανάμεσά μας μάλιστα. Αχ λέω αχ, αν δεν έχει περάσει ακόμα μια ιδέα που υπήρχε προ Χριστού, τι σημασία έχουν αυτά που θα πω και θα γράψω; Αλλάζει από εδώ και μπρος ο άνθρωπος, ο οποίος δεν άλλαξε εδώ και αιώνες; Κοιτάξτε, όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς του παρελθόντος αναφέρονται στους ανόητους της ανθρωπότητας. Λένε ότι όλα τα κακά στον κόσμο οφείλονται σε εκείνους Μάλιστα βρίσκουν τους ανόητους χειρότερους και από τους κακούς. Η κακία δεν τελειώνει ποτέ. Η ανοησία δεν περνάει ποτέ. Πόσο τρομερό είναι να βλέπεις και να ζεις και μετά από δύο χιλιάδες χρόνια αυτά που συνέβησαν προ Χριστού. Μακάρι να είχαμε μια δυνατότητα να κουβεντιάσουμε, να μιλήσουμε και να πούμε τα ντέρτια μας. Είναι ωραία τα μέρη μας εδώ. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό ένα καλοκαιρινό βράδυ μέχρι το πρωί κάτω από τα σταφύλια που κρέμονται από μια κληματαριά. Το κρασί είναι από εμένα. Και η ζιβανία σε όποιον θέλει.
Αγαπητέ Σωκράτη, επαναστατείς για την τυραννία και την αδικία και σε βρίσκω ξαφνικά δίπλα μου σαν συναγωνιστή σε αυτό τον αγώνα. Χαίρομαι που είσαι μαζί μας. Από τα εξής σου λόγια καταλαβαίνω ότι αντιμετώπισες μεγάλες αδικίες και πυροδοτεί την απαισιοδοξία μου το γεγονός ότι αυτές οι αδικίες συνεχίζονται απαράλλαχτες στον σημερινό κόσμο: «Αν ένας άνδρας πετάξει τα όπλα του στον πόλεμο και γονατίσει μπροστά σε εκείνους που τον καταδιώκουν, μπορεί να αποφύγει τον θάνατο με αυτό τον τρόπο. Μπορεί να αποφύγει τον θάνατο και σε περίπτωση που αποδεχτεί να πει και να κάνει οτιδήποτε. Το δύσκολο, φίλοι μου, είναι να ξεφύγεις από την αδικία, όχι τον θάνατο. Διότι η αδικία τρέχει πιο γρήγορα από τον θάνατο».
Ναι, η αδικία τρέχει πιο γρήγορα από τον θάνατο. Το ζω καθημερινά αυτό. Βλέπω νεκρούς που ζουν. Πετούν ανάμεσα στα φτερά της αδικίας. Όμως, ουσιαστικά είναι νεκροί. Να συμφωνεί κανείς μαζί σου μετά από χρονικό διάστημα πέραν των δύο χιλιάδων χρόνων είναι και καλό και κακό. Είναι κακό, διότι δεν ξέρω πόσοι αιώνες χρειάζεται να περάσουν ακόμα για να αφανιστούν οι αδικίες.
Αγαπητέ Πλάτωνα, λες πως «το να γνωρίζεις και να σιωπάς είναι τόσο άσχημο όσο να μην γνωρίζεις και να μιλάς». Έχω και εγώ παράπονο γι’ αυτό ακόμα. Άρα, έτσι ήταν και την δική σου εποχή. Υπήρχαν κάποιοι που γνώριζαν και σιωπούσαν και κάποιοι που δεν γνώριζαν και μιλούσαν. Ιδού και εμείς από αυτό υποφέρουμε ό,τι υποφέρουμε. Περνάμε και εμείς από καιρούς στους οποίους εκείνοι που σωπαίνουν ενθαρρύνουν τους κακούς. Πόσο δύσκολο είναι να ζεις ανάμεσα σε κάποιους που λένε πως αυτές οι δουλειές είναι μπελαλίδικες και να σωπαίνουν. Ψάχνω έναν μάρτυρα να έρθει στο δικαστήριο να πει τον δράστη της δολοφονίας και να διηγηθεί την αλήθεια στους σεβαστούς δικαστές. Ο μάρτυρας σωπαίνει και δεν έρχεται. Εγώ γίνομαι μάρτυρας στην ιστορία. Εκείνος δεν γίνεται μάρτυρας στο δικαστήριο.
Αγαπητέ Αριστοτέλη, πόσο θα ήθελα μια μέρα να συναντηθώ μαζί σου σε αυτή την πόλη. Εμένα δεν με πιστεύουν, ίσως πιστέψουν εσένα. Όμως, είμαι βέβαιος ότι αν σε καταλάβουν, θα γίνουν οπωσδήποτε καλύτεροι άνθρωποι. Είπες πως «κάποιοι πρέπει να γίνουν σκλάβοι άλλων για να μπορέσουν να είναι πραγματικά ελεύθεροι». Πόσοι σε κατάλαβαν; Λες και το εξής: «Υπάρχουν περισσότεροι από έναν τρόπο να βαδίσει κανείς σε λάθος δρόμο. Όμως, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να κάνει το σωστό». Όμως, είναι πολύ επικίνδυνος εκείνος ο σωστός δρόμος αγαπητέ μου φιλόσοφε. Να ήξερες πόσοι έδωσαν τη ζωή τους σε αυτό τον δρόμο…
Ναι, εσείς είστε ο λόγος της απαισιοδοξίας που με πλακώνει σαν εφιάλτης κάποιες βραδιές αγαπητοί μου φίλοι σοφοί. Όμως, ό,τι και να γίνει, εσείς είστε και η ελπίδα μου…
