Κάθε προσπάθεια για τερματισμό ενός πολέμου – του οποιουδήποτε πολέμου – είναι πάντα καλοδεχούμενη και ανακουφιστική. Η ανθρωπότητα ουδέποτε κέρδισε οτιδήποτε από τους πολέμους, ούτε από τις αλόγιστες κούρσες των εξοπλισμών. Αντίθετα, έχασε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και αμύθητα ποσά που αποστερήθηκαν από την ευημερία και πρόοδο των ανθρώπων.
Υπό αυτή την έννοια θα έπρεπε να θεωρείται ως θετική εξέλιξη και η σημερινή προσπάθεια του Αμερικανού Προέδρου να βάλει τέλος στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Δυστυχώς, όμως, όσο προχωρούν οι μέρες και ο Ντόναλντ Τραμπ ανοίγει τα χαρτιά του και ξεδιπλώνει την τακτική του, αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά ο στόχος του είναι ο τερματισμός του πολέμου και η εδραίωση της ειρήνης στην περιοχή.
Δεν μπορείς να λες ότι θέλεις να τερματίσεις τον πόλεμο στην Ουκρανία και να αποκλείεις από τις «διαπραγματεύσεις» με τον εισβολέα, τον άμεσα ενδιαφερόμενο και επηρεαζόμενο, δηλαδή το θύμα αυτού του πολέμου, την Ουκρανία, και την επίσης έμμεσα επηρεαζόμενη, Ευρώπη.
Δεν μπορείς, χωρίς να πάρεις κάτι από αυτόν, να βγάζεις από τη διεθνή απομόνωση τον εισβολέα και να του δίνεις ελαφρυντικά για την εισβολή του στην Ουκρανία και την καταστροφή της, και την ίδια ώρα να ζητάς από τους Ουκρανούς να αποδεχθούν επί της ουσίας μία ταπεινωτική συνθηκολόγηση, ξεγράφοντας κατεχόμενα εδάφη και απεμπολώντας κυριαρχικά τους δικαιώματα.
Είναι εξαρχής προφανές ότι πίσω από το «μεγαλόπνοο» σχέδιο του Τραμπ για την Ουκρανία κρύβονται άλλα, αλλότρια κίνητρα και στόχοι.
Εκείνο που επιδιώκει εν πρώτοις, ως πάνω απ΄όλα επιχειρηματίας που είναι, είναι να αποκομίσει από τον πόλεμο αυτό τα μέγιστα δυνατά οικονομικά κέρδη και αν δεν το καταφέρει, να δημιουργήσει άλλοθι για να εγκαταλείψει άρον-άρον την Ουκρανία, αφήνοντάς την ουσιαστικά βορά στις ορέξεις του φίλου του Πούτιν.
Μέσα από την εγκατάλειψη της Ουκρανίας επιδιώκει ταυτοχρόνως να προκαλέσει ρήγμα στην ενότητα της Ευρώπης, αλλά και να την οδηγήσει σε οικονομική κατάρρευση σε περίπτωση που αυτή θελήσει να συνεχίσει να στηρίζει από μόνη της στρατιωτικά και οικονομικά την Ουκρανία.
Και αυτά στο πλαίσιο μίας προφανούς συνεννόησης που «μαγειρεύει» με τον Πούτιν για επανακαθορισμό των σφαιρών επιρροής των δύο υπερδυνάμεων, και στο πλαίσιο αυτό ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να χαρίσει στον Πούτιν, όχι μόνο την Ουκρανία, αλλά και μέσα από την αποδυνάμωση της ΕΕ, ίσως και άλλα γειτονικά της Ρωσίας ευρωπαϊκά κράτη, με ανάλογα φυσικά ανταλλάγματα σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως για παράδειγμα η Γάζα και άλλες.
Όποιος θεωρεί ότι στις αμερικανορωσικές διαπραγματεύσεις που συμφωνήθηκαν στο Ριάντ θα συζητηθεί μόνο ή κυρίως το Ουκρανικό, πλανάται πλάνην οικτράν.
Σε αυτές θα μπουν στο τραπέζι πολλά άλλα θέματα και θα γίνει ένα κυριολεκτικό πάρε-δώσε ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, που δυστυχώς σήμερα έχουμε την ατυχία να διοικούνται από δύο μεγαλομανείς, μονομανείς, αυταρχικούς και αδίστακτους, «ηγέτες».
