Τι θα πας να συζητήσεις με την τουρκική πλευρά, η οποία λέει «θα βάλουμε στο τραπέζι τα δύο ίσα κυρίαρχα κράτη», κύριε Χριστοδουλίδη; Ποια η προσδοκία σου; Μήπως περιμένεις να το καταλάβει αυτό ο Γκουτέρες και να πει στον Τατάρ «δεν γίνεται κάτι τέτοιο»; Μήπως θα πει ο Γκουτέρες «κύριε Τατάρ, αυτό είναι αντίθετο με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, ξέρετε και εσείς ότι είναι αντίθετο»; Δεν θα πει. Αν θα το έλεγε, θα το έλεγε μέχρι τώρα. Όμως, κοίτα, τώρα προχωρούν ακόμα πιο πέρα. «Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά βάλει την ομοσπονδία στο τραπέζι, η δουλειά θα τελειώσει εκεί», λένε. Ενώ εσύ ακόμα δεν είπες «αν η τουρκική πλευρά βάλει στο τραπέζι τα δύο κράτη, θα τελειώσει εκεί η δουλειά». Σίγουρα ισχύει και στην πολιτική αυτό που ισχύει στις εμπορικές σχέσεις. Ανοίγουν το παζάρεμα από ψηλά. Για να αποκομίσουν πλεονέκτημα. Αυτός είναι εμπορικός υπολογισμός. Με το παζάρεμα πέφτει η τιμή. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ειδήμονας αυτής της υπόθεσης. Κάποτε εργάστηκε στη δουλειά των σαλαμιών και των αλλαντικών. Όμως, δεν έγινε πλούσιος πουλώντας σαλάμι και αλλαντικά. Στο χέρι του είχε μόνο ένα χρυσό δαχτυλίδι. Τώρα είναι γεμάτο χρυσάφι το θησαυροφυλάκιό του. Αν τον ρωτήσεις, θα σού πει «ο Αλλάχ τα έδωσε». Δεν ξέρω αν εσύ είσαι καλός έμπορος. Κάνεις δουλειές με την Αμερική και το Ισραήλ. Όσο έξυπνος και αν είσαι, δεν ωφελεί. Εκείνοι είναι διαόλου κάλτσα. Όμως, κανόνισες τη δουλειά με τον Σίσι στην Αίγυπτο, αυτό να κοιτάζεις εσύ.
Αλήθεια, αν εκείνοι βάλουν στο τραπέζι τα δύο κράτη και εσύ βάλεις την ομοσπονδία, τι θα γίνει; Στη δική μας πλευράς είναι πάλι μέσα σε σαστιμάρα. Ενώ υπάρχει η εμπορία των δύο κρατών από την Άγκυρα, δεν της λένε απολύτως τίποτα. Και τους κόλλησε μια επωδός σαν να τελειώνουν τα πάντα στην πολιτική ισότητα. Οι αριστεροί μας βγήκαν πιο σκληροί από τους δεξιούς. Για παράδειγμα, ο ηγέτης του ΡΤΚ Τουφάν Έρχουρμαν λέει «αν παραμείνουν χωρίς αποτέλεσμα αυτές οι διαπραγματεύσεις, δεν θα υπάρξει ξανά επιστροφή στο στάτους κβο». Τι σημαίνει αυτό; Δηλαδή, σημαίνει πως αν η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν αποδεχθεί τους όρους μας, αυτή η υπόθεση τελειώνει εδώ και θα γίνουμε και εμείς οπαδοί των δύο κρατών! Ετοιμάζει κάλυμμα από τώρα για να γίνει υποστηρικτής των δύο κρατών. Όμως, δεν είναι αυτός που ουσιαστικά έπρεπε να σταθεί δίπλα σου σε αυτές τις διαπραγματεύσεις; Εσύ θέλεις ομοσπονδία. Και εκείνος θέλει ομοσπονδία! Τότε; Γιατί κατευθύνει τα βέλη του προς εσένα αντί προς εκείνους που θέλουν δύο κράτη; Μήπως δεν έπρεπε να ήταν σε ένα μέτωπο οι υποστηρικτές της ομοσπονδίας και σε ένα άλλο μέτωπο οι υποστηρικτές των δύο κρατών;
Και πιάστηκε και από τις δηλώσεις του Μουσταφά Ακιντζί για το Κραν Μοντάνα κάνοντας μεγάλη χαρά σαν παιδί. Λάτρεψαν αυτές τις δηλώσεις και οι αριστεροί μας και οι δεξιοί μας. Ως γνωστόν, είπε πως «δεν μπορεί να επιρριφθεί στην Τουρκία η ευθύνη για την αποτυχία στο Κραν Μοντάνα». Πηδάνε στον αέρα από χαρά. Εκείνοι που δεν είπαν έστω και μια κουβέντα κατά της Άγκυρας κατά τη διάρκεια της ζωής τους, πιάνονται αμέσως σφικτά από οτιδήποτε αντίθετο συμβεί σε σχέση με την ελληνοκυπριακή πλευρά. Σκεφτείτε, εκείνοι που δεν έβγαλαν άχνα όταν λιντσάρονταν η εφημερίδα μας πριν εφτά χρόνια εκ μέρους της ομάδας του Ταγίπ Ερντογάν, χάλασαν τον κόσμο επειδή δέχθηκε επίθεση ένας Τούρκος νέος στον νότο. Είναι παράξενο και αυτό που είπε ο Ακιντζί. Θα γίνετε γείτονες με την Τουρκία, λέει! Κοίτα έγνοια! Αντί να ανησυχεί ο ίδιος ουσιαστικά, λέει «ανησυχήστε εσείς». Σκέφτονται όπως αυτός και όλοι οι υπόλοιποι υποστηρικτές της λύσης και της ειρήνης ανάμεσά μας. Αν τους ρωτήσουμε, «καλά, τι πρέπει να κάνει η ελληνοκυπριακή πλευρά για να μην γίνει γείτονας με την Τουρκία;» Είτε δεν ξέρουν, είτε θα πουν «πρέπει να αποδεχθεί τη λύση». Ποιαν λύση; Ποια είναι η πλευρά που φράσσει τον δρόμο της λύσης; Η ελληνοκυπριακή πλευρά που θέλει ομοσπονδία ή η τουρκική πλευρά που μιλάει για δύο κράτη; Θα σιωπήσουν. Δεν θα μπορέσουν να απαντήσουν και σε αυτό.
Το Κυπριακό είναι ουσιαστικά ζήτημα ενός φλιτζανιού καφέ. Μας το είχε διηγηθεί ο Τάσσος Παπαδόπουλος όταν τον επισκεφθήκαμε. Ήταν υπουργός Εργασίας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Και τότε υπήρξε αύξηση στον καφέ. Κατόπιν τούτου, ο αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας δρ Κιουτσιούκ παραπονέθηκε γι’ αυτή την αύξηση. «Ανακάλεσε την αύξηση», του είπε, «διότι εγώ πίνω δέκα φλιτζάνια καφέ την ημέρα και κερνάω άλλα είκοσι»! Είδατε; Αυτή είναι η συμφωνία. Συνέλθετε για ένα φλιτζάνι καφέ ο καθένας. Όμως, ο Ερντογάν δεν είναι ένας από εμάς. Δεν πίνει καφέ. Πίνει είτε τσάι είτε αϊράνι. Άλλωστε, αυτό είναι το ουσιαστικό ζήτημα!
