Γράφει ο Ρήγας
Οι πύργοι της Λεμεσού κρύβουν το φως του ήλιου και με τη σκιά τους δεν αφήνουν την πόλη να αντιληφθεί την πραγματικότητα και τραγικότητα των ανθρώπινων δραμάτων. Οι πύργοι τεκμήριο, η Λεμεσός πετά. Οι άρχοντες και οι καταδικασμένοι στην αθλιότητα φτωχοί. Η απανθράκωση της πενταμελούς οικογένειας, στην πόλη που ετοιμάζεται να ξεσαλώσει στους χορούς του καρναβαλιού, αντέγραψε ένα Άουσβιτς. Την ώρα που θα ξεφαντώνουν, θα θυμούνται άραγε τις αδικημένες ψυχές που έφυγαν στον ύπνο τους; Μάλλον όχι, όπως δεν θυμούνται τον ασβεστωμένο Πενταδάχτυλο. Κοινωνία βολεμένη στη μισή πατρίδα, κοινωνία που δεν θέλει να ενοχλείται από προδότες και καταχραστές Προέδρους. Και οι υπηρεσίες ψάχνουν τα αίτια. Βαθύτερα τα λάθη και πολλά, όσα οδήγησαν τον θάνατο, κατάμαυρο θεριστή, σε ένα κρεβάτι που όφειλε να είναι ασφαλές, σε ένα σπίτι, που φτιάχτηκε με σπασμένα όνειρα και εύφλεκτα υλικά. Εγκλήματα που η κρατική αδιαφορία τα επέτρεψε.
Με τα υπερβολικά υψηλά ενοίκια και την έλλειψη στέγης, έχει καταδικάσει πολλές οικογένειες σε ενοικιαζόμενα καταλύματα, με τις υποδομές τους να είναι θανατηφόρα ανεπαρκείς. Το κράτος, κλεισμένο σε γραφεία πολλαπλών ανέσεων, δεν μπορεί να αντιληφθεί τη φτώχεια και την αγωνία των πολιτών.
Όταν η οικονομική ανάπτυξη περιορίζεται σε στατιστικά και όχι σε ανθρώπινες ζωές, η ευθύνη βαραίνει τις πλάτες των εκάστοτε κυβερνώντων. Η φωτιά που έκαψε την οικογένεια αυτή είναι πύρινη κραυγή απελπισίας, άμεσα σεβασμός στη ζωή. Η κοινωνία πού στέκει; Ο φτωχός θεωρείται υπεύθυνος για την κακή του μοίρα. Κάτοικος της Λεμεσού, με έναν λυπηρό αλλά επώδυνο σαρκασμό, αναφέρει το ερώτημα που του απηύθυναν. «Γιατί η οικογένειά σου έκανε και δεύτερο παιδί αν η οικονομική σας κατάσταση δεν το επιτρέπει;». Οι φωνές της αλληλεγγύης πνίγονται σε μια θάλασσα κλειστών παραθύρων και προσοδοφόρων ενοικίων. Η Εκκλησία μένει σιωπηλή. Αντί να αναλαμβάνει να στηρίξει τις αδύναμες ψυχές, παραμένει εγκλωβισμένη στα κηρύγματα και τις τελετουργίες της, προτάσσοντας τη θεότητα και αγνοώντας τη μετρήσιμη ανθρώπινη δυστυχία γύρω της. Στην καρδιά της Λεμεσού, καπνοί σηκώνονται και ηχούν απεγνωσμένα. Οι ευθύνες είναι κοινές, για τους αόρατους ανθρώπους που θυσιάζονται από ένα σύστημα που δεν τους αναγνωρίζει. Πάρτε πιθάρια και φανάρια να βρούμε άνθρωπο.
