Είναι γεγονός πως πολλοί πίστεψαν στη «χημεία» Αναστασιάδη – Ακιντζί. Και οι δυο Λεμεσιάνοι που μιλούσαν με τόση αγάπη για την πόλη τους, διατείνονταν και οι δύο πως επιθυμούν λύση και επανένωση και κόντρα στις εθνικιστικές, διχαστικές και άλλες φωνές, αυτοί θα προχωρούσαν στην εξεύρεση λύσης που να διασφαλίζει την ενότητα του τόπου και των θεσμών. Αναγεννήθηκε και τότε η ελπίδα. Εκείνη η μάζωξη στον μακρύδρομο της Λήδρας, με τις ζιβανίες, τα «υγεία σου και γεια σου Μουσταφά», «υγεία σου γεια σου Νίκο», τα τραγούδια και τις αναμνήσεις από τα χρόνια της κοινής συμβίωσης, ναι, αναγέννησαν την ελπίδα. Και πίστεψαν και οι… απίστευτοι πως ο Νίκος Αναστασιάδης θα τολμούσε, όπως τόλμησε και το 2004.
Αλλά φευ. Όσο γρήγορα πειστήκαμε και πιστέψαμε άλλο τόσο γρήγορα απογοητευτήκαμε. Το Κραν Μοντανά, το τελευταίο μίλι για να υπογραφεί η λύση του Κυπριακού, αποδείχθηκε άλλη μία απογοήτευση.
Και έκτοτε ο Νίκος Ανστασιάδης μεταλλάχθηκε. Εφτά και κάτι χρόνια μετά, ο Νίκος Αναστασιάδης, παρουσιάζοντας το βιβλίο «Νέος ρεαλισμός» του υπουργού στην κυβέρνησή του, Χάρη Γεωργιάδη, έπλεξε το εγκώμιο του συμπολίτη του Μουσταφά Ακιντζί, τον πίστωσε με πατριωτισμό – λες και χρειάζεται διαπιστευτήρια ο πρώην ηγέτης – και είχε, είπε, «την ευαισθησία να μην παραγνωρίζει τις ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων». Δεν έμεινε ώς εδώ όμως ο κ. Αναστασιάδης. Να μη ρίξει σκιές; Πώς γίνεται; «Δυστυχώς δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει ή να επιβάλει αυτά που πρέσβευε». Τουτέστιν, τον χειραγωγούσε η Άγκυρα. «Αν μας άφηναν να προχωρήσουμε στην επίλυση, το Κυπριακό θα ήταν λυμένο», είπε κιόλας ο Νίκος Αναστασιάδης. Γιατί ως γνωστόν, για την αποτυχία στο Κραν Μοντανά φταίνε όλοι οι άλλοι – το σύμπαν, ο καιρός, ο Άιντα, ο Τσαβούσογλου, ο Γκουτέρες- αλλά η πλευρά μας όχι.
Απάντησε ο Ακιντζί. Σε ό,τι αφορά τον ρόλο που διαδραμάτισε η Τουρκία με τη στάση της, επεσήμανε πως «αν και οι σχέσεις μου με την τουρκική διοίκηση δεν ήταν καλές εκείνη την εποχή, δεν είναι δίκαιο και σωστό να κατηγορούμε την Τουρκία για την αποτυχία στο Κραν Μοντάνα». Σημείωσε, δε, ότι «τον Νοέμβριο του 2019, όταν ο Αναστασιάδης και εγώ συναντηθήκαμε για τελευταία φορά στο Βερολίνο, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επιβεβαίωσε ότι η Τουρκία επέδειξε την απαραίτητη ευελιξία όσον αφορά τη μονομερή επέμβαση». Αυτά βέβαια δεν τα λέει ο κ. Αναστασιάδης. Ο οποίος δεν λέει και για τις δικές του ευαισθησίες. Που έκανε στροφή 180 μοιρών γιατί «η Λεμεσός επετούσε», γιατί η ακροδεξιά τον απειλούσε πως δεν θα τον ξαναψηφίσει και άλλα πολλά.
Ναι, ο Μουσταφά Ακιντζί λάμβανε υπόψη τις ανησυχίες και Τ/Κ και Ε/Κ. Ο Αναστασιάδης όμως ήταν μονόπλευρος. Μόνο τη μια πλευρά σκεφτόταν. Ναι, ο Μουσταφά Ακιντζί με λόγια και έργα προσπαθούσε για ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα που θα ωφελούσε και τις δύο πλευρές. Κι ας είχε όλο τον σοβινιστικό κύκλο εναντίον του, κι ας είχε την Άγκυρα στο σβέρκο του.
