Γνωρίσαμε ακόμα έναν μεσολαβητή. Τη Rosemary DiCarlo. Ήρθε στο νησί μας, συναντήθηκε με τις πλευρές, και όπως όλοι οι πολιτικοί είπε ότι «είχαμε πολύ παραγωγικές συναντήσεις». Μάλιστα, ακόμα και η συνάντηση με τον Ερσίν Τατάρ ήταν πολύ παραγωγική, λέει, κάτι από το οποίο εμείς δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Συναντήθηκε και με εκπροσώπους του Δικοινοτικού Συνασπισμού Γυναικών. Θεωρεί ότι είναι σημαντική η συμμετοχή των γυναικών στην ειρηνευτική διαδικασία. Πολύ σωστά. Φυσικά και είναι σημαντική. Όμως, πώς θα συμμετάσχουν οι γυναίκες σε αυτή τη διαδικασία; Είχε κάνει μια πρόταση πάνω σε αυτό το θέμα ο γνωστός συγγραφέας Αχμέτ Αλτάν, του οποίου τα άρθρα διαβάζω με απόλαυση. Αναφερόταν στο πρόβλημα μιας χώρας στην Αφρική. Είχαν ξεσηκωθεί οι γυναίκες. Υποστήριζε το μποϊκοτάρισμα των ανδρών στο κρεβάτι μέχρι να πάρουν τα δικαιώματά τους. Καμία γυναίκα δεν έπρεπε να συνάψει σχέση μαζί τους. Κατά τη γνώμη του, οι άνδρες δεν θα άντεχαν ένα τέτοιο μποϊκοτάρισμα και στο τέλος θα ενέδιδαν. Κατά τη γνώμη μου, δεν είχε άδικο. Αυτή θα μπορούσε να ήταν η πιο αποτελεσματική μέθοδος αγώνα των γυναικών. Δεν υπάρχει έρωτας μέχρι τη λύση και την ειρήνη! Μποϊκοτάρισμα! Πάντα μποϊκοτάρισμα! Να κοπιάσουν να βγουν μπροστά οι γυναίκες που θέλουν να συμβάλουν στην ειρήνη! Νομίζω πως εδώ χρειαζόμαστε πολύ ριζοσπαστικές ενέργειες όπως αυτή.
Ο Αναστασιάδης παραπονιέται. «Αν μας άφηνε η Άγκυρα, θα το λύναμε στο Κραν Μοντάνα», λέει. Δεν τους άφησε η Άγκυρα. Θύμωσε πολύ για την ανταλλαγή χαρτών χωρίς να ρωτηθεί ο Ερντογάν. Έμεινε έξι μήνες δυσαρεστημένη με τον Ακιντζί. Γι’ αυτό ουσιαστικά δεν τον συγχώρεσε καθόλου. Μήπως άδικα δεν λέει καθόλου κουβέντα γι’ αυτόν ο ηγέτης του CTP Τουφάν Έρχουρμαν; Σε όσους τον ρωτάνε γιατί δεν λέει κουβέντα, λέει: «Θέλετε να κάνει και σε εμένα αυτό που έκανε στον Ακιντζί;» Δίνει από τώρα τη χαρμόσυνη είδηση ότι θα εκπληρώνει κατά γράμμα τις οδηγίες του Ερντογάν σε περίπτωση που γίνει «πρόεδρος της δημοκρατίας». Δεν ξέρω αν τον χρειάζεται ο Ερντογάν σε αυτή τη φάση. Μπορεί να θεωρηθεί πιο ελκυστικό να αναγκάζει έναν γνωστό αριστερό κόμμα να μιλάει για δύο κράτη. Αφότου δεν υπάρξει αποτέλεσμα στη Γενεύη και κατηγορηθεί πάλι η ελληνοκυπριακή πλευρά για τη μη λύση, δεν θα είναι και πολύ δύσκολο και ο Τουφάν να μεταπηδήσει από την ομοσπονδία στα δύο κράτη!
Γιατί δεν υπέβαλε κανείς την εξής ερώτηση στην κυρία Rosemary; «Τι σκέφτονται να κάνουν τα Ηνωμένα Έθνη, αν σκαλώσουν οι διαπραγματεύσεις όταν η τουρκική πλευρά θέσει στο τραπέζι τα δύο κράτη;» Πήγε στον Τατάρ. Ο Τατάρ είπε «δύο κράτη». Αυτή είναι η συνάντηση την οποία αποκάλεσε παραγωγική;
Τι παράξενες ερωτήσεις υποβάλλω και εγώ όμως… Στον σημερινό κόσμο υποβάλλονται καθόλου τέτοιες ερωτήσεις; Ζούμε τον δεύτερο Μεσαίωνα στην πιο αναπτυγμένη τεχνολογική εποχή. Και ακόμα παλαιότερη εποχή μάλιστα. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καίσαρας πήγαινε και καταλάμβανε μέρη λέγοντας «αυτό το μέρος είναι δικό μου». Όποιο μέρος ήθελε. Δεν διαφέρει από αυτόν και ο Τραμπ τώρα. Βλέπει τον κόσμο σαν τσιφλίκι του πατέρα του. Άρχισε από τη Γροιλανδία. Μιλώντας για τον Καναδά και άλλα παρόμοια, επεκτάθηκε και μέχρι τη Γάζα. «Η Γάζα είναι δική μου», λέει. «Η Γάζα δεν είναι προς πώληση», του λένε. «Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να την αγοράσω, θα πάω και θα μπω», λέει. Από την άλλη, η αυτού εξοχότητα ο αρχιτρομοκράτης Τζολάνι περνάει τις πιο κεφάτες μέρες του στο προεδρικό του Άσαντ στη Δαμασκό. Όλοι πηγαίνουν στα πόδια του. Όλοι τον αγκαλιάζουν. Και εμείς εδώ καθίσαμε και περιμένουμε να μας φέρουν λύση και ειρήνη αυτοί. Σε ποιον να παραπονεθούμε ότι το νησί μας βρίσκεται υπό εισβολή και κατοχή εδώ και πενήντα χρόνια; Δεν έμεινε κανείς! Και οι κατοχές και οι κατακτητές επιβραβεύθηκαν. Όμως, έχουμε ονειροπόλους νέους οι οποίοι μεγάλωσαν στις φωλιές των workshop. Και συμβουλάτορες που τους προσφέρουν μπιφτέκια χωρίς αίμα. Απαγορεύθηκε προ πολλού σε αυτό το νησί να βλέπει κανείς την πραγματικότητα. Πόσοι έμεναν εδώ να ρωτούν αν «υπάρχει δρόμος πέρα από τον θάνατο»;
