Παρακολουθώ εδώ και καιρό τη συζήτηση που εξελίσσεται γύρω από το θέμα του νομοσχεδίου για την παροχή ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών από τα δημόσια πανεπιστήμια και ομολογώ ότι έχω κάποιες απορίες. Με ποια ιδιότητα και ποια εξειδίκευση παρεμβαίνουν οι οργανωμένοι γονείς Μέσης Εκπαίδευσης στο πώς θα λειτουργούν τα ξενόγλωσσα, στην προκειμένη αγγλόφωνα, προγράμματα σπουδών;
Έχουν κάποια έρευνα, κάποιο χειροπιαστό στοιχείο που να λέει ότι τα ξενόγλωσσα βλάπτουν τα παιδιά τους, το δημόσιο σχολείο, τις Παγκύπριες Εξετάσεις κ.λπ;
Και να σας πω και κάτι… Έτσι όπως γίνονται σήμερα οι Παγκύπριες, μακάρι τα αγγλόφωνα προγράμματα σπουδών να τις καταργήσουν.
Δεν περνά χρονιά που να μην βγουν μαθητές και γονείς και να παραπονεθούν ότι τουλάχιστον ένα γραπτό ήταν υπερβολικά δύσκολο, λάθος δομημένο, είχε θέματα εκτός ύλης. Κάθε Ιούνιο, ο κ. Κωνσταντίνου που τώρα την είδε προασπιστής των δημοσίων σχολείων, βγαίνει σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες κ.λπ. και μας λέει για τα προβλήματα που έχουν οι μαθητές. Τα θυμάται αυτά ή μήπως δεν τον συμφέρουν τώρα και τα ξέχασε;
Και δεν είναι μόνο το γραπτό το πρόβλημα με τις Παγκύπριες Εξετάσεις. Ή μάλλον για να το θέσω πιο σωστά, ΔΕΝ είναι το πρόβλημα το γραπτό των εξετάσεων. Το πρόβλημα είναι η πορεία προς αυτό.
Αρχίζεις από την πρώτη λυκείου (πολύ πιθανόν και από πριν) μια σειρά από ιδιαίτερα μαθήματα-φροντιστήρια για να μάθεις αυτά που έπρεπε να σου μαθαίνουν στο σχολείο, για να πάρεις καλούς βαθμούς στο τέλος του τετραμήνου και στο τέλος της ημέρας για να παπαγαλίσεις τρεις αράδες και να τις γράψεις στις Παγκύπριες. Αυτό είναι που προάγουν οι Παγκύπριες. Την παπαγαλία και το άγχος.
Φορτώνουμε άγχος τα παιδιά μας από το γυμνάσιο, μην πω και από το δημοτικό, ότι αν δεν έχουν καλούς βαθμούς δεν θα περάσουν στο πανεπιστήμιο, κι αυτό δεν είναι αποδεκτό. Δεν μπορεί ο γιος της τάδε και η κόρη του τάδε να μην περάσουν στο πανεπιστήμιο. Ακόμη και αν φοιτούν στην πιο άκυρη σχολή. Ακόμη και αν δεν επιδιώξουν ποτέ να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο επάγγελμα. Ακόμη και αν τα παιδιά τους δεν είναι ευτυχισμένα με αυτό που επέλεξαν να σπουδάσουν. Το σημαντικό είναι να έχουν το χαρτί (πτυχίο).
Ασχολούμαστε λοιπόν με μια κόλλα χαρτί (δύο για την ακρίβεια αν βάλεις μέσα και το απολυτήριο του σχολείου) και τι θα γράφει αυτή πάνω, και έχουμε χάσει την ουσία.
Αντί να μας ενδιαφέρει το τι μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο, που 12 χρόνια εκεί το μόνο που πετυχαίνουν είναι να γίνουν καλά παπαγαλάκια, αποκτώντας ελάχιστες κοινωνικές και άλλες δεξιότητες, καθόμαστε και ασχολούμαστε με τα αγγλόφωνα προγράμματα στα πανεπιστήμια που θα υποβαθμίσουν την ελληνική γλώσσα (που αν πιάσεις τα τετράδια των μισών μαθητών, γράφουν οι μισοί ανορθόγραφα ελληνικά και άλλοι μισοί Greek-english), και με το αν σε μια κόλλα (και πάλι) στις εγγραφές των μαθητών έγραφε εκτός από το μητέρα/πατέρας/κηδεμόνας και γονέας 1, γονέας 2.
Αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα στην παιδεία μας σήμερα;
