Μια νέα χρονιά διάβηκε ήδη το κατώφλι μας. Με το σακί της φορτωμένο από ελπίδα και προσμονή, αισιοδοξία και προσδοκία. Μόνο που ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος, για να χωρεί στο σακί της κάθε επόμενης χρονιάς μόνο η πίστη και μόνο η θετική προσέγγιση. Και ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος, γιατί εμείς, οι άνθρωποι τον δημιουργούμε. Και τον φτιάχνουμε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μας…
Το 2025 είναι εδώ. Για όλο τον πλανήτη, για όλους τους ανθρώπους. Και για τους τυχερούς του κόσμου και τους άτυχους, και για τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους δικαιωμένους και τους αδικαίωτους. Και αυτή η χρονιά, όπως και η κάθε προηγούμενη και η κάθε επόμενη, ανθρώπινο είναι να δημιουργεί την ελπίδα και να γεννά την αισιοδοξία.
Ελπίδα και αισιοδοξία, λοιπόν. Για έναν κόσμο δικαιότερο, ασφαλέστερο, ανθρώπινο. Και την ελπίδα και την αισιοδοξία αυτή θα την ακούσουμε και από τα χείλη όσων είναι στο χέρι τους η αποκατάσταση της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της ασφάλειας και η επαναφορά της ανθρωπιάς. Δεν είναι άραγε για αυτό που παραμένει μόνο ευχή η δικαιοσύνη και η ασφάλεια και η ανθρωπιά; Αφού η υποκρισία κυριαρχεί ανάμεσα στους θεματοφύλακες του κόσμου στον οποίο ελπίζουμε…
Ευχές πολλές: Να πάψουν να πεθαίνουν τα μωρά στη Γάζα, παγωμένα στο κρύο και να μπορούν να μεγαλώνουν έχοντας καθημερινά ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι τους. Να μπορούν τα παιδιά στη Συρία να φοιτούν σε σχολεία και όχι να μένουν αναλφάβητα και μακριά από τη στοιχειώδη γνώση. Να δουν καλύτερες, πιο φωτεινές μέρες τα παιδιά στην Ουκρανία. Να πάψουν να πεθαίνουν οι άνθρωποι μέσα στις θάλασσες της ελπίδας που θέλησαν να αρμενίσουν για να βρουν έναν καλύτερο κόσμο. Να μπορούν τα παιδιά και οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη να έχουν δικαίωμα στο φαγητό, την παροχή υγείας, στην εργασία…
Νέα χρονιά και για τη δική μας πατρίδα. Με την ίδια ευχή για μισό αιώνα τώρα, που ξεθώριασε στον χρόνο και μπερδεύτηκε μέσα σε συμφέροντα, ιδεοληψίες, προσχήματα…
Ανθρώπινο είναι να ελπίζει κανείς. Και να περιμένει δικαίωση των προσδοκιών του. Είναι για αυτό, που, νομοτελειακά δεν θα πάψουμε ποτέ να προσδοκούμε το ποθούμενο. Και τη δικαίωση. Αλλά για να φτάσουμε σε αυτή την προσδοκία πρέπει να μας πείσουν αυτοί που είναι εντεταλμένοι να φέρουν τη δικαίωση σε όλα τα επίπεδα της ζωής, ότι και θέλουν και μπορούν να το κάνουν. Και για μας και για αυτούς που θα έρθουν. Και το ίδιο θα σκέφτονται, για τις δικές τους τύχες, όλοι οι άνθρωποι του κόσμου τούτου.
