Νεκροζώντανα αθλητικά σωματεία. Έπονται σκηνές ροκ; Ποιος, στα αλήθεια, θα περάσει το λουκέτο σε μερικά από τα ιστορικότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της χώρας; Και ποιος θα τολμήσει να τα βάλει ταυτόχρονα με τους παράγοντες και τους οργανωμένους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης, του Απόλλωνα και της ΑΕΛ; Η απάντηση είναι πως: όλοι όσοι θέλουν το καλό της χώρας και των ιδίων των σωματείων και του αθλήματος. Με αφορμή το θέμα των οφειλών των αθλητικών σωματείων, έφτασε η ώρα Πολιτεία και κοινωνία να ξαναδούμε τον χώρο του ποδοσφαίρου συνολικά. Διαφορετικά θα συνεχίσει να είναι ένα απόστημα των νοοτροπιών που μας έστειλαν στη χρεοκοπία την προηγούμενη δεκαετία.
Λένε πως ο αθλητισμός είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Θα πρόσθετα και της οικονομίας. Ώς πριν λίγα χρόνια, είχαμε στην Κύπρο τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις-ζόμπι. Φτάσαμε στο σημείο οι τράπεζες να κουρέψουν τους καταθέτες και να διαγράψουν ομόλογα και μετοχές, ενώ στα συνεργατικά ιδρύματα τον λογαριασμό τον πλήρωσε ο φορολογούμενος και οι επόμενες γενιές. Το παζάρι ακόμη πονάει από τους αβανταδόρους που το φέσωσαν. Όλους αυτούς που αγόρασαν βερεσέ και ποτέ δεν πλήρωσαν. Στην ίδια κατηγορία είναι και πολλά από τα αθλητικά σωματεία αλλά ο ρομαντισμός ή η ψευδαίσθηση πως πρόκειται για κάτι ιερό δεν επέτρεψε στην κοινωνία να απαιτήσει μέτρα και στην Πολιτεία να εφαρμόσει τον νόμο. Αντίθετα, είδαμε προκλητικές ρυθμίσεις και επιπρόσθετες χορηγίες για να συνεχίσουν οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες την ανεύθυνη διοίκησή τους.
Εξεγείρεται η κοινή γνώμη, μας πνίγει το δίκαιο και μας τυλίγει θυμός όταν ακούμε το όνομα μιας εταιρείας ή ενός από τους πρωταγωνιστές της χρεοκοπίας, κράτους, τραπεζών και επιχειρήσεων. Το κρατάμε μανιάτικο μέσα μας και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση εκφράζουμε την αποδοκιμασία μας με μεταπολιτικές επιλογές και ψήφους σε ακραίους λαϊκιστές. Βγάζουμε μένος προς τις τράπεζες ακόμη και όταν ξέρουμε πως μέτοχοί τους είναι και κουρεμένοι καταθέτες και απαιτούμε από το κράτος να πληρώνει ΑΤΑ ακόμη και στους υψηλά αμειβόμενους. Την ποδοσφαιρική μας ομάδα ωστόσο δεν την αγγίζουμε. Χαλάλι το φέσωμα, φτάνει να ζούμε το ποδοσφαιρικό όνειρο;
Να έρχονται τα πρωταθλήματα, οι προκρίσεις στην Ευρώπη και όνειρα για μεγάλες πορείες και ας μένουν οι υποχρεώσεις απλήρωτες; Εθισμός στις νίκες και τις επιτυχίες με κάθε κόστος; Και δεν μιλάμε μόνο για τα συγκεκριμένα σωματεία. Και πολλοί άλλοι επέδειξαν παρόμοιες συμπεριφορές. Ωστόσο, τα πράγματα είναι απλά. Όπως και στο κράτος, τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, όσο μεγάλες και αν είναι, οι νοοτροπίες αυτές οδηγούν σε χρεοκοπία. Πρώτα ηθική και ακολούθως και οικονομική. Όσο μάλιστα οι θεσμοί, ο έφορος Φορολογίας δηλαδή και το νομικό πλαίσιο, δεν επεμβαίνουν, το αποτέλεσμα είναι οι οργανισμοί αυτοί να μετατραπούν σε ζόμπι. Ανίκανοι να είναι πραγματικά ανταγωνιστικοί, μόνιμα με ένα πιστόλι στον κρόταφο. Καταδικασμένοι είτε σε χρεοκοπία και αφανισμό είτε σε εξαγορά με συνοπτικές διαδικασίες.
Το έζησε άλλωστε και η Ομόνοια, μόνη από τις ομάδες που συγκεντρώνει πάντα κόσμο στο γήπεδο και που απουσιάζει από τη λίστα του εφόρου Φορολογίας. Και αυτό γιατί υποχρεώθηκε πρώτα να μετατραπεί σε εταιρεία και στη συνέχεια σε εξαγορά με συνοπτικές διαδικασίες από τον Σταύρο Παπασταύρου. Προηγουμένως, βέβαια, υπήρξε για αρκετά χρόνια ομάδα-ζόμπι, δηλαδή δεν μπορούσε να είναι ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα ή σε θέση να αποπληρώνει εγκαίρως τις υποχρεώσεις της. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Απόλλωνα, την Ανόρθωση και την ΑΕΛ τώρα, ενώ σε αυτήν την πορεία θα μπει και ο ΑΠΟΕΛ, αν αποτύχει να αποπληρώσει τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Αν είναι τυχεροί όσοι έχουν να παίρνουν λεφτά (και το κράτος), ίσως βρεθεί ένας Παπασταύρου να τους διασώσει. Αν πάλι όχι, τότε ίσως ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο ή βιβλίο στην ιστορία τους και όσοι έχουν να παίρνουν λεφτά ίσως τα χάσουν για πάντα. Και σίγουρα για αυτό δεν θα φταίει ο έφορος Φορολογίας, αλλά όσοι έκαναν τις προεδράρες και όσοι χειροκροτούσαν τις σπατάλες.
