Αν το κάψιμο του Ιούδα, αυτό που στην Κύπρο ονομάζουμε λαμπρατζιά, επικράτησε για να θυμούνται οι πιστοί την προδοσία του μαθητή του Χριστού, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να επιτραπεί να μετατραπεί σε εργαλείο στα χέρια ανεύθυνων νεαρών ή ακόμα να αφεθεί στις ορέξεις ακόμα και κάποιων πυρομανών.
Ούτε η στιγμή της Ανάστασης θα έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να αποτελεί σημείο εκκίνησης για έναρξη ρίψης φωτοβολίδων, πυροτεχνημάτων και ακόμα... ριπών αυτομάτων όπλων.
Όλα τα πιο πάνω συνιστούν κατάχρηση κάποιων εθίμων τα οποία έχουν εργαλειοποιηθεί στα χέρια κάποιων ανευθύνων, μικρών και κυρίως μεγάλων.
Η ευθύνη των μεγάλων είναι ότι τα ανέχονται αλλά και τα υποθάλπουν. Κάποιοι έμποροι, π.χ., γεμίζουν την αγορά με επικίνδυνα πυροτεχνήματα. Κάποιοι αστυνομικοί αποτυγχάνουν να ελέγξουν τη χρήση τους, δεν μπορούν επίσης να ελέγξουν την κλοπή χιλιάδων τόνων ξύλου που προορίζονται για τη λαμπρατζιά. Οι πολιτικοί τέλος δεν είναι σε θέση να νομοθετήσουν ώστε να δώσουν στις Αρχές Ασφαλείας τη δυνατότητα να ελέγξουν τέτοιου είδους φαινόμενα. Η Εκκλησία τέλος ανέχεται αυτά τα φαινόμενα, αν δεν τα υποθάλπει ακόμα, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο κρατά τους νεαρούς στους κόλπους της, μετατρέποντας τις λειτουργίες σε καλλιτεχνικό σιόου.
Ως εκ των πιο πάνω τη βδομάδα που πέρασε είχαμε έναν νεκρό στη Λευκωσία, δεκάδες τραυματίες που έχασαν ακόμα και δάκτυλα κάνοντας χρήση κροτίδων, αλλά φέτος είχαμε και κάτι εντελώς διαφορετικό.
Είδαμε το έθιμο της λαμπρατζιάς να μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο στα χέρια ακροδεξιών κομμάτων και ομάδων. Αντί για Ιούδα είδαμε φέτος να καίγονται τα σύμβολα των ΛΟΑΤΚΙ και ακόμα είδαμε να εμφανίζονται ως προδότες-Iούδες πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Τέλος είδαμε συγκρούσεις με ομάδες νεαρών να επιτίθενται με φωτοβολίδες εναντίον αστυνομικών, με αποτέλεσμα να απειλούνται με πυργκαγιά κατοικημένες περιοχές στο κέντρο κάποιων πόλεών μας.
Τούτων λεχθέντων διερωτάται κάποιος τi αναμένει περισσότερο η kυβέρνηση και η Βουλή ώστε να λάβουν όλα τα απαραίτητα νομοθετικά μέτρα για να ελεγχθεί η κατάσταση, αν και οι περισσότεροι πλέον δεν επιθυμούν έλεγχο ενός ανόητου εθίμου.
Υπό τις περιστάσεις η καλύτερη λύση είναι η κατάργηση τέτοιων επικίνδυνων εθίμων, κυρίως όταν βλέπουμε να εργαλειοποιούνται στα χέρια κάποιων πολιτικά ακραίων ομάδων.
