Κακεντρέχεια. Φθόνος. Ζήλεια. Μίσος. Ψέμα. Συκοφαντία. Σκάψιμο του λάκκου του άλλου. Αυτός είναι ο χαρακτήρας τούτης της κοινότητας; Πόσοι Τουρκοκύπριοι απομείναμε εδώ; Και μου φαίνεται πως όσοι έμειναν θα φάνε ο ένας τον άλλον…
Μια κοινότητα που λέει το είδα για κάτι που δεν είδε. Που λέει το άκουσα για κάτι που δεν άκουσε. Που αν υπάρχει κάτι το οποίο ξέρει το λέει προσθέτοντας άλλα χίλια. Που στολίζει με χίλια δυο επίθετα μια άποψη η οποία δεν της αρέσει. Που υποδέχεται με ζήλια την επιτυχία. Που πάντα κτίζει την ευτυχία της πάνω στη δυστυχία και την αποτυχία των άλλων. Που γελά μπροστά σε κάποιον τον οποίο μισά πολύ, όμως λέει τα πάντα γι’ αυτόν πίσω από την πλάτη του. Που σκύβει μπροστά στον ισχυρό και κοιτάζει πάντα αφ’ υψηλού τον ανίσχυρο. Που είναι μπροστά στην κολακεία και πίσω στην αξιοπρέπεια. Που είναι έτοιμη να πει πως είναι μαύρο ακόμα και το άσπρο γάλα για να αποδείξει πως διαφέρει από όλους. Που ούτε όπως είναι φαίνεται, ούτε όπως φαίνεται είναι. Που δεν βρίσκει απολύτως καμία ατέλεια στον εαυτό της. Εγωίστρια. Συμφεροντολόγα. Που μαχαιρώνει πισώπλατα ακόμα και τους πιο στενούς της φίλους. Που είναι γεμάτη με την έγνοια να αγαπιέται και όχι να αγαπά. Γεμάτη με την υστερία του μαζικού λιντσαρίσματος. Που φοβάται να μην συμφωνεί με την άποψη της πλειοψηφίας. Που δεν λέει τη δική της άποψη χωρίς να εξασφαλίσει τον εαυτό της. Που αγαπά πιο πολύ το κουτσομπολιό. Που πετάει από χαρά μόλις αντιληφθεί ένα ασήμαντο έλλειμμα κάποιου πολύ επιτυχημένου. Που αγαπά την αβάστακτη απόλαυση να λιντσάρει κάποιον που λάμπει το άστρο του. Που προσθέτει ψέματα το ένα πάνω στο άλλο λέγοντας «ούτως ή άλλως το ήξερα». Που περιφέρεται λέγοντας «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Που σωπαίνει πρώτα η ίδια, παρά το γεγονός ότι λέει «μην σωπαίνεις, όσο σωπαίνεις θα έρθει και η δική σου σειρά». Που κάποτε είναι τόσο στοργική που λυπάται ένα ζώο και κάποτε είναι τόσο αδιάφορη που δεν σκέφτεται καν κάποιον ο οποίος ρίχνεται αδίκως στη φυλακή. Που δεν σκέφτεται το αύριο. Που απολαμβάνει τη μέρα της. Που λατρεύει την άνεσή της πιο πολύ από το καθετί. Μια επαρχιώτικη κοινότητα!
Μήπως μόνο οι κηδείες ενώνουν μια κοινότητα; Η σιωπή απέναντι στον θάνατο; Ποια δίνη μας τράβηξε μέσα της; Πότε θα απαλλαχτούμε από αυτή την κακεντρέχεια, αυτό τον φθόνο, αυτό το σκάψιμο του λάκκου του άλλου; Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να αντέξει τον δημοσιογράφο. Ο ποιητής δεν μπορεί να αντέξει τον ποιητή. Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να αντέξει τον εκπαιδευτικό. Ο γιατρός δεν μπορεί να αντέξει τον γιατρό. Πότε θα πάψουμε να πιστεύουμε στις συκοφαντίες που εξαπολύουν κατά των αθώων συμπολιτών μας οι ποταποί που βρίσκονται επικεφαλής μας; Τελειώσαμε, αγαπητέ μου αδελφέ. Τελειώσαμε... Μήπως καταλάβατε ότι δεν μας απέμεινε άλλη λύση από το να αγκαλιαστούμε μεταξύ μας τρελά με αγάπη;
Μην παρηγορήστε λέγοντας πότε γίναμε έτσι εμείς. Όλα αυτά υπήρχαν και παλιά. Όμως, σαν να εμφανίστηκε το πραγματικό μας πρόσωπο μετά που μπήκε στο αίμα μας το πνεύμα του πλιάτσικου. Σκοτείνιασε η ψυχή μας. Σαν να πουλήσαμε την ψυχή μας στον διάβολο. Δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε ακόμα και στην τελευταία μας αναπνοή τα μεγάλα μας μυστικά που φυλάγουμε απ’ όλους για χρόνια. Φοβόμασταν για χρόνια. Και τώρα ακόμα φοβόμαστε. Από ποιον μάς έμεινε κληρονομιά αυτή η δειλία; Μια παράξενη κοινότητα που φοβάται να πει την αλήθεια. Να διηγηθεί αυτά που ξέρει. Να χάσει αυτά που έχει. Να μνημονεύεται με κατάρες μετά που θα πεθάνει.
Το έγραψα και προηγουμένως. Πληθαίνουν εκείνοι που έρχονται, λιγοστεύουμε εμείς. Μια μέρα δεν θα απομείνει κανείς να κλάψει στην κηδεία σας. Ανοίξτε τις καρδιές σας στο φως. Τώρα είναι η ώρα της αγάπης και όχι του μίσους. Ξεπεράστε το πάθος να σκάψετε ο ένας τον λάκκο του άλλου, διαβάζοντας ένα βιβλίο, παρακολουθώντας μια ταινία. Πόσοι μείναμε σε αυτά τα μέρη; Και όσοι έμειναν, θα φάει ο ένας τον άλλον;
