Τα στοιχεία είναι αμείλικτα, ανησυχητικά και ορισμένες φορές εφιαλτικά. Είναι δε και αδιαμφισβήτητα γιατί η υπηρεσία η οποία τα δημοσιοποίησε δεν μπορεί να μην λέει την αλήθεια. Όπως σημειώνεται σε έκθεση της Στατιστικής Υπηρεσίας, είναι σαφές πως τα όποια οφέλη από την ανάπτυξη που παρουσιάζει η οικονομία επουδενί κατανέμονται κατά τρόπο ισότιμο στους πολίτες της χώρας.
Η Στατιστική Υπηρεσία παρουσιάζει στοιχεία τα οποία κυριολεκτικώς τρομάζουν ως προς το εύρος των συμπερασμάτων στα οποία είναι δυνατόν ο κάθε ένας να προχωρήσει. Σύμφωνα με τα στοιχεία σε πρόσφατη έκθεση για την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2024, ένα ποσοστό της τάξης του 17,1%, δηλαδή περίπου 164 χιλιάδες άτομα, βρίσκεται σε κίνδυνο άμεσης φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Εν ολίγοις, την προηγούμενη χρονιά αυτές οι χιλιάδες πρόσωπα διαβιούσαν σε νοικοκυριά των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας. Δηλαδή το χρηματικό όριο του κινδύνου φτώχειας, το οποίο θεσμικά ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, δεν ξεπερνά στο τέλος του 2024 τα 12.400 για ένα άτομο και τα 26.095 για δύο ενήλικες και δυο παιδιά ώς 14 χρονών.
Οι αριθμοί λένε την αλήθεια μόνο όταν οι περιβάλλουσες συνθήκες είναι τέτοιες που είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν με τις μισθολογικές πραγματικότητες. Ορισμένες φορές οι στατιστικές τονίζουν την οικονομική κατάσταση του πληθυσμού αλλά ποσώς την περιγράφουν. Η πραγματικότητα καταγράφεται από την καθημερινότητα των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα προβλήματα διαβίωσης, με κυρίαρχο σημείο αναφοράς τις αυξήσεις των ενοικίων, την αναποτελεσματική διεκπεραίωση βασικών τους αναγκών, τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα στα οποία βρίσκονται από την ανύπαρκτη δυνατότητα να ομαλοποιήσουν μια υποφερτή καθημερινότητα.
Από την Έρευνα για τα Εισοδήματα και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών για τον περασμένο χρόνο είναι προφανές ότι οι όποιες αναπτύξεις της οικονομίας δεν κατανέμονται όχι απλώς ισότιμα προς τους πολίτες αλλά τονίζουν τόσο τις διακρίσεις όσο και την ανισότητα που διατρέχονται στον κοινωνικό ιστό.
Το κράτος διά της πολιτικής ηγεσίας μπορεί να θεωρεί, και είναι ορθό, ότι οι αναβαθμίσεις της οικονομίας από τους διάφορους οίκους αξιολόγησης είναι σημείο ανάκαμψης και συνετής δημοσιονομικής πολιτικής. Ωστόσο μια ευνομούμενη κοινωνία έχει υποχρέωση να στηρίξει όχι απλώς με επιδοματική πολιτική τις οικονομικά ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού αλλά διαφοροποιώντας το οικονομικό περιβάλλον εντός του οποίου διαβιούν αυτές οι 164 χιλιάδες ατόμων που αισθάνονται τόσο τη φτώχεια όσο και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
