Η αγαπητή φίλη μας Ογιά Κουτσάλ πήγε στο χωριό Σκαρίνου στον νότο, λέει. Σε ένα αγρόκτημα γαϊδουριών που βρίσκεται εκεί. Υπάρχουν, λέει, διακόσια γαϊδούρια σε εκείνο το αγρόκτημα. Και η ιδιοκτήτρια του αγροκτήματος δεν βαρέθηκε και έδωσε όνομα στο κάθε ένα γαϊδούρι ξεχωριστά. Τους εξήγησε τα χούγια του κάθε γαϊδουριού. Παρήγαγαν ακόμα και καλλυντικά από το γαϊδουρινό γάλα εκεί, λέει. Άρα, σύμφωνα με τα δικά μας γαϊδούρια, αυτά θεωρούνται αριστοκράτες. Τα δικά μας είναι καημένα. Αδέσποτα στην Καρπασία. Παρακολουθούν τον δρόμο των επισκεπτών που έρχονται στο μοναστήρι. Για να τους δώσουν καρότα. Να χορτάσουν. Να βγάλουν μια selfie μαζί. Απλώνουν το κεφάλι μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου. Δεν αντιληφθήκατε καθόλου πώς χαμογελούν; Δεν ξέρω πώς το κάνει η καρδιά των ανηλεών ανθρώπων να τα σκοτώσουν. Μαζική δολοφονία! Δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα πριν το 1974. Αφού πέρασαν περίπου δύο βδομάδες μετά από τη δολοφονία, η αστυνομία συνέλαβε επιτέλους τέσσερα άτομα. Μπράβο! Όμως, δεν υπάρχει βαριά τιμωρία για τη δολοφονία ζώων! Δεν υπάρχει φυλάκιση! Άλλωστε, έχουμε και μια γιορτή που λέγεται Γιορτή των Θυσιών. Γιορτή δολοφονίας ζώων! Δολοφονούν μπροστά στα μάτια μας τα καημένα τα αρνάκια, τα κατσίκια, τα κριάρια, τις αγελάδες. Άμα δεν είναι γιορτή. Τι κάνουν στο σφαγείο; Οι φιλόζωοί μας, οι οποίοι σήκωσαν τη σημαία του αγώνα για να απαγορευθούν οι κοκορομαχίες, τι λένε άραγε για το γεγονός ότι σφάζονται και έρχονται στο τραπέζι μας οι κόκορες και οι κότες; Ή τα κουνέλια; Τα πουλιά; Λυπάμαι και τα ψάρια στη θάλασσα. Ειδικά έτσι που σπαρταράνε στα δίχτυα των ψαράδων καθώς ξεψυχούν, δεν θέλω να τα κοιτάζω. Η ζωή είναι ζωή. Επιπλέον, ακόμα υπάρχουν μυστήρια τα οποία δεν μπορέσαμε να λύσουμε. Τα ερεύνησαν και οι μεγάλοι φιλόσοφοι, όμως δεν μπόρεσαν να τα λύσουν. Το ψάρι βλέπει διαφορετικά από εμάς όλα τα υλικά. Πολύ διαφορετικά από τον τρόπο που τα βλέπουμε εμείς. Γι’ αυτό ρωτάνε: «Αυτό που βλέπει το ψάρι είναι εντάξει ή μήπως αυτό που βλέπουμε εμείς;» Τι παράξενο, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είδα να υπερασπίζονται και τα δικαιώματα των ψαριών εκείνοι που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ζώων. Και τα δικαιώματα των αγελάδων, των κατσικιών, των προβάτων, των κριαριών και των κοτόπουλων. Κάνουν διακρίσεις; Αν αντιτιθέμεθα στη δολοφονία ζώων, δεν πρέπει να αντιτιθέμεθα στη δολοφονία όλων των ζώων; Δεν τα γράφω αυτά για να επικρίνω κάποιον. Όμως, δεν είναι αυτό το σωστό;
Στο λογότυπο της εφημερίδας μας υπάρχει ένα συμπαθητικό γαϊδούρι. Ποζάρει όπως ο «Σκεπτόμενος Άνθρωπος» του Rodin. Το βάλαμε στο λογότυπό μας όταν θα μετονομαζόμασταν ξανά από εφημερίδα Αφρίκα σε Αβρούπα. Η Αφρίκα είχε ένα συμπαθητικό πιθηκάκι. Και εκείνο ήταν όπως ο σκεπτόμενος άνθρωπος. Για κάποιον λόγο, όταν η αστυνομία στην Αμερική ποδοπάτησε και σκότωσε έναν μαύρο, όλοι θυμήθηκαν το πιθηκάκι που βρισκόταν στο λογότυπό μας. Ξαφνικά κατηγορηθήκαμε για ρατσισμό. Εκ μέρους των αριστερών, όχι των δεξιών. Όλοι έπεσαν πάνω μας. Δεν μας έφτανε που οι φανατικοί λίντσαραν την εφημερίδα μας, λιντσαριστήκαμε και εκ μέρους αυτών των παράξενων αριστερών. Κινητοποίησαν εναντίον μας και τους Αφρικανούς φοιτητές. Πηγαινοέρχονταν σε εμένα. Για να αφαιρέσουμε αυτό το πιθηκάκι σώνει και καλά. Εκείνοι που δεν βλέπουν τον τουρκικό και τον ελληνικό ρατσισμό που είναι ο μεγαλύτερος ρατσισμός σε αυτό το νησί και δεν διεξάγουν κανέναν σοβαρό αγώνα για να ξεπεραστεί αυτός ο ρατσισμός, έκαναν τον κόσμο άνω - κάτω για να αφαιρέσουμε από το λογότυπό μας αυτό το πιθηκάκι. Αυτά μου έρχονται στο μυαλό όταν κάποτε σκέφτομαι γιατί ήρθε σε αυτό το χάλι τούτη η χώρα. Τελικά, τι μεγάλοι εχθροί του ρατσισμού είμαστε ώστε να συνδέουμε τον ρατσισμό με ένα πιθηκάκι που βρίσκεται στο λογότυπο μιας εφημερίδας! Βεβαίως δεν θα υπέκυπτα στη ρατσιστική υστερία των εδώ Αφρικανών, οι οποίοι δεν γνώριζαν καν τους εθνικούς ήρωες της Αφρικής, Patris Lumumba και Amilkar Kabral. Παρά ταύτα όμως, αποφάσισα να αφήσω την αγαπημένη μου Αφρίκα και να επιστρέψω στο πρώτο όνομα της εφημερίδας. Γίναμε ξανά Αβρούπα. Θυσιάσαμε το πιθηκάκι μας και βάλαμε στη θέση του το γαϊδουράκι μας. Κανείς δεν έφερε ένσταση.
Αν πω πως ό,τι πάθαμε σε αυτό το νησί οφείλεται στη γαϊδουριά μας, θα είναι ντροπή για τα γαϊδούρια. Όμως, τόσο ο Μακάριος όσο και ο Ντενκτάς είπαν ότι οι μόνοι Κύπριοι είναι τα γαϊδούρια. Ξέρω ότι το είπε ο Ντενκτάς. Το ότι το είχε πει ο Μακάριος το είπε ο Ντενκτάς. Αν είναι πράγματι έτσι, λέω να ζήσουν χίλιες φορές τα γαϊδούρια. Αγάπα το γαϊδούρι, όμως μην κάνεις γαϊδουριές αγαπητέ αδελφέ μου…
