Γράφει: Ανδρέας Μίσιης*
Μετά από μια περιπέτεια στην υγεία μου, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας (ΓΝΛ). Περιγράφω το ιστορικό γιατί είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα συνεργασίας καλού συντονισμού και ανθρωπισμού μεταξύ του ασθενούς και του νοσοκομείου.
Ένα απόγευμα στις 30/1/23 ένιωσα βάρος στο στήθος και αδιαθεσία. Η κόρη μου προσφέρθηκε να με μεταφέρει στις Πρώτες Βοήθειες του ΓΝΛ. Μέχρι να φτάσω, στο αυτοκίνητο παρέλυσε το δεξί μου χέρι ενώ άρχισε να παραλύει και η δεξιά μου πλευρά. Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερα να καλέσουμε ασθενοφόρο. Η υπηρεσία ανταποκρίθηκε αμέσως. Οι νοσηλευτές με μετέφεραν στο ασθενοφόρο και αμέσως ξεκίνησαν την εξέταση και ταυτόχρονα ενημέρωναν το νοσοκομείο. Απάντησα σε δύο ερωτήσεις των νοσηλευτών, «τι ένιωσες, ποια ήταν τα συμπτώματα», και μετά έχασα επαφή με το περιβάλλον μέχρι την άλλη μέρα το πρωί όταν ξύπνησα στον Καρδιολογικό Θάλαμο.
Όπως πληροφορήθηκα από την κόρη μου, στις Πρώτες Βοήθειες μας περίμενε παθολόγος, με οδήγησαν στον αξονικό τομογράφο όπου επιβεβαιώθηκε η αρχική πρόγνωση: Διαχωρισμός άνω αορτής.
Στον θάλαμο αισθανόμουν πολύ καλά. Η μόνη δυσφορία που ένιωθα ήταν πόνος στη μέση λόγω της δισκοπάθειας που έχω και δεν μπορούσα να ξαπλώσω ανάσκελα. Τρεις μέρες μετά την εγχείρηση ήλθε στον θάλαμο κάποια κυρία για να βοηθήσει στη λήψη αίματος. Μόλις με είδε, με χαρά και ενθουσιασμό μου είπε: «Κύριε Ανδρέα, χαίρομαι που σε βλέπω γερό και δυνατό. Να ξέρεις πόση χαρά μου δίνεις!» Δεν περίμενα να ακούσω τέτοια λόγια γεμάτα ενδιαφέρον και ανθρωπιά από μια άγνωστη κυρία. Ενώ μου έπαιρνε αίμα, μου εξήγησε ότι ήταν η αναισθησιολόγος που ήταν παρούσα και στην επέμβαση.
Τα ίδια αισθήματα ανθρωπιάς επέδειξε όλο το προσωπικό, γιατροί και νοσηλευτές. Η ομάδα των καρδιοχειρουργών επισκέπτονταν καθημερινά τον θάλαμο, και πάντα με προθυμία απαντούσαν σε όλες μας τις απορίες. Από τα λόγια της αναισθησιολόγου κατάλαβα ότι η περίπτωσή μου ήταν αρκετά σοβαρή.
Σε μια επίσκεψη των καρδιοχειρουργών παραπονέθηκα ότι η πίεσή μου ήταν χαμηλή. Ένας από τους γιατρούς με τη χαρακτηριστική κίνηση των δακτύλων του με φτύνει. Φτου, φτου. «Βρε άνθρωπέ μου, εσύ ξεπέρασες μια πολύ δύσκολη εγχείρηση και ρωτάς για την πίεση σου; Αυτή τη ρυθμίζουμε όποτε θέλουμε». Τότε φτύστε μου όλοι, απάντησα. Με έφτυσαν και έφυγαν γελώντας και εγώ έγειρα πίσω ικανοποιημένος γιατί κατάλαβα πόσο τυχερός ήμουν να ξεπεράσω μια πολύ δύσκολη κατάσταση με τη βοήθεια των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού.
Όπως έμαθα αργότερα, η περίπτωσή μου ήταν η πιο δύσκολη που μπορούσε να αντιμετωπίσει ένας καρδιοχειρουργός. Οι νοσηλευτές, ο Χρίστος, η Μαρία, η Ελένη και τόσοι άλλοι, μας βοηθούσαν πάντα πρόθυμοι και με χαμόγελο. Πραγματικοί λειτουργοί στο επάγγελμά τους. Θυμάμαι την πρώτη φορά που η φυσιοθεραπεύτρια μας σήκωσε από το κρεβάτι, μας πρόσεχε και μας ενθάρρυνε να περπατήσουμε σαν να ήμασταν μικρά παιδάκια.
Μια μέρα, όλως παραδόξως, εξαφανίστηκαν όλοι από τον θάλαμο, για αρκετές ώρες, Όταν γύρισαν, μας εξήγησαν ότι προέκυψε επεισόδιο ανακοπής και έπρεπε να βοηθήσουν. Έπρεπε να σωθεί ακόμη μια ζωή.
Συμπέρασμα
Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας μου στο ΓΝΛ συνειδητοποίησα και τη μεγάλη αξία του ΓεΣΥ. Είναι πράγματι μια μεγάλη κατάκτηση για την κοινωνία, την οποία πρέπει να διαφυλάξουμε. Όχι υπερβολικές απαιτήσεις, ούτε από τους ασθενείς, αλλά ούτε και από το ιατρικό προσωπικό, γιατί οι υπερβολές οδηγούν στην κατάχρηση και στη χρεοκοπία.
Αναφέραμε τα πιο πάνω για το ΓΝΛ ώστε οι καλοί να γίνονται καλύτεροι, παρ' όλο που στην περίπτωσή μου οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής δεν θα μπορούσαν να ήταν καλύτεροι. Πρόκειται για λειτουργούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με επαγγελματισμό και σεβασμό προς τους ασθενείς τους.
Τελειώνοντας, θα ήταν παράλειψή μου να μην ευχαριστήσω τους γιατρούς και το προσωπικό του Αγγειολογικού Εργαστηρίου για την πρόθυμη βοήθειά τους στην εξακρίβωση αγγειολογικών ευρημάτων.
*Συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Email: andreasmishis10@gmail.com
