Πριν από μερικούς μήνες ο διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας, Αντρέας Μαραγκός, δήλωσε ενώπιον της Βουλής ότι μόνο για τα έργα που είναι αναγκαίο να γίνουν στα σχολεία χρειάζεται ένα κονδύλι περίπου ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Πρόκειται για λεφτά τα οποία θα πάνε όχι για να κτιστούν νέα σχολεία, αλλά για να καλυφθούν οι ανάγκες των υφιστάμενων. Να κλείσουν τρύπες, με κάποιες από αυτές να είναι εδώ και χρόνια ανοικτές.
Προφανώς δεν μπορείς από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεις ένα δισεκατομμύριο, αλλά θα περίμενε κανείς ότι, βγαίνοντας από εκείνη την αίθουσα, οι βουλευτές αλλά και οι διάφοροι άλλοι αξιωματούχοι του κράτους θα έμπαιναν στον κόπο να καταγράψουν τις ανάγκες και να βρουν κονδύλια, ούτως ώστε να μπει ένα πλάνο και σταδιακά να αρχίσουν να καλύπτονται οι ανάγκες.
Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η πρώτη φορά που λέχθηκε ότι χρειαζόμαστε ένα δισ. ήταν πέρσι τον Μάρτιο ή Απρίλιο. Κάποιους μήνες μετά γίνεται το περιστατικό με τον μαθητή σε σχολείο της Λάρνακας, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά καθώς έπεσε πάνω του γυάλινη πόρτα. Η πόρτα, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δεν είχε προστατευτική μεμβράνη και δεν ήταν και η μόνη. Οι πλείστες πόρτες και τα παράθυρα στα σχολεία δεν διαθέτουν την απαραίτητη προστατευτική μεμβράνη. Έγινε συζήτηση επί τούτου και πριν από κανένα δίμηνο, και πάλι στη Βουλή, όπου και πάλι λέχθηκε ότι χρειάζονται λεφτά για να βάλουν τις μεμβράνες.
Και ερχόμαστε τώρα στο χθες. Έρχεται ο πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας Αμμοχώστου και λέει στην Επιτροπή Παιδείας, και πάλι, ότι ενώ για να μπουν σε όλα τα σχολεία της επαρχίας τα προστατευτικά χρειάζεται 250 χιλιάδες ευρώ τούς έδωσαν 30 χιλιάδες και δεν ξέρουν πού να βάλουν και πού όχι προστατευτικά. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν, όπως φάνηκε χθες, και άλλες εφορείες.
Και δεν είναι μόνο οι μεμβράνες. Είναι τα κτήρια που σε κάποια σχολεία που κτίστηκαν το 1980 και το '90 θα πέσουν σε λίγο πάνω στους μαθητές και θα τρέχουμε. Είναι οι μονώσεις στις σχολικές ταράτσες που δεν έχουν γίνει. Είναι τα κλιματιστικά, τα φωτοβολταϊκά και ένα σωρό άλλα που πρέπει να γίνουν εντός των σχολικών μονάδων. Και για όλα αυτά δεν υπάρχουν λεφτά. Με λίγα λόγια και για να μην κρυβόμαστε και πίσω από τα δάκτυλό μας, δεν υπάρχουν λεφτά για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των παιδιών μας (και του προσωπικού) εντός των σχολικών μονάδων. Αν ήταν για οποιονδήποτε άλλο λόγο θα έβρισκαν τα λεφτά, πριν καν γίνει γνωστό ότι υπάρχει πρόβλημα, για την ασφάλεια των παιδιών όμως κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Θα το πω και ας ακουστεί σκληρό: Είναι από τύχη που δεν έχουμε θρηνήσει θύματα στα σχολεία. Το θέμα είναι όμως μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να παίζουμε με την τύχη μας!
