«Είσαι οπαδός του Ντενκτάς, Σιενέρ;», με ρώτησε ένας Ελληνοκύπριος τον οποίο γνώρισα σε ένα εστιατόριο στον νότο. Όπαλα, από πού προέκυψε αυτό; «Ποιος σου το είπε», τον ρώτησα. Μου εξήγησε. «Μου το είπαν κάποιοι Τουρκοκύπριοι», είπε. «Καλά, εσύ τι τους είπες;» «Εξεπλάγην πολύ. Τούς είπα, μωρέ ο Ντενκτάς έκανε τα πάντα σε αυτόν τον άνθρωπο, πώς μπορεί να είναι οπαδός του Ντενκτάς;» «Τι σού είπαν;» «Εμείς έτσι ξέρουμε», είπαν.
Μια τέτοια συνομιλία είχε διεξαχθεί μια μέρα ανάμεσα στον Σιαντρή και εμένα. Ο Σιαντρής έχει ένα εστιατόριο στον παράλληλο δρόμο της οδού Λήδρας. Ήταν εστιάτορας εδώ και σαράντα χρόνια. Έφτιαχνε θαυμάσια φαγητά. Ήταν κοντά στην εφημερίδα Πολίτης. Όποτε έβρισκα ευκαιρία πήγαινα. Με τις πολλές επισκέψεις γίναμε φίλοι. Μια μέρα βγάλαμε και μια φωτογραφία μαζί. Ο Σιαντρής μεγέθυνε αυτή τη φωτογραφία, την έβαλε σε κάδρο και την κρέμασε στον τοίχο του εστιατορίου. Όταν πήγα ξανά μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα, μου είπε το εξής: «Κάποιοι μου ζήτησαν να αφαιρέσω τη φωτογραφία μας από τον τοίχο». «Ποιοι», τον ρώτησα. Και αστειεύτηκα λέγοντας: «Μέλη της ΕΟΚΑ;» Γέλασε και εκείνος. «Όχι», είπε, «δικοί σας, κάποιοι Τουρκοκύπριοι που έρχονται εδώ να φάνε». «Φασίστες;» Πάλι γέλασε. «Αριστεροί»! «Καλά, γιατί σου ζήτησαν να την αφαιρέσεις;» «Διότι είσαι πράκτορας, λένε»! Αυτή τη φορά γέλασα εγώ. Θυμήθηκα τον James Bond!
Μια μέρα είχα ρωτήσει τον τότε ηγέτη του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριακού σε μια τελετή μνήμης του Καβάζογλου στο Δάλι. «Λένε πως κάποιοι από το CTP έρχονται στο κόμμα σας και σάς λένε ότι είμαι πράκτορας. Αληθεύει;» «Ναι, είναι αλήθεια», είπε. Βάι μωρέ! Μού το είχε πει ο Οζκέρ Οζγκιούρ και δεν τον πίστεψα. «Πηγαίνουν στο ΑΚΕΛ και λένε ότι είσαι πράκτορας», μου είπε. «Από πού το έμαθες», τον ρώτησα. Ρώτησε στο ΑΚΕΛ και το έμαθε, λέει. Μπορούν μωρέ να είναι τόσο συνωμότες, τόσο μοχθηροί οι αριστεροί; Πρώτη φορά το είπα τότε στον Δάσκαλο Οζκέρ: «Αν είναι αυτοί οι αριστεροί σε τούτη τη χώρα, εγώ δεν είμαι»!
Άρα, αν σε αυτό το νησί η δεξιά μας ήταν ο γκρεμός, η αριστερά μας ήταν η φωτιά. Είχα μια φωτογραφία σε ένα κάδρο στον τοίχο μιας ταβέρνας. Στην ταβέρνα «Το Αχούρι μας». Στην Ομορφίτα. Την είχαμε βγάλει μαζί με τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας, Κεμάλ Ντεμίρκιραν. Δεν μπόρεσαν να την ανεχτούν καθόλου οι φασίστες με τα αραχνιασμένα μυαλά. Άσκησαν πιέσεις στον ιδιοκτήτη της ταβέρνας. Για να την κατεβάσει από τον τοίχο. Ο Κεμάλ δεν ήταν άνθρωπος που φοβόταν κάτι τέτοια. Τον απείλησαν πολύ. Εκφόβισαν ακόμα και τους πελάτες του. Τι να κάνει ο Κεμάλ. Όταν πήγαιναν εκείνοι κατέβαζε τη φωτογραφία και όταν πήγαινα εγώ την κρεμούσε ξανά στη θέση της. Ήταν η εποχή που είχε δεχτεί δύο διαδοχικές βομβιστικές επιθέσεις η εφημερίδα μας. Μετά τη δεύτερη βομβιστική επίθεση, βγήκε στην τηλεόραση ο Ντενκτάς και είπε το εξής στον λαό: «Θα δώσω αμοιβή πέντε χιλιάδες λίρες σε όποιον έρθει σε εμένα να με ενημερώσει για τον βομβιστή»! Τότε ήταν καλά λεφτά οι πέντε χιλιάδες λίρες. Περίμενε να πάει κάποιος και να του πει «μόνος του έβαλε τη βόμβα ο Σιενέρ Λεβέντ». Μέσα σε αυτή την κοινότητα ζουν φτωχοί άνθρωποι που χρειάζονται μερικά γρόσια. Είχα νομίσει ότι κάποιοι θα πήγαιναν σίγουρα να πουν ψέματα για να πάρουν την αμοιβή του Ντενκτάς και να κερδίσουν την εύνοιά του. Διότι η αμοιβή του Ντενκτάς ήταν εμφανώς κίνητρο για να πουν ψέματα κάποιοι. Όμως, το παράξενο είναι πως ακόμα και αν υπήρχαν άνθρωποι που χρειάζονταν τα χρήματα, κανείς δεν ανταποκρίθηκε στην έκκληση Ντενκτάς. Κανείς δεν πήγε να πει ψέματα.
Ξέρετε τι λέει ο Μερτζιάν Αράπ, ένας από τους πιο αξιαγάπητους ανθρώπους της κοινότητάς μας, με την πιο καθαρή καρδιά; Πώς περιγράφει τους δεξιούς, τους αριστερούς και τους φανατικούς της θρησκείας; Λέει το εξής:
Οι δεξιοί κλέβουν με το δεξί τους χέρι…
Οι αριστεροί κλέβουν με το αριστερό τους χέρι…
Και οι φανατικοί της θρησκείας κλέβουν και με τα δύο χέρια μαζί!
Γι’ αυτό δεν έκανε χαΐρι αυτή η χώρα!
