Κοιτάζοντας αυτές τις ημέρες τη φρενίτιδα γύρω από τους Έλληνες ποδοσφαιριστές, από τον Καρέτσα, τον Παυλίδη (που μέχρι και η Μπαρτσελόνα τον γλυκοκοιτάζει), και τον Τζόλη μέχρι τον Τζολάκη και τους υπόλοιπους που ανοίγουν την πόρτα των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, είναι δύσκολο να μη γίνει η σύγκριση με την Κύπρο. Σαφώς όχι για να μειώσουμε την Ελλάδα. Το ακριβώς αντίθετο. Για να αναρωτηθούμε γιατί εμείς δεν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε αντίστοιχη παραγωγή ταλέντων.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο αποδεικνύει αυτή την περίοδο ότι μπορεί να παράγει ποδοσφαιριστές που ενδιαφέρουν την κορυφή της Ευρώπης. Η Κύπρος, αντίθετα, εξακολουθεί να ψάχνει πώς θα δώσει περισσότερο χώρο στους δικούς της.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Από τον «νέο Μέσι» στην πραγματικότητα
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που ίσως κανείς δεν θέλει να κοιτάξει. Από τους γονείς.
Στην Κύπρο θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε δημιουργήσει μια κουλτούρα όπου σχεδόν κάθε παιδί που κλωτσά μια μπάλα είναι εν δυνάμει ο νέος Μέσι. Οι γονείς πληρώνουν ακαδημίες, μετακινούν τα παιδιά από γήπεδο σε γήπεδο, συγκρίνουν επιδόσεις και συχνά μετατρέπουν ένα παιχνίδι σε πρωτάθλημα ζωής. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια ανάμεσα σε γονείς ή ακόμη χειρότερα ανάμεσα σε γονείς και διαιτητές. Ο ανταγωνισμός λοιπόν, ξεκινά πολύ νωρίς. Η πίεση επίσης. Και κάπου εκεί χάνεται μια βασική αλήθεια. Δεν είναι κάθε παιδί φτιαγμένο για να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Και δεν είναι αποτυχία να το παραδεχθεί ένας γονιός. Και θα έλεγε καποιος ότι αντί να αναρωτηθούμε αν το παιδί πραγματικά έχει τα χαρακτηριστικά, τη διάθεση, την πειθαρχία και την ψυχολογία για πρωταθλητισμό, πολλές φορές ψάχνουμε επιβεβαίωση ότι «κάπου θα φτάσει». Το ταλέντο όμως δεν δημιουργείται επειδή το αποφάσισε ο μπαμπάς ή η μαμά.
Οι ομάδες, η ηλικία και το λάθος μέτρο του ταλέντου
Δεδομένο είναι ότι τεράστια ευθύνη έχουν και οι ίδιες οι ομάδες.
Για χρόνια αντιμετωπίζουμε τον Κύπριο ποδοσφαιριστή περισσότερο ως υποχρέωση παρά ως επένδυση. Και ακόμη χειρότερα, έχουμε συχνά μια στρεβλή αντίληψη για το τι σημαίνει ταλέντο και πότε ένα παιδί είναι έτοιμο να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Ένα παιδί στα 17 ή στα 18 μπορεί να θεωρείται «μικρό» για να παίξει με τους μεγάλους, ενώ την ίδια στιγμή στην υπόλοιπη Ευρώπη ποδοσφαιριστές αυτής της ηλικίας παίρνουν πραγματικές ευκαιρίες και μαθαίνουν μέσα από το πιο υψηλό επίπεδο. Δεν σημαίνει ότι κάθε 17χρονος πρέπει να γίνει βασικός. Σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει διαδρομή.
Αυτό μας λείπει.
Λείπει η πραγματική επένδυση στις ακαδημίες. Λείπει η αξιοκρατική αξιολόγηση. Λείπει η υπομονή. Λείπει η στρατηγική που θα βλέπει τον νεαρό ποδοσφαιριστή ως μελλοντική αξία και όχι ως λύση ανάγκης. Και κυρίως λείπει η τόλμη.
Γιατί αν συνεχίσουμε να περιμένουμε από τον Κύπριο ποδοσφαιριστή να αποδείξει ότι είναι έτοιμος πριν του δώσουμε την ευκαιρία, θα περιμένουμε για πάντα. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν μας προσπερνά επειδή έχει καλύτερα παιδιά από τα δικά μας. Μας δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν ένα ποδοσφαιρικό οικοσύστημα αρχίζει να πιστεύει πραγματικά στην παραγωγή του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο uncomfortable αλήθεια για εμάς.
Δεν μας λείπει απαραίτητα το ταλέντο! Μας λείπει ο τρόπος να το αναγνωρίσουμε, να το προστατεύσουμε, να το εξελίξουμε και τελικά να το αφήσουμε να πετάξει. Γιατί το επόμενο μεγάλο ερώτημα δεν είναι πού είναι ο Κύπριος Ντέλιας ή Καρέτσας. Είναι γιατί δεν έχουμε δημιουργήσει ακόμη τις συνθήκες ώστε να υπάρχουν πολλοί.
