Φόρμα αναζήτησης

Πόσα δέντρα έχεις φυτέψει;

Η κλιματική αλλαγή, ως έννοια και περιεχόμενο, δυστυχώς δεν αποτελεί ασύνδετη ατάκα, ούτε είναι το νέο τρεντ της χρονικής περιόδου που διανύουμε, ούτε και ευκαιρία για έκθεση ιδεών. Όλοι παρατηρούμε, σχεδόν καθημερινά, τα απότοκα του φαινομένου, έστω κι αν κάποιοι χασμουριούνται αδιάφορα, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια κατάσταση πολύ μακριά από τη δική τους πραγματικότητα. Μάλιστα, κάποιοι ίσως να πιστεύουν ότι είναι η νέα απασχόληση των αργόσχολων οικολόγων-φυσιολατρών, κατά τη φιλοσοφία του Τραμπ.

Είναι γεγονός ότι πολλοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συχνά κοινοποιούν διάφορα βίντεο και εικόνες που αποτυπώνουν την καταστροφή με πρωτομάστορα τον άνθρωπο. Η σύνταξη είναι ξεκάθαρη και πάντα ενεργητική: «Ο άνθρωπος καταστρέφει το περιβάλλον στο οποίο θέλει να ζει».

Στον λογαριασμό των παγκόσμιων καταστροφών προστίθενται και οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο. Κι αν νομίζουμε ότι η οικολογική καταστροφή στον Αμαζόνιο είναι πολύ μακριά από εμάς, τότε βαδίζουμε με τα μάτια κλειστά, χωρίς καμία συχνότητα επικοινωνίας και αντίληψης. Το μεγαλύτερο τροπικό δάσος στον κόσμο χάνει σταδιακά την ικανότητά του να απορροφά τον άνθρακα από την ατμόσφαιρα της Γης, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για να επιβραδυνθεί η ταχύτητα της κλιματικής αλλαγής, τονίζουν οι επιστήμονες και οι ερευνητές.
«Είναι καταστροφή. Αν χρειαστεί θα αγωνιστώ μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μου», δήλωσε στο BBC μέλος της φυλής Mura. «Όλα αυτά τα χρόνια αντιστεκόμαστε. Όταν δημιουργήθηκε η πρόσβαση από το οδικό δίκτυο, όταν ήρθε το ρεύμα, τότε ξεκίνησε η εισβολή. Κάθε μέρα αποψιλώνουν το δάσος, κάθε μέρα κόβουν δέντρα. Στεναχωριόμαστε γιατί το δάσος πεθαίνει συνέχεια. Ο κόσμος χρειάζεται τον Αμαζόνιο για την κλιματική αλλαγή. Εμείς χρειαζόμαστε το δάσος για τα παιδιά μας», συμπληρώνει ένα άλλο μέλος της ίδιας φυλής.

Πριν από τριάντα χρόνια ο δάσκαλος της τετάρτης δημοτικού μάς συμβούλευε: «Για να ζήσετε πρέπει να αγαπήσετε τα δέντρα». Ήταν ο ίδιος δάσκαλος που μας έλεγε: «πάρτε στα χέρια σας το μικρό δεντράκι και φυτέψτε το με τις παλάμες σας. Να μάθετε… και σαν μεγαλώσετε να θυμάστε τη στιγμή». Ίσως να μην καταλαβαίναμε τότε τη βαρύτητα του λόγου του. Επίκαιρη σήμερα.

Αν κάποια στιγμή μεταφερθεί στην πράξη η ευαισθητοποίηση και ο ζήλος που φαίνεται στα social media για την προστασία του περιβάλλοντος, τότε ίσως μπορέσουμε να ελπίζουμε ότι κάτι θα γίνει.
Σημείο αναφοράς της ελπίδας τα παιδιά. Αν ξεκολλήσουν όμως τα μάτια και τα δάχτυλά τους από τις οθόνες. Να γνωρίσουν το φυσικό περιβάλλον για να νιώσουν την ευθύνη. Αν ρωτήσουμε σε μια συγκέντρωση σχολείου «πόσα παιδιά έχουν φυτέψει με τα χέρια τους ένα δέντρο;», φοβάμαι ότι ο αριθμός θα είναι απογοητευτικός. Και τα παιδιά χρειάζονται παράδειγμα. Όλους εμάς. Η οικολογική συνείδηση δεν μπορεί να είναι εικονική. Ούτε και συνήθεια του καναπέ.

Η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να γίνει με μια έξυπνη εφαρμογή στο κινητό. Εικόνες από την Κύπρο μαρτυρούν τον βαθμό της έγνοιας που έχουμε για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Σκουπίδια παντού, λύματα στην ξηρά και τη θάλασσα, ασυδοσία στην οικοδόμηση, αποτσίγαρα σε κάθε σημείο και το τασάκι άδειο… η λίστα δεν τελειώνει. Αν περάσετε από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας ρίξτε μια ματιά στον μεγάλο ανθώνα μπροστά από την κύρια είσοδο. Αναρίθμητα αποτσίγαρα. Αντίγραφα της εικόνας αυτής υπάρχουν εκατοντάδες. Παντού. Κι ύστερα μιλάμε για υψηλότερους στόχους και μεγαλόπνοες στρατηγικές.