Φόρμα αναζήτησης

OM«G»! Είκοσι χρόνια; Πλάκα μου κάνετε!

OM«G»! Είκοσι χρόνια; Τώρα που το βλέπω και γραμμένο είναι ακόμα πιο scary. Τι να πω; Ότι… μόνο τα δεκαεννιά ήμουν εδώ; Πάλι δεν βοηθά. [...]

Read More...

Toυ Κώστα Κωνσταντίνου

OM«G»! Είκοσι χρόνια; Τώρα που το βλέπω και γραμμένο είναι ακόμα πιο scary. Τι να πω; Ότι… μόνο τα δεκαεννιά ήμουν εδώ; Πάλι δεν βοηθά.

Ολόκληρη ζωή. Mα πώς περνούν έτσι; Είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό και -ειδικά στην εποχή των social media, της άχρηστης πληροφορίας και της τοξικότητας κυρίως η οποία πολλαπλασιάζεται στη δική μας τη δουλειά- νομίζω πως αυτό είναι το resolution μου για το παρακάτω. Και νομίζω πως αφορά πολλούς, όχι μόνο εμένα.

Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ: Να μην ξοδευόμαστε άσκοπα. Μόνο ουσία και για ό,τι την αξίζει. Να περνάμε καλά, να μην αφήνουμε τα πράγματα να μας παίρνουν από κάτω -κυρίως διότι έρχονται κι άλλα δύσκολα- και να αντιμετωπίζουμε τον #Pellotopos όπως κάθε άλλη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, διότι αυτό είναι. Απλώς έτυχε και ζούμε εδώ. Shit happens.

Ή για να το θέσω καλύτερα, shit happens all the time, αν μιλάμε για μας. Και σε μεγάλο βαθμό, it’s the same shit that happens all the time!

Πριν από λίγο πήγα πίσω στο 2000, τότε που είχαμε μόλις συνέλθει από την υστερική εσχατολογία του Millennium Bug ή Y2K, όταν τίποτα δεν είχε γίνει, ο κόσμος δεν καταστράφηκε και εγώ έμπαινα για πρώτη φορά στα γραφεία του «Πολίτη».

Τα παλιά μας γραφεία. Εκείνα που μύριζαν τηγανίλα το πρωί από το φαστφουντάδικο απέναντι. Φρίκη. Αυτό δηλαδή, τα άλλα ήταν ΟΚ. Με έβαλαν σε ένα γραφείο με τον Καλατζή, περνούσαμε φοβερά.

Στα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα είχα το πιο δημιουργικό, αγχωτικό, υπέροχο, εκνευριστικό, συναρπαστικό, απογοητευτικό κομμάτι της ζωής μου. Προσωπικά θα μετρούσα αμέτρητες στιγμές χαράς, καβγάδων, δημιουργίας, τεμπελιάς, αποτυχιών αλλά και επιτυχιών, πολλές από τις οποίες οφείλονταν και σε ανθρώπους που δεν είναι πια μαζί μας. Όπως ο Γιάγκος.

Θα έγραφα κείμενα που τα συναντώ και σήμερα ψάχνοντας για κάτι άλλο στο αρχείο. Θυμάμαι τις αφορμές για τις οποίες γράφτηκαν και γελώ. Αλλά και κείμενα τα οποία είχαν να κάνουν με στιγμές δύσκολες και ακόμα με αγγίζουν. Όπως και πολλές μαλ… τις οποίες έχω γράψει και τις οποίες ευτυχώς δεν τις θυμάται κανείς.

Θα περνούσα πολλά σ’ αυτή την εφημερίδα: από την 11η Σεπτεμβρίου που τη βλέπαμε παγωμένοι σε ζωντανή μετάδοση και προσπαθούσα να βγάλω κάτι σε ρεπορτάζ τηλεφωνικώς από μια κυρία που με βοηθούσε πολύ αν και δεν με ήξερε, ούτε και εγώ τότε, την Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή…

… μέχρι τις μέρες που φοβόμασταν ότι κάτι μπορούσε να μας συμβεί με τον Μανώλη, όταν συνυπογράφαμε τα του λαθρεμπορίου και τελικά την πλήρωσε ο εκδότης, ο οποίος γλύτωσε από το βρεγμένο φιτίλι της βόμβας στο σπίτι του…

… ώς το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και το δημοψήφισμα και από εκεί τα πέτρινα, για μας ειδικά, χρόνια του Τάσσου. Τότε που ο Αναστασιάδης ήταν ένας τύπος με πολύ χιούμορ, ο οποίος μας είχε πείσει ότι ήθελε λύση. Μην νομίζετε… και εμείς οι δημοσιογράφοι δεν έχουμε και φοβερό μυαλό, απλώς πρέπει να σας το πουλάμε για να βγάζουμε το ψωμί μας. Αν είχαμε, τουλάχιστον αυτόν θα τον είχαμε πάρει χαμπάρι.

Πόσες αναμνήσεις αλήθεια; Μέχρι και την εκκλησιαστική κρίση κάλυπτα. Πιο Κατίνες δεν ξανάδα. Θυμάμαι, επίσης, τον Χριστόφια που ενώ με ήξερε και πάρα πολύ καλά, όταν έγραφα κάτι και νευρίαζε, έπιανε τον εκδότη μου χαράματα στο κινητό και τον ξυπνούσε. Και μετά έπιανε και όλους τους άλλους. Τον Διονύση, τον Παράσχο (που τότε ήταν εδώ), τον Άριστο (που τότε ήταν εδώ). Μέχρι που του έγραψα να μην τους ξυπνά και να με παίρνει κατευθείαν εμένα. Κόπηκε.

Τέλος πάντων, αναμνήσεις πολλές… Τι σας ταλαιπωρώ και εσάς τώρα; Γεμάτα χρόνια, μέχρι την κρίση όταν όλοι μας -και εμείς και εσείς- αρχίσαμε να χάνουμε την όρεξή μας, όχι μόνο για πλάκα αλλά και γενικότερα.

Εκεί που καταλάβαμε ότι «χάθηκε» η προοπτική για το μέλλον, εκεί που έμπαινε ο μήνας και δεν ξέραμε εάν θα υπήρχαμε τον επόμενο, εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα. Δεν τα ξεπεράσαμε, όχι. Όπως δεν αποφύγαμε και λάθη μεγάλα. Όλοι, όχι μόνο εμείς.

Κάπου εδώ είναι, όμως, που πρέπει να κάνουμε την επαναφορά. Εγώ αυτό κάνω. Και πρέπει να την κάνουμε. Μας περιμένουν δύσκολες εποχές, στις οποίες το να κάνει κανείς αυτή τη δουλειά και να γράφει την άποψή του -πότε σωστή, πότε λανθασμένη, πότε σοβαρή και πότε όχι- ενοχλώντας, γίνεται όλο και πιο δύσκολο μέρα με τη μέρα από το περιβάλλον που αλλάζει γύρω μας.

Νομίζω όμως πως εγώ, ακόμα και στην αμηχανία που ομολογώ δημιουργεί αυτή η εποχή της αβεβαιότητας και το θολό μας μέλλον, το προτιμώ αυτό από μια εποχή που οι μέρες θα περνούσαν βασανιστικά αδιάφορα.

Και σας ευχαριστώ που με διαβάζετε όλα αυτά τα χρόνια. Άλλωστε, η πολυτέλεια αυτής της δουλειάς που κάνω ακόμα στις μέρες μας οφείλεται σε σας και σ’ αυτό ακριβώς το γεγονός.

Καλώς να ορίσει το παρακάτω. Κι ας είναι λίγο WTF εκείνο.

Send this to a friend