Φόρμα αναζήτησης

Οι «ξεκάθαρες θέσεις» Φούλη (και άλλα καραγκιοζλίκια)

Οι σημαντικότερες ειδήσεις χθες ήταν δύο.
Για την ακρίβεια, η μία δεν ήταν είδηση αλλά ήταν σημαντική. Έστω κι αν ήταν αναμενόμενη.

Η άλλη, έτσι για να το βάζουμε κάτω και αυτό χωρίς πολλά πολλά, άλλωστε μιλά αφ’ εαυτής, ήταν η τοποθέτηση του υφυπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας με την οποία άδειασε τις κυρώσεις της ΕΕ εναντίον της Τουρκίας, έστω κι αν αυτές είχαν συμβολικό παρά πρακτικό χαρακτήρα, εξ ου και η διπλωματικά άκομψη θυμηδία με την οποία τις υποδέχθηκε η Άγκυρα.

Την ώρα λοιπόν που η Ρωσία παρέδιδε στην Άγκυρα τους S-400 η ανάπτυξη των οποίων θα ενισχύσει την ήδη συντριπτική ισχύ της Τουρκίας και στον χώρο της Κύπρου, η Μόσχα ξεκαθάριζε διά του κυρίου Γκρούσκο ότι είναι αντίθετη σε κυρώσεις ενάντια στην Άγκυρα (σ.σ. για τη συνεχιζόμενη προέλασή της στην ΑΟΖ μας), λέγοντας ότι «τέτοια βήματα θα επιδεινώσουν τη μακροχρόνια ανεπίλυτη διαμάχη στην περιοχή».

Μια διαμάχη την επίλυση της οποίας η Μόσχα έχει κάνει ό,τι μπορεί για να την αποτρέψει τα τελευταία χρόνια.

Οι Ρωσόφιλοι ανάμεσά μας, από τους πολιτικούς και άλλους μεγαλοκαταθέτες – συνεργάτες ολιγαρχών και μαφιόζων στην αυλή του Πούτιν μέχρι τους παπάδες – κολλητούς μερικών από αυτούς και, από εκεί, στους ρομαντικούς του είδους οι οποίοι «φτιάχνονται» με τη φαντασίωση πως το ρωσικό είναι και μετασοβιετικό και άρα είναι και σοβιετικό απλώς είναι αλλιώς, όλοι αυτοί λοιπόν, κατάπιαν τη γλώσσα τους.

Αν έχω να πω κάτι άλλο για το θέμα; Τίποτα απολύτως. Είπαμε μιλάει αφ’ εαυτής. Τώρα, για την άλλη, τη μη είδηση, έχουμε παραδόξως να πούμε περισσότερα. Διότι δεν νομίζω πως ανέμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τη χθεσινή συνεδρία του συμβουλίου αρχηγών για την πρόταση Ακιντζί.

Η συνεδρία εξέτασε μια πρόταση που αφορούσε την ουσία του Κυπριακού, καταλήγοντας σε μια απόφαση η οποία είχε να κάνει, όπως συνήθως γίνεται, με την εικόνα των κομμάτων στους ψηφοφόρους τους πάντα υπό τον φόβο της ρετσινιάς του προδότη και του ριψάσπιδος, όπως λέγαμε και χθες.

Σαφώς και κάποια σημεία δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά. Μπορούσε όμως να συζητηθεί η ουσία της προσέγγισης, λαμβανομένου υπόψη όχι το ποια θα ήταν η… ιδανική λύση για την Αυτοκρατορία του Ελληνοκυπριστάν αλλά το ποιοι είναι οι κίνδυνοι για όση γη –και δυστυχώς θάλασσα– μας έχει απομείνει.

Είναι αυτά που χαλούν τη συλλογική φαντασίωση, όπως μας καλλιεργείται εξ απαλών ονύχων και για αυτό κανένας πολιτικός δεν τολμά να τα θέσει. Πόσω μάλλον όταν πουλώντας λίγες ή περισσότερες ψευδαισθήσεις δύναται να θεωρείται ήρωας αντί… προδότης.

Όπως, βεβαίως, θεωρείται και όποιος άλλος διανοηθεί να το κάνει. Οι δε πολιτικοί που το έκαναν κατέληξαν σπίτι τους, εν αντιθέσει με εκείνους που πουλούσαν και πουλούν ακόμα λουβάνες διαφόρων ειδών στον κόσμο και οι οποίοι δοξάζονται εν ζωή και μετά θάνατον. Δεν φταίνε κυρίως οι πολιτικοί, όχι. Ο κόσμος φταίει.

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ «διαφοροποιήθηκαν», λέει, παρότι ενέκριναν (!..) την κοινή απόφαση με τα κόμματα εκείνα που σκίζονται ενάντια στη λύση αλλά γλυκοθωρούν τη διχοτόμηση, σαν τις προκομμένες στα Θηλέων όταν τα αγόρια περνούσαν απ’ έξω, σε άλλες εποχές. Με το βλέμμα χαμηλά, προσπαθώντας να κρύψουν το «μ’ αρέσει αλλά δεν είναι σωστό» χαμόγελο.

Θεωρώ πως το ΑΚΕΛ δεν ήρθη για πρώτη φορά, εδώ και καιρό, στο ύψος των περιστάσεων, όπως είχε κάνει πέρσι τέτοια εποχή τολμώντας να ορθώσει ανάστημα, στηρίζοντας επί της ουσίας την πρόταση Ακιντζί για το πλαίσιο Γκουτέρες και να συγκρουστεί με την κυβέρνηση και τους υπόλοιπους ομοϊδεάτες των Νέων Ιδεών του Όζερσαϊ στη δική μας πλευρά. Και είναι κρίμα.

Το ΑΚΕΛ περιορίστηκε σε μια τοποθέτηση για την ανάγκη επιστροφής άμεσα στις συνομιλίες, σωστή ναι, αλλά από μόνη της άνευ αντικρίσματος εδώ που φτάσαμε. Μια θέση που σταθερά καταθέτει άλλωστε.

Δεν μπορώ, όμως, να μην σταθώ στην Πινδάρου, διότι ειλικρινά έχω κουραστεί να βλέπω το έργο σε επανάληψη. Δεν μπορεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου να δηλώνει διαφοροποιούμενος τάχα ότι «η επανέναρξη και συνέχιση τώρα των συνομιλιών από εκεί που μείναμε, στο πλαίσιο της ΔΔΟ και στις παραμέτρους Γκουτέρες όπως κατατέθηκαν στο Κραν Μοντανά» είναι η «μία και ξεκάθαρη θέση του ΔΗΣΥ» (sic).

Όταν ο Νίκος Αναστασιάδης στέλνει επιστολές όπως η τελευταία του στον γ.γ. του ΟΗΕ με όρους και αστερίσκους και κάνει ένα σωρό άλλα πράγματα άκρως αντιπαραγωγικά έναντι αυτής της θέσης «του ΔΗΣΥ» με τα οποία εκστασιάζεται το ΔΗΚΟ και όλοι οι άλλοι διχοτομικοί, ο ΔΗΣΥ δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να μην τοποθετείται. Εάν αυτή είναι η θέση του. Δεν μπορεί να είναι και τα δύο ταυτόχρονα.

Το μόνο που μπορεί να συμβαίνει είναι πως ο Αβέρωφ Νεοφύτου ισορροπεί κλασικά και μιλά μέχρι του σημείου εκείνου όπου δεν υπάρχει κίνδυνος –τα ευχολόγια άλλωστε σπανίως είναι επικίνδυνα– να χαλάσει το παιγνίδι των ισορροπιών με το Προεδρικό και τους δελφίνους της καρέκλας του.

Όπως, επίσης, ορθά ετέθη χθες το ερώτημα προς τον ηγέτη του ΔΗΣΥ: εάν είναι να πάμε για να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε, όντως, γιατί έφυγε ο Πρόεδρός τους από τις συνομιλίες τότε; Και πού ήταν ο Αβέρωφ πέρσι όταν ο Νίκος Αναστασιάδης και οι μαθητευόμενοι μάγοι του ΥΠΕΞ –οπαδοί «προφητειών» και άλλοι– έπαιζαν με τις λέξεις και τις ημερομηνίες (30/06 ή 04/07; – τα θυμάστε) προκειμένου να εξουδετερώσουν την πρόταση Ακιντζί;

Πού ήταν αλήθεια, όταν επιδίδονταν σε καταγέλαστους λεονταρισμούς στα ΜΜΕ προεξοφλώντας τι… δεν θα κάνει η Τουρκία, η οποία έκτοτε τα έχει κάνει ΟΛΑ και ακόμη περισσότερα και, όλα αυτά τα νούμερα, έχουν χωθεί στο πετσί τους και δεν έχουν τίποτα άλλο να προσφέρουν από πατριωτικούς δεκάρικους και συνθήματα για αδαείς;

Τι να τις κάνουμε τις «ξεκάθαρες» θέσεις του οι οποίες φτηνοί κομματικοί τακτικισμοί είναι και τίποτα άλλο, την ώρα που έχουμε συρθεί σε μία επικίνδυνη κρίση, το κόστος για την έξοδο από την οποία δεν είναι διατεθειμένος κλασικά να το αναλάβει κανείς; Και μιλάμε για ένα κόμμα και έναν πολιτικό που όταν δεν στηρίζουν ξεκάθαρα τις ευφάνταστες (νέες;) ιδέες του Αναστασιάδη για αποκεντρωμένη και διάφορα άλλα, απλώς σιωπούν. Επιτηδείως είναι η λέξη, αγαπητέ Αβέρωφ. Και με το αζημίωτο.

Ξεκάθαρη θέση θα ήταν –και συγχωρέστε με– να μιλήσει κάποιος μετά και από τα δύο χθεσινά συμβάντα για τα σκ… της «στρατηγικής» που ακολουθούμε. Αυτό. Τα άλλα όλα είναι καραγκιοζλίκια. Επικίνδυνα μάλιστα.

Και ο κόσμος ο οποίος έχει κουραστεί να κάθεται μπροστά στον μπερντέ την ώρα που κάποιοι θησαυρίζουν μάλιστα στην πλάτη του, ανησυχεί, θυμώνει και κυρίως αυξάνεται. Πόσο δούλεμα να αντέξει ακόμα; Και πόσο αλήθεια πρέπει να ανέχεται αυτούς και όλους τους άλλους;