Φόρμα αναζήτησης

Οι διακοπές μας

Μπήκαμε πια για τα καλά στην εβδομάδα των διακοπών του Δεκαπενταυγούστου. Μια εβδομάδα κατά την οποία όλη σχεδόν η Κύπρος σπεύδει σε θάλασσες, βουνά και εξωτερικό για να ηρεμήσει από την καθημερινότητα της πόλης και τη σκληρή δουλειά.

Πλέον στην Κύπρο έχουμε ανακαλύψει μια νέα μόδα στις διακοπές μας, που νομίζω ότι ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Οι περισσότεροι από μας επιλέγουμε να κάνουν διακοπές μέσα από το κοινωνικό μέσο δικτύωσης του Instagram. Είτε είσαι στην αυλή του σπιτιού σου, είτε είσαι στο περιβόλι της γιαγιάς σου στο χωριό, είτε στη Λίμα του Περού, είναι πια ένα και το αυτό, καθώς με ένα απλό σερφάρισμα στις φωτογραφίες των φίλων ή των γνωστών σου, μπορείς να ταξιδέψεις μαζί τους στην Αργεντινή, το Περού, τη Μύκονο, τη Σιγκαπούρη, την Ταϊλάνδη κ.ο.κ.

Οι εικόνες και οι φωτογραφίες μια χαρά είναι, δεν υπάρχει καμία κριτική μέχρις εκεί. Νιώθεις όμορφα καθώς γνωρίζεις πώς περνάνε οι φίλοι σου όπου κι αν βρίσκονται και νιώθεις πως είσαι εκεί μαζί τους, έστω κι αν αυτό δεν συμβαίνει στ’ αλήθεια. Υπάρχουν όμως τρία σημεία τα οποία έχουν πάρει πραγματικά ανησυχητικές διαστάσεις:

Το πρώτο σημείο είναι πως υπάρχει μια μερίδα συμπολιτών μας η οποία κάνει πλέον διακοπές για τα μάτια του κόσμου και για την εικόνα, αντί για την ουσία των στιγμών και για τα συναισθήματα που πρέπει να γεμίζουν τον καθένα, για να αντεπεξέλθει στη δύσκολη καθημερινότητα, η οποία περιμένει. Εγκλωβιζόμαστε ουσιαστικά σε μια εικόνα η οποία είναι ενδεχομένως αυτή που θα θεωρούσαμε ως ιδανική να έχουν οι άλλοι για μας, αντί στην ουσία μας.

Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με το ότι πλέον πολλοί έχουν εθιστεί στο να ζουν τη ζωή κάποιου άλλου, μέσα από τις καθημερινές ιστορίες στο εν λόγω μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό γίνεται ακόμα πιο ανησυχητικό όταν έχουμε να κάνουμε με διάσημα πρόσωπα ή με μεγιστάνες ή ακόμα και με τις λεγόμενες σοσιαλιτέ. Μας δημιουργούν μια επίπλαστη πραγματικότητα και μια αίσθηση της ανάγκης για τα πράγματα που εκείνοι κάνουν, που καμία σχέση δεν έχει με τις δικές μας αλήθειες. Άσε που οι τύποι αυτοί πληρώνονται κιόλας για να μας πλασάρουν διάφορα υλικά αγαθά ή προορισμούς…

Το τρίτο σημείο έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει όριο πλέον για το μέχρι πού φτάνει αυτή η μάστιγα. Φωτογραφίες μέσα από το αυτοκίνητο, μέσα από τη θάλασσα, μέσα από το κλαμπ, μέσα από το δωμάτιο, ενώ περπατάμε στον δρόμο, ενώ καθόμαστε στο παγκάκι κ.ο.κ. Και η μάστιγμα εξαπλώνεται ακόμα και σε άτομα που ελάχιστη γνώση έχουν για θέματα τεχνολογίας και έξυπνων κινητών.

Είναι λες και έχουμε ξεχάσει τις εποχές που η επαφή μεταξύ μας ήταν το ουσιαστικό ζητούμενο. Ξεχάσαμε πώς είναι να έχουμε προσωπική ζωή και πραγματικές ουσιαστικές σχέσεις που βασίζονται στη συνομιλία μεταξύ μας. Ξεχάσαμε πώς είναι να πηγαίνουμε παραλία χωρίς κινητά τηλέφωνα για να χαρούμε απλά τον ήλιο και τη θάλασσα. Πλέον όλα αποτελούν δημόσιο θέαμα που πρέπει να το στολίζουμε με περιττά φτιασίδια και λούσα. Η εικόνα άλλωστε είναι πιο σημαντική από την ουσία μας…Σωστά;