Φόρμα αναζήτησης

Να γίνει φαγοπότι, να έρθουν φρούτα στο τραπέζι

Εκπλήττομαι πώς μιλάτε για το Κυπριακό χωρίς να αναφέρεστε καθόλου στην Αμερική, την Αγγλία και την Τουρκία και χωρίς να μνημονεύετε έστω και μια φορά το όνομα αυτών των χωρών. Μιλάτε ώρες. Αλλά καμία τους δεν αναφέρεται στις κουβέντες σας. Τι αναφέρετε μονάχα; Δικοινοτικές διαπραγματεύσεις. Εγγυήσεις. Ασφάλεια. Πολιτική ισότητα κ.λπ. Αναφέρεστε και λίγο στους σοβινιστές των δύο πλευρών. Εκείνους που αγκάλιασαν σφικτά το στάτους κβο. Εκείνους που δεν θέλουν λύση. Πηγαίνετε και λίγο προς το παρελθόν. Τις υπόγειες οργανώσεις. Εκείνους που προκάλεσαν διχόνοια ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Και ξαφνικά θυμάστε το Βαρώσι. «Ντρέπομαι που ακόμα είναι κλειστό και δεν μπορεί να επιστραφεί στους ιδιοκτήτες του», λέτε. Αλλά δεν λέτε ποιος δεν επιστρέφει το Βαρώσι. Καυχιέστε λέγοντας «είμαι οπαδός της ομοσπονδίας», αλλά δεν λέτε τι είδους ομοσπονδιακό κράτος θέλετε. Δεν έχετε κανένα απολύτως σχέδιο.

Για εσάς φταίνε πάντα οι διαπραγματευτές. Ο ένας δέχτηκε το ένα πράγμα, ο άλλος δέχτηκε το άλλο πράγμα. Ο ένας κάνει αταξίες, ο άλλος δεν προβαίνει σε υποχωρήσεις. Ατέρμονες συζητήσεις, που συνεχίζονται χωρίς τέλος. Και πολλές σελίδες άρθρα και σχόλια που γράφονται γι’ αυτές. Στις συζητήσεις σας δεν υπάρχει η Μέση Ανατολή. Ούτε το Ιράκ. Ούτε η Συρία. Ούτε η Λιβύη. Ούτε η Υεμένη. Για εσάς το Κυπριακό δεν έχει καθόλου σχέση με αυτά, έτσι δεν είναι; Ούτε το σχέδιο Μέσης Ανατολής της Αμερικής που προσέκρουσε σε τοίχο, ούτε η νίκη της Ρωσίας στη Συρία, ούτε τα νέα ενεργειακά σχέδια και οι ενεργειακές στρατηγικές.

Προβαίνετε σε αξιολογήσεις σαν να είναι αποκομμένη από αυτά η Κύπρος και σαν να είναι σε έναν χωριστό κόσμο. Δεν το λέτε παρά το γεγονός ότι γνωρίζετε πως με ένα νεύμα της Αμερικής μπορεί να ανοίξει το Βαρώσι, με ένα νεύμα της μπορεί να παραιτηθεί η Τουρκία από τον όρο των εγγυήσεων, με ένα νεύμα της μπορεί να αναγκάσει τον Αναστασιάδη να δεχτεί την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων. Δεν ρωτάτε καθόλου γιατί δεν τα κάνει αυτά η Αμερική. Δεν ρωτάτε καθόλου τι συμφέρον έχει αν δεν τα κάνει. Δεν άκουσα ποτέ να ρωτάτε γιατί δεν μπόρεσαν να πετύχουν λύση στην Κύπρο η Αμερική και η Αγγλία από το 1963 και εντεύθεν, αν τη θέλησαν. Απαγχόνισαν τον Σαντάμ. Λιντσάρισαν τον Καντάφι. Έκαψαν και γκρέμισαν τη Συρία. Έκαναν κομμάτια το Ιράκ. Αλλά στην Κύπρο δεν κατάφεραν να πείσουν εμάς για λύση, έτσι δεν είναι; Τι σκληρά καρύδια είμαστε εμείς τελικά! Ο πρέσβης της Αμερικής, ο πρέσβης της Αγγλίας πηγαινοέρχονται στο προεδρικό μας. Μιλούν με τον Ακιντζί. Τι λένε; Ξέρετε; Πηγαίνουν ύστερα στην απέναντι πλευρά και μιλούν και με τον Αναστασιάδη. Ούτε αυτό το ξέρετε. Τι λένε σε ποιον, τι υποδεικνύουν. Αυτές είναι πολύ σύντομες ειδήσεις χωρίς δηλώσεις στις εφημερίδες σαν να είναι πολύ ασήμαντες.

Σκεφτείτε. Μπορεί να υπάρξει εδώ μια λύση την οποία δεν θέλει η Αμερική; Είναι δυνατόν; Μπορεί να υπάρξει μια λύση την οποία δεν θέλει η Αγγλία; Αν η Τουρκία εισέβαλε και κατέκτησε τη μισή Κύπρο, μήπως δεν το έκανε με την άδειά τους; Μήπως ό,τι έκανε εδώ μετά το 1974, δεν το έκανε με την ανοχή τους; Ναι, εμείς πάντα κατηγορούμε την Τουρκία, αλλά δεν βλέπουμε καθόλου αυτούς που βρίσκονται πίσω της. Αν δεν της επέτρεπαν αυτοί που βρίσκονται πίσω της, μήπως θα μπορούσε να στείλει τόσο πληθυσμό εδώ; Θα μπορούσε να έδινε ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας για τα εδάφη που κατέκτησε με την ξιφολόγχη; Η Τουρκία δεν είναι υπερδύναμη. Και όπως όλα τα κράτη που δεν είναι υπερδυνάμεις, είναι υποχρεωμένη και αυτή να υποκύπτει στις υπερδυνάμεις. Αυτός είναι ο κανόνας του κόσμου που ζούμε. Πώς μπήκε στο Αφρίν στη Συρία ο τουρκικός στρατός; Με την άδεια της Ρωσίας. Γιατί δεν μπόρεσε να προχωρήσει περισσότερο στη Συρία; Επειδή του είπε η Ρωσία να σταματήσει. Τώρα γιατί δεν μπορεί να κάνει τίποτα την ώρα που ηττώνται οι τζιχαντιστές στο Ιντλίμπ τους οποίους βοηθούσε τόσο καιρό; Επειδή δεν έχει την άδεια της Ρωσίας. Γιατί παραμένουν μετέωρες οι απειλές που εκτοξεύει στο θέμα της ενέργειας προς την ελληνοκυπριακή πλευρά στην Κύπρο; Επειδή της είπε η Αμερική «κάθισε εκεί που κάθεσαι».

Συνηθίσαμε να βολεύουμε τα πράγματα με συνθήματα, με στείρες αναλύσεις. Σύμφωνα με κάποιους η Κύπρος είναι μια μεγάλη επαρχία. Οι επαρχιώτες αρέσκονται στο κουτσομπολιό. Αν κάποιος αθώος συλληφθεί από την Αστυνομία και οδηγηθεί στο δικαστήριο, λένε «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά». Δεν πηγαίνουν σε βάθος. Δεν βλέπουν αυτούς που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Μιλούν ώρες γι’ αυτό, αλλά δεν αναφέρονται στην Αμερική, στην Αγγλία και ακόμα και στην Τουρκία. Βλέπετε εκείνους ανάμεσά μας που αποκομίζουν οφέλη από το στάτους κβο και που γι’ αυτό δεν επιθυμούν λύση, αλλά δεν σκέφτεστε καθόλου τι κερδίζουν από αυτό εκείνοι που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Δεν διαφέρουν καθόλου από τους δικούς μας πλιατσικολόγους. Παίρνουν και αυτοί εκείνο που είναι να πάρουν. Ο αγαπητός μου φίλος Αχμέτ πάντα λέει «να γίνει φαγοπότι, να έρθουν και τα φρούτα στο τραπέζι». Ακριβώς αυτή είναι και η κατάσταση εδώ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ