Φόρμα αναζήτησης

Μια πονεμένη ιστορία

Μία από τις ασκήσεις που έδινε 4 πόντους ήταν τα ονόματα των Ελλήνων στρατηγών που πολέμησαν στους Περσικούς πολέμους, τα οποία έπρεπε να ενώσουν με μια γραμμή με τα αντίστοιχα ονόματα των Περσών. Ο Κωστάκης τα είχε ξεχάσει όλα. Ούτε που μπορούσε να καταλάβει γιατί του ήταν χρήσιμο να θυμάται τον αντίπαλο εκείνου τού…πως τον λένε να δεις;;; Ααα… Μιλτιάδη. Ο καθηγητής του τον αποκοίμιζε. Πάντα κουβαλούσε πολλά φυλλάδια με 100 μικρά κενά που θα έπρεπε να τα ενώσουν για να συμπληρωθεί η παράξενη διαδικασία. Συνήθως τα κειμενάκια με τα κενά ήταν ακριβώς τα ίδια με αυτά του βιβλίου. Κάθε μάθημα η ίδια ιστορία. Στο τέλος τα εκατοντάδες μικρά κενά δημιούργησαν μια τεράστια τρύπα στο κέφι του. Έτσι είναι το μάθημα της σκατοϊστορίας, του έλεγαν οι φίλοι του. Ο Κωστάκης το μάθημα το περνά δεν το περνά. Μαθητής με το ζόρι του 10. Γιατί κάθε φορά που ο καθηγητής του του μιλούσε για τον Δαρείο, ας πούμε, αυτός σκεφτόταν πώς να ήταν το χωράφι του παππού του στον Καπουρά τότε που μας κατέκτησαν οι Πέρσες. Άραγε είχε μανταρίνια ο Καπουράς ή έκοβαν οι βάρβαροι όλα τα δέντρα για να ζεσταθούν; Σκεφτόταν τον ιδρώτα που πρέπει να έχασε στη μάχη ο Μιλτιάδης και αναρωτιόταν πώς άντεξε, μα ξέχασε το όνομά του. Όταν είδε τον χάρτη της Περσικής Αυτοκρατορίας στον πίνακα και ο καθηγητής του μιλούσε για τις περιοχές που κατάκτησαν (πάλι όπως τις γράφει το βιβλίο, μα με…πιο μικρό χάρτη), ο Κωστάκης μέσα του ήθελε να μάθει τι μουσική άκουγαν κάπου εκεί στο σημερινό Ιράν, τι έτρωγε ο περσικός στρατός και αν ήξεραν τη σούβλα. Άσχετα πράματα δηλαδή.

Ο καθηγητής του ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες του υπουργείου. Ακόμα και η αντιστοίχιση των ονομάτων στο διαγώνισμα είναι και αυτή μια οδηγία για…το σούπερ διαγώνισμα (μια άλλη τεράστια ιστορία). Ακόμα και τον χάρτη που καρφίτσωσε στον πίνακα, εκείνον το σχισμένο και κιτρινιασμένο απ’ τα χρόνια βρόμικο χάρτη της δεκαετίας του ’80 ,ο καθηγητής του τον έκανε πρόβα για την επιθεώρηση που θα είχε σε δύο μέρες στο ίδιο μάθημα μα σε άλλο τμήμα. Τα βλέπουν αυτά οι επιθεωρητές και τα ονομάζουν πολυμέσα και όταν τα χρησιμοποιήσεις γράφουν στην έκθεση που σου κάνουν…«χρήση πολυμέσων» και πιάνεις κάποιον πόντο ή κάτι τέτοιο.

Το υπουργείο τώρα, που έδωσε « τις οδηγίες» για το πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα, έχει σαν φιλοσοφία του το μάθημα της Ιστορίας να ωθεί τους μαθητές να γνωρίσουν και να θαυμάσουν, μα και να διδαχτούν από το παρελθόν. Χρειάζεται κάποια εξήγηση για το γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Χρειάζεται κάποια εξήγηση για το γιατί ο Κωστάκης βαριέται; Χρειάζεται κάποια εξήγηση για το γιατί ο καθηγητής του δουλεύει σαν ρομπότ για να προλάβει τις…«οδηγίες»; Δεν διαφέρει σε τίποτε από έναν πόλεμο. Όπου όλοι και όλα βρίσκονται σε συναγερμό και το αποτέλεσμα είναι πάντα το χάος. Και η ανικανότητα του τόπου να χτίσει σοβαρή παιδεία συνεχίζεται στο άπειρο. Αλήθεια, «τι είναι το άπειρο;», σκεφτόταν ο οχτάχρονος άσχετος Δημήτρης την ώρα που η δασκάλα του του μιλούσε για την Ανάσταση. Δεν τόλμησε να ρωτήσει. Θα ξαναγινόταν ο βλάκας της τάξης.