Φόρμα αναζήτησης

Κική Δημουλά, η δική μου εκκρεμότητα

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στο σχολείο έπρεπε να «σπάμε» ένα ποίημα σε στίχους και να το αναλύουμε. Στη βάση κατευθυντήριων γραμμών από το υπουργείο. Στη βάση απαντήσεων που έβρισκε κανείς και σε λυσάρια και παπαγάλιζε για να γράψει στο διαγώνισμα. Σε μια διαδικασία που αφαιρούσε από τη σπουδαιότητα της ενότητας, της σειράς των λέξεων που μεγάλοι ποιητές που διδασκόμασταν επέλεγαν, χωρίς να υπολογίζουν στην ανάλυση που κάποιοι θα έκαναν για αυτούς. Γιατί το ρήμα είναι στον ενεστώτα και κάποια στιγμή γίνεται αόριστος; Γιατί ξεκινά έτσι και τελειώνει έτσι; Τι θέλει να πει ο ποιητής; Μεγάλη κουβέντα το «τι θέλει να πει ο ποιητής». Μεγαλύτερη όμως κουβέντα το τι λέει σε σένα ο ποιητής όταν δεν πρέπει να μπει η σκέψη σου σε μόλα για να ταιριάξεις με τη νόρμα, να βολευτείς μες στο παθητικό σύνολο.

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα.» Η Κική Δημουλά δεν έδωσε χρώμα και μέγεθος στο πουλί, δεν έδωσε σκοπό στο κελάιδημά του, δεν έδωσε σχήμα και ύψος στο δέντρο. Είναι δική μου και δική σου εκκρεμότητα αυτή. «Ούτε το προφέρω, ούτε μέσα μου, ποτέ δεν λέω ’είμαι ποιήτρια’, ποτέ, ποτέ. Γράφω κάτι ποιήματα, λέω. Αυτό είναι. Κι είναι πολύ αυτό.» Είναι πολύ πράγματι, γιατί η Κική Δημουλά, η ποιήτρια της διπλανής πόρτας που αλιεύει λαχταριστές τις λέξεις από το μέσα μας, έχει πετύχει το λίγο να το κάνει πολύ μες στην ψυχή μας. Και με θλίβει η σκέψη του να σταματήσει να είναι η πένα της ψυχής μου και το μολύβι των συναισθημάτων μου σε μια σπουδαία παράταξη λέξεων, αγνοώντας την ίδια στιγμή την ύπαρξή μου. «Τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;» διερωτήθηκε κάποτε ο κορυφαίος Γ. Σεφέρης για να ταιριάξει στο σήμερα, μπροστά στον κίνδυνο της λιγότερης πνοής, σε έναν τρισχειρότερο από τον δικό του σύγχρονο κόσμο.

«Τώρα βέβαια η φύση θα μπορούσε να μας κρατήσει όλους πάνω στη γη; Για πάντα; Εάν δεν πεθαίναμε, θα υπήρχε το για πάντα. Όχι στα αισθήματα. Εκεί για πάντα δεν υπάρχει. Ούτε η αγάπη, εκτός από την αγάπη της μάνας για τα παιδιά, αυτή είναι για πάντα. Η άλλη, όταν μιλάμε για φιλίες, για δεσμούς, δεν υπάρχει για πάντα… » Αυτή είναι η σπουδαία και βραβευμένη ποιήτρια Κική Δημουλά που δεν πιστεύει στο για πάντα στα αισθήματα. Ούτε και εγώ. Μα το πάντα θα υπάρχει στις λέξεις της ερήμου της για να ντύνει, όσο κρατάνε, τα αισθήματα.

Υ.Γ.: Μίλα. / Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας. / Εκεί που τελειώνουμε εμείς / αρχίζει η θάλασσα. Πες κάτι. / Πες «κύμα», που δεν στέκεται. / Πες «βάρκα», που βουλιάζει / αν την παραφορτώσεις με προθέσεις. / Πες «στιγμή», / που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται, / μην τη σώζεις, / πες / «δεν άκουσα» […] Πες «πέτρα», / που είναι άσπαστη λέξη. / Έτσι, ίσα ίσα / να βάλω έναν τίτλο / σ’ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια. (Από το ποίημα «Η περιφραστική πέτρα)

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.