Φόρμα αναζήτησης

Και τη δημοκρατία σαν τα μούτρα σας…

Έντονη είναι η συζήτηση -και καλώς είναι…- αναφορικά με το ζήτημα της επιχειρούμενης αλλαγής του Συντάγματος.

Και λέω «καλώς», διότι εδώ το θέμα δεν είναι συνταγματικό ή νομικό, είναι ζήτημα ουσίας και ποιότητας της ίδιας της Δημοκρατίας. Η οποία, δεν περνάει και τις καλύτερές της μέρες, στις μέρες μας.

Η προσπάθεια είναι η έννοια της έδρας να ταυτιστεί απόλυτα με το κόμμα που την κερδίζει, να γίνει δηλαδή περίπου η έδρα ιδιοκτησία του κόμματος, ούτως ώστε ακόμα και στην περίπτωση -ή μάλλον ειδικά στην περίπτωση, αν δούμε και λίγο το κλίμα- που ένας βουλευτής διαφοροποιείται από το κόμμα του ή έδρα να παραμένει σ’ αυτό.

Εδώ, θέλω να κάνω μια παρένθεση με την άδειά σας: Αυτό το ζήτημα το οποίο μας βασανίζει εδώ και τρία χρόνια και έχει στοιχίσει στο κράτος όχι μόνο πολύτιμο χρόνο αλλά και πάρα πολλά λεφτά, δεν προέκυψε τυχαία.

Προέκυψε διότι παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις που είχε δώσει, η αρχηγός της Αλληλεγγύης Ελένη Θεοχάρους έπαιξε ένα παιγνίδι για το οποίο η ίδια όχι μόνο θα έπρεπε να είχε απολογηθεί δημόσια αλλά και εμείς, θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητη και επιβεβλημένη την αποχώρησή της από τα πολιτικά πράγματα, ως ένδειξη ύπαρξης μιας κάποιας ελάχιστης τσίπας.

Την οποία, βεβαίως, δεν την έχασε κανείς για τη βρει η συγκεκριμένη. Η Θεοχάρους θυμίζω, είχε δεσμευτεί δημόσια ότι «δεν θα ξεγελαστεί ο κόσμος» (sic) και ότι θα του έλεγε «πριν την κάλπη» τι θα έκανε με την έδρα της στο Ευρωκοινοβούλιο. Αν θα έμενε δηλαδή εκεί ή όχι.

Δεν το έπραξε. Κάποιοι πανίβλακες την ξαναψήφισαν -ακόμα και μετά από αυτό- και έτσι δημιουργήθηκε το ζήτημα. Διότι, η Ελένη για να παραιτηθεί από την έδρα, έπρεπε να ορκιστεί εδώ και για να ορκιστεί έπρεπε πρώτα να αφήσει την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο στην οποία είχε γλυκαθεί επί δέκα συναπτά έτη, εξ ου και επεχείρησε μετά στις ευρωεκλογές να τη διατηρήσει με άλλο κόμμα, προκειμένου να αποδείξει τη σημασία που είχε ο καλός γαλλικός οίνος στην επανάσταση του 1789 και από εκεί στη δράση όλων των μεγάλων πατριωτών – επαναστατών. Εύφλεκτων και μη.

Παράπλευρες απώλειες, λοιπόν, τα συνταγματικά κερατιάτικα που πληρώνει σήμερα ο μαλ… φορολογούμενος για τα κόλπα της Μπουμπουλένης. Κλείνει η παρένθεση.

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος ο οποίος θα έβλεπε με συμπάθεια τα λαϊκίστικα καμώματα περιπτώσεων -τύπου Μυλωνάς και Θεολόγου- περιπτώσεων οι οποίες εκλέγονται σε ένα κόμμα και μεταπηδούν σε ένα άλλο παρότι -όπως πολύ σωστά σημείωσε και ο Διονύσης χθες- δεν υπάρχει καμία ιδεολογική ή άλλη διαφορά που να το δικαιολογεί, πέραν καθαρά καιροσκοπικών συμπεριφορών.

Όμως, μου είναι αδιανόητο να φανταστώ σε μια Δημοκρατία, ακόμα και μία με τα χάλια της δικής μας, η βουλευτική έδρα να είναι ιδιοκτησία του οποίου κόμματος στον βαθμό που ένας βουλευτής ή μια βουλευτίνα εάν διαφωνεί, να έχει να επιλέξει τον δρόμο της συμμόρφωσης με την υπόδειξη της ηγεσίας του ή της αποχώρησης.

Αυτό μόνο δημοκρατία δεν είναι. Και το γράφει κάποιος ο οποίος έχει γράψει αμέτρητες φορές για τα όσα προκαλούν αυτά τα φαινόμενα. Όταν πονάει το χέρι η δημοκρατία βρίσκει, όσος χρόνος και εάν περάσει, τον τρόπο να το θεραπεύσει. Δεν το κόβει.

Πόσω δε μάλλον, το να προχωρούν κάποιοι -εντελώς αντιδημοκρατικά και ανήθικα- στο κουτσούρεμα της δημοκρατίας και τα κοτσιάνια για τους κομματάρχες, επειδή… μία ανεύθυνη πολιτική περίπτωση όπως η Θεοχάρους προκάλεσε με τα κόλπα της μια συνταγματική κρίση.

Δεν μπορεί, λοιπόν, να ακρωτηριάσουμε -κι άλλο- τη Δημοκρατία, επειδή διάφοροι κομματικοί ηγέτες, οι πλείστοι δυστυχώς εξ αυτών, θέλουν να κρατούν κοτσιάνια για τις έδρες «τους» με αφορμή ή με πρόσχημα καλύτερα, τις αθλιότητες της όποιας Θεοχάρους.

Δεν είναι δυνατόν εμείς, ως πολίτες να αφήσουμε να γίνει αυτό, εάν βεβαίως ενδιαφερόμαστε για την ποιότητα της Δημοκρατίας και την αποφυγή του διασυρμού του Συντάγματος και του ίδιου του πολιτεύματος, στα μάτια της κοινωνίας, ως ανέκδοτου που το κόβει και το ράβει, όποιος θέλει αναλόγως των συμφερόντων του.

Και μάλιστα, σε μία χώρα στην οποία, ενώ το 1/3 του κόσμου ζει κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας, τα κόμματα πληρώνουν αδιαμαρτύρητα και αυτά αλλά και άλλα κερατιάτικα και πετούν εκατομμύρια για λιμουζίνες διαφόρων που έχουν «παλιώσει» και άλλα (εκατό τόσα) εκατομμύρια για νέο μέγαρο για τις αφεντιές τους, μαζί με άλλα, πολλά. Ενώ ασχολούνται με το ποιος θα καταφέρει να δώσει σε ποιον την προεδρία της Βουλής το 2021 για να αρπάξει την προεδρία το 2023.

Σε αυτή τη χώρα, όπου η οργή του κόσμου και η αποχή αυξάνονται ραγδαία, με τους ακραίους και τους γραφικούς να αποκτούν μέσω της λειψής κάλπης ολοένα και περισσότερη δύναμη, τέτοια φαινόμενα και τέτοιες συμπεριφορές στην περαιτέρω απαξίωση του πολιτεύματος και μόνο είναι που οδηγούν. Πουθενά αλλού.

Και αυτό δεν θα το πληρώσουν οι ηγετίσκοι των κομμάτων που αύριο θα φύγουν.

Εμείς είναι που θα το πληρώσουμε. Για αυτό, ας πούμε την άποψή μας.