Φόρμα αναζήτησης

Και όσοι δεν ανησυχούν, καιρός να το κάνουν

Κάποια στιγμή όλα αυτά να τα βάλουμε κάτω. Και να τα σκεφτούμε σοβαρά. Ελπίζω τουλάχιστον. Ότι έστω θα τα βάλουμε κάτω.

Γιατί όσα παρακολουθούμε, όσο και όσοι τα παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, είναι απίστευτα. Είναι ανησυχητικά και πάνω από όλα επικίνδυνα. Για τον τόπο, για το αύριό του και κυρίως για το πόση δημοκρατία του απέμεινε. Άλλο το σύστημα, οι νόμοι και τα χαρτιά κι άλλο το τι ισχύει στην πράξη.

Ο δε χειρισμός της υπόθεσης με την έκθεση του OCCRP, η οποία «άγγιζε» τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το «πρώην» δικηγορικό του γραφείο, δεν είναι μόνο θέμα ανικανότητας και διαφθοράς των ΜΜΕ. Ούτε και μόνο γενικότερης αφασίας της κοινωνίας.

Είναι ένα -ακόμα- σοβαρότατο και επικίνδυνο δημοκρατικό έλλειμμα των ημερών. Μια ακόμα τρύπα στην εικόνα της δημοκρατίας η οποία μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ξεχασμένο για χρόνια σκοροφαγωμένο μάλλινο στην ντουλάπα. Με τις τρύπες να πληθαίνουν και να μεγαλώνουν και με εμάς να μην έχουμε την πολυτέλεια να βρούμε άλλο. Μ’ αυτό θα πρέπει να ξεχειμωνιάσουμε. Και να ξεχειμωνιάζουμε παρακάτω.

Σε μια κανονική χώρα -μου αρέσει αυτό το κλισέ, διότι έχει και μια δόση αφέλειας- σε μια λοιπόν «κανονική» χώρα τα πράγματα θα ήταν απλά. Κατ’ αρχάς ο Πρόεδρος δεν θα είχε την άνεση να αποκαλεί το δικηγορικό του γραφείο «πρώην» ακροβατώντας σε καταγέλαστους νομικισμούς, πόσω δε μάλλον να συνέχιζε να το διατηρεί ως ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος και, τώρα, ως Πρόεδρος, να επιτρέπει το γραφείο αυτό να δραστηριοποιείται ακόμα και στο εμπόριο υπηκοοτήτων (μας) και πολλά άλλα.

Αλλά, ακόμη κι αν το προσπεράσει κανείς -άλλωστε τι είναι αυτό μπροστά σε όλα τα άλλα;- η αποκάλυψη μιας τόσο σοβαρής ιστορίας, βάσιμης ή αβάσιμης στο μέρος που τον αφορά, θα προκαλούσε στην «κανονική» χώρα έναν πολιτικό σάλο. Ο οποίος, σάλος, θα παρέμενε μέχρι την παροχή εξηγήσεων καθώς εδώ δεν μιλάμε για τη Μαρικκού που τα Λεύκαρα, αλλά για τον ηγέτη του κράτους.

Τον ηγέτη ο οποίος παρουσιάζεται –αυτό είναι το σοβαρότερο- στο επίκεντρο ενός πλέγματος το οποίο εγώ ως πολίτης, είμαι σίγουρος και εσείς, δεν μπορώ να ξέρω πόσο μπορεί να είναι σε θέση να του ασκεί πιέσεις, σε ζητήματα που αφορούν τα όποια συμφέροντα ενίοτε και έναντι των δικών μας. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για ένα πλέγμα στο οποίο αποδίδεται ξέπλυμα. Αστρονομικών ποσών.

Μέχρι λοιπόν να πειστώ πως… δεν, μέχρι τότε θα περίμενα, απαντήσεις από τον Πρόεδρο και το «πρώην» γραφείο του, ίσως όχι με την ένταση που εκείνος τα απαιτούσε υπό παρόμοιες περιστάσεις από τον Τάσσο Παπαδόπουλο για την άλλη… ομορφιά με τα λεφτά του Μιλόσεβιτς. Αλλά θα το περίμενα, ναι.

Αντί αυτού, είδα να συμβαίνει το εξής: η είδηση να μεταδίδεται από δύο (!) ΜΜΕ και η πρώτη αντίδραση, δύο μερόνυχτα μετά, να έρχεται από το «πρώην» γραφείο. Το οποίο να καθαρίζει με έναν αφορισμό του τύπου είναι ανοησίες, να ξεκαθαρίζει ότι… απαξιοί να ασχοληθεί με τον OCCRP (!) ψελλίζοντας μια έμμεση -πρώτη ίσως στα χρονικά- αμφισβήτησή του και να τολμά, το 2019, σε μια χώρα της ΕΕ να απειλεί τα (δύο) ΜΜΕ με μηνύσεις, ως προληπτική λογοκρισία.

Μετά έσπευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Για να μας πει πως ο Πρόεδρος δεν διέπραξε καμία παρανομία και πως και ο OCCRP δεν λέει το αντίθετο. Και εκείνος και εμείς, σεβόμενοι και το τεκμήριο της αθωότητας, αυτό είπαμε. Άρα… προς τι το νταβαντούρι και οι απειλές;

Το θέμα όμως δεν είναι τόσο απλό και δεν εξαντλείται σε νομικισμούς ή στο εάν η νομοθεσία μας ήταν χαλαρή τότε. Εδώ, ακόμα και σήμερα, το Συμβούλιο της Ευρώπης και όχι μόνο αυτό διαπιστώνουν, ότι δεν είμαστε στο επιθυμητό επίπεδο. Για την ακρίβεια σε κάποια ζητήματα δεν το βλέπουμε ούτε με κιάλια.

Απλούστατα διότι ένα οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο του 1% -το οποίο ελέγχει τον πλούτο του 90% όμως- δεν αφήνει τη χώρα να ζήσει σε συνθήκες διαφάνειας προκειμένου να πλουτίζει και να μην χορταίνει κιόλας ποτέ, οδηγώντας την από περιπέτεια σε περιπέτεια και υποχρεώνοντας τους μαλ… να πληρώνουν τα σπασμένα κάθε, μα κάθε φορά.

Η αντίδραση, λοιπόν, σε μια κανονική χώρα δεν θα ήταν το γελοιωδέστατο εκείνο «στοχοποιείται η Κύπρος», η πιο προκλητική στάση στο ατελείωτο όργιο της ασέλγειας επί της νοημοσύνης μας. Ειδικά όταν προέρχεται από έναν Πρόεδρο ο οποίος είπε ψέματα στον λαό του ότι τάχα του έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο για να γίνει το κούρεμα από το οποίο, ωστόσο, διεσώθησαν (ως εκ θαύματος σίγουρα) τα εκατομμύρια των συμπεθέρων του.

Η αντίδραση θα έπρεπε να είναι το άμεσο αίτημα για διερεύνηση από τρίτη πηγή, ενδεχομένως την ΕΕ ή το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ή εναλλακτικά η παροχή αποδείξεων ότι όντως αυτά που λέει η έκθεση διερευνήθηκαν, κατά τον (άνευ στοιχείων) ισχυρισμό της κυβέρνησης «και στο παρελθόν».

Διότι, πέραν των άλλων, υπάρχει και μια πολύ ενδιαφέρουσα, ας την πούμε, αντίφαση: Το «πρώην» γραφείο βρήκε συκοφαντικές αναφορές στις δουλειές του Προέδρου, ενώ ο εκπρόσωπος είπε πως η έκθεση δεν του καταλογίζει κάτι. Και όντως η έκθεση παρουσιάζει απλώς το πλέγμα του ξεπλύματος. Αναφέροντας την ύπαρξη εκεί μέσα του ονόματός του.

Αυτό δεν συνιστά απόδειξη ενοχής. Είναι όμως αναγκαιότητα επείγουσας διερεύνησης από τρίτη πηγή. Και παροχής απαντήσεων από τον ίδιο τον Πρόεδρο. Σε μια κανονική χώρα. Σε μια χώρα σαν τη δική μας, τα ΜΜΕ εν μέσω κρίσης ζουν σε συνθήκες οικονομικής εξάρτησης από συμφέροντα που λέγαμε, πιο άμεσης και πιο έντονης δυστυχώς από ποτέ.

Εδώ είναι και το έλλειμμα που καταγράφεται. Και το οποίο δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς την ώρα που τα… βουβά εκείνα Μέσα έβγαζαν ακόμα και αποκλειστικότητες ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο για τόσα άλλα. Ή από τη σχέση και των προηγουμένων με το κατεστημένο και τα κυκλώματά του.

Αυτά, λοιπόν, που γράφουμε ενίοτε ανάμεσα στις γραμμές ελπίζω να τα προσέξουμε. Και να τα σκεφτούμε όλοι. Ή έστω απλώς να τα βάλουν οι υπόλοιποι κάτω και να τα έχουν υπόψη τους. Γιατί τα ελλείμματα μεγαλώνουν συνεχώς.

Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορείτε να τα διαβάζετε. Έστω και έτσι.