Φόρμα αναζήτησης

Η ΕΛΑΜοποίηση του ΔΗΣΥ

Το εκπληκτικό δεν ήταν τα όσα γραφικά και αλλοπρόσαλλα κατέγραψε για μία ακόμα φορά σε ανάρτησή της η βουλευτής Ελένη Σταύρου, με αφορμή τη συμπερίληψη του Νιαζί στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ. Η εκτίμηση πως υποψηφιότητα Τ/Κ «ο οποίος δεν θα αποτολμούσε ποτέ να… περιληφθεί στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ, αν δεν είχε την έγκριση της Τουρκίας», «θα προκαλέσει ολέθριες συνέπειες στο εθνικό μας ζήτημα». Ότι «εκλεγόμενος… θα διακηρύξει στην Ευρώπη… ότι εκπροσωπεί ΟΧΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ των Ελλήνων της Κύπρου, αλλά την Κοινότητα των Τούρκων της Κύπρου». Ότι η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του δεύτερου μεγάλου κόμματος θα οδηγήσει σε «διαρκή και μόνιμη αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος». Ήταν η επιβεβαίωση ότι η Ελένη Σταύρου ηγείται πλέον της προσπάθειας συσπείρωσης του ΔΗΣΥ. Καθορίζει τον δημόσιο διάλογο. Επιβάλλει την επιχειρηματολογία.

Μια μέρα μετά που ο Αβέρωφ κατηγορούσε το ΑΚΕΛ για διγλωσσία, τη σκυτάλη πήρε ο Νίκος Νουρής, για να επαναλάβει ουσιαστικά, μέσω ερωτημάτων, όσα σαθρά και φαιδρά ισχυρίστηκε η Ελένη Σταύρου. Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ κάλεσε το ΑΚΕΛ και τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ να απαντήσουν εάν η συμμετοχή Τ/Κ στα ψηφοδέλτια συνιστά αναγνώριση της ΚΔ και απόρριψη του μορφώματος του ψευδοκράτους ή όχι. Μίλησε για διγλωσσία: πως άλλα λένε στους Ε/Κ για το θέμα της τουρκικής γλώσσας, την ώρα που ο υποψήφιός τους ξεκαθάρισε ότι αποτελεί γι’ αυτόν προτεραιότητα. Και διερωτήθηκε ποια θα είναι η στάση του Νιαζί εάν τεθεί θέμα «καταδίκης της Τουρκίας για εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ» ή «άρσης του δήθεν εμπάργκο των Τ/Κ».

Υπέδειξε ο Νίκος Νουρής ότι «στη Δημοκρατία επιβάλλεται οι πολίτες να γνωρίζουν πριν οδηγηθούν στην κάλπη τι πραγματικά πρεσβεύει το κάθε κόμμα και ο κάθε υποψήφιος». Το ίδιο όμως δεν όφειλαν να πράξουν και στον ΔΗΣΥ; Να απαντήσουν τελικά τι πρεσβεύουν και κυρίως σε τι στοχεύουν; Επειδή εδώ μιλάμε για ένα κόμμα που εδώ και έξι χρόνια αντιπολιτεύεται τον ίδιο του τον εαυτό. Του οποίου η διγλωσσία είναι τέτοια που ο πρόεδρός του αναλώνεται σχεδόν καθημερινά σε δημόσιες τοποθετήσεις που «διορθώνουν» δηλώσεις στελεχών του και ξεκαθαρίζουν πως δεν αποτελούν επίσημη θέση του κόμματος. Χαρακτηρίζει τον εθνικισμό ως εχθρό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αλλά προωθεί εθνικιστές για ευρωβουλευτές. Και στελέχη του κόμματος καλούν τον κόσμο να ψηφίσει για να διασφαλιστεί ότι ακραίες φωνές που βρίσκονται στο ψηφοδέλτιό του δεν θα εκλεγούν. Από τη στιγμή που τίθεται θέμα διγλωσσίας, δεν θα έπρεπε να εξηγήσουν τι θέση έχει η Ελένη Σταύρου στο ευρωψηφοδέλτιο, κυρίως όμως στην κοινοβουλευτική ομάδα, ενός κόμματος που επιδιώκει τη λύση στη βάση ΔΔΟ; Οφείλει ο Νιαζί (που συνεργάζεται με το ΑΚΕΛ) να εκφράζει ενιαία γλώσσα με το κόμμα στο ψηφοδέλτιο του οποίου βρίσκεται, αλλά η βουλευτής του ΔΗΣΥ, και πρώην σύμβουλος του Προέδρου, όχι; Και αφού έθεσαν το ερώτημα ποιον θα εκπροσωπεί ο Νιαζί, δεν όφειλαν να ενημερώσουν ποια θα είναι η στάση της Ελένης Σταύρου εφόσον εκλεγεί; Ποιον θα εκπροσωπεί; Διότι, αντίθετα με τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, ο οποίος ουδέποτε οραματίστηκε την Ένωση με την Τουρκία, η Ελένη Σταύρου επανειλημμένα και δημοσίως υποστήριξε την Ένωση με την Ελλάδα.

Δυστυχώς ο ΔΗΣΥ δείχνει αδύναμος να ξεφύγει από έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο στον οποίο έχει εισέλθει από το Κραν Μοντανά και μετά. Που ξεκίνησε με σταδιακή σκλήρυνση θέσεων, έχει όμως στην πορεία εξελιχθεί σε πολιτική αλλοφροσύνη. Με αποτέλεσμα στην προσπάθεια να ελέγξουν τάχα την άνοδο της Ακροδεξιάς, να έχουν καταστήσει τη ρητορική της κεντρικό κομμάτι του κόμματος. Να έχουν βάλει στο κεντρικό κάδρο άτομα που ακόμα και σήμερα μιλούν για ΚΔ των Ελλήνων της Κύπρου. Ενώ δηλώνουν ότι ως στόχο έχουν την επανένωση, να πρωτοστατούν σε μια εκστρατεία απόλυτης απαξίωσης μιας υποψηφιότητας με μόνο επιχείρημα ότι είναι Τ/Κ. Αφήνοντας να εννοηθεί ότι ένας άνθρωπος που τρία χρόνια πριν διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου είναι πράκτορας των Τούρκων και εν δυνάμει υπονομευτής του κράτους. Να στοχοποιούν τη συνεργασία με τους Τ/Κ, την οποία για χρόνια επιδιώκαμε ώστε να απαγκιστρωθούν από την Τουρκία. Στον βωμό κάποιων ψήφων να ρίχνουν και την τελευταία γέφυρα επικοινωνίας και συνεννόησης με τους Τ/Κ. Διότι αν δεν μπορούμε να αποδεχθούμε έναν Τ/Κ με αυτό το ιστορικό να μας εκπροσωπεί στην Ευρωβουλή, αν θεωρούμε πως ενδεχόμενη εκλογή του μέσω της συμμετοχής του στις διαδικασίες της ΚΔ οδηγεί σε αμφισβήτησή της, πώς θα συνεργαστούμε σε μελλοντική λύση; Εάν δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι μία από τις έξι θέσεις μπορεί να καταληφθεί από Τ/Κ (ο οποίος θα εκλεγεί με κοινό ψηφοδέλτιο, που υποτίθεται επιδιώκουμε, και ενιαίο εκλογικό σώμα) πώς θα πείσουμε ότι αποδεχόμαστε όχι την πολιτική ισότητα, αλλά την οποιαδήποτε συμμετοχή των Τ/Κ στα κέντρα αποφάσεων; Αν θεωρούμε τους Τ/Κ πράκτορες της Τουρκίας, τότε πώς πραγματικά εννοούμε τη συμβίωση;

Τον Μάρτιο του 2015 ο Αβέρωφ με τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στο πλάι του δήλωνε πως «δεν χωράνε μεγάλα οράματα σε μοιρασμένες πατρίδες». Ότι ο ΔΗΣΥ ποτέ δεν θα συμφιλιωθεί με «την προσέγγιση εκείνοι απ’ εκεί και εμείς απ’ εδώ». Και πως «δεν υπάρχει περίπτωση να επιτύχουμε το όραμα επανένωσης…. χωρίς αλληλοσεβασμό και αλληλοεκτίμηση. Χωρίς τη συμβίωση Ε/Κ-Τ/Κ». Φαίνεται όμως ότι οι πολύτιμες «δανεικές» (από το ΕΛΑΜ) ψήφοι φτάνουν για να οδηγήσουν χαρακτήρες στο απόσπασμα και οράματα στον κάλαθο της Ιστορίας. Δεν ξέρω αν φτάνουν για να κρατήσουν πρώτο το κόμμα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολιτική χυδαιότητα και ο εθνικισμός περισσεύουν. Και δείχνουν και ποιοι είμαστε και τι δικαιούμαστε.

antopoly@cytanet.com.cy