Φόρμα αναζήτησης

Εξετάσεις και πάλι εξετάσεις

Αγαπημένο σπορ. Εύκολη λύση. Χωρίς σοβαρή μείωση ύλης. Χωρίς σοβαρή εκ βαθέων συζήτηση από ειδικούς για τους αληθινούς λόγους των «χαμηλών επιδόσεων των μαθητών».  Το σαβαραλιασμένο σου αυτοκίνητο θα γίνει μήπως κούρσα αν το ελέγχεις δύο φορές τον χρόνο αντί μία; Η προσέγγιση τούτη ξεπερνά κάθε ελπίδα. Να βαθμολογούνται 60 % οι μαθητές, λέει, μέσα από τα προφορικά, μέσα από τα project, τις κατ’ οίκον εργασίες και βάλε. Είναι σαν να λες πως το σουβλάκι σου είναι το καλύτερο του χωρκού σου, πριν καν το ψήσεις, μόνο και μόνο επειδή το μυρίστηκες στο κρεοπωλείο. Να σοβαρευτούμε κάποτε επιτέλους; Ποιος μαθητής του κυπριακού σχολείου ξέρει να κάνει project; Ποιος μαθητής έχει σπουδαίο προφορικό λόγο αλλά όχι γραπτό; Τι θέλει, άραγε, να πει ο ποιητής με τούτη την ευφάνταστη προσέγγιση;

Πάντα οι μαθητές βαθμολογούνταν μόνο και μόνο επειδή επιβιώνουν στον βάλτο. Γι’ αυτό περνούν τις τάξεις. Αν επέμενε η κυρία Μαρία μόνο στον γραπτό βαθμό, οι 15 από τους 25 μαθητές θα έμεναν στην ίδια τάξη. Όμως, επειδή και η ίδια βιώνει την ίδια περίπου απελπισία και μέσω της απελπισίας γεννιέται η συμπάθεια, στο τέλος θα τους περάσει όλους γιατί μόνο αυτή ξέρει. Πως η τόσο ψυχοφθόρα δουλειά της στο τέλος δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα, αφού οι μαθητές της δεν θα θυμούνται τίποτε. Πόσες εξετάσεις αν γίνουν θα βελτιώσουν την κατάσταση;  Πότε η ύλη που διδάσκεται στα σχολεία χωρίστηκε σοβαρά στα δύο; Μπορεί να χωριστεί άραγε η ιστορία; Και αν χωριστεί και γίνει κομμάτια, μήπως αυτό θα είναι αντίθετο της… «φιλοσοφίας του μαθήματος»; Και ποιος αποφασίζει για το πού μπορεί ο καθένας να φτάσει σε τρεις γεμάτους μήνες; Όλοι θα τρέχουν το ίδιο; Και οι μαθητές παρομοίως; Οι φροντιστηριούχοι ιδιαιτεράκηδες πόσα θα πουλάνε την εργασία για τη Γαλλική Επανάσταση; Το google translate θα πάρει φωτιά. Όλα για τη βαθμολογία, για τη λαγνεία των πόντων.

Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις δεν είναι άμοιρες ευθυνών. Δεν βγήκαν να προτείνουν κάτι σοφότερο ας πούμε. Μιλούν για τα κάγκελα και χειροκροτούν το κόψιμο της βλεφαρίδας, χωρίς ποτέ μα ποτέ να μιλήσουν για εκπαιδευτική φιλοσοφία, ιδέες, οράματα. Οι δε εκπαιδευτικοί, κοιμισμένοι και σκονισμένοι πίσω από μουχλιασμένες εγκυκλίους και οβάλ γραφεία, ξέχασαν πώς είναι να μιλούν, αφού κανένας ποτέ δεν τους άκουσε. Είναι φοβερό το πόσο πολύ σχολιάστηκε το κινητό και καλά τηλέφωνο (που δεν είναι κινητό αλλά ολόκληρος υπολογιστής πλέον, καλύτερος και από αυτούς των σχολείων), αλλά κανένας μα κανένας δεν μίλησε για το πώς απλά μπορούμε να μάθουμε τους μαθητές να το χρησιμοποιούν σωστά και για τη δουλειά τους. Πολλοί μαθητές το χρησιμοποιούν κρυφά για να βρουν μια απάντηση σε ερώτηση του καθηγητή τους. Πάνω στα πόθκια τους, κάτω από το θρανίο. Και βρίσκουν την απάντηση και ψηλώνουν το χέρι τους με ενθουσιασμό και τη λένε στην τάξη. Αυτούς να τους καταδικάσουμε; Με πόσες βουρδουλιές; Αν είναι λιγότερες θα μάθουν το μάθημά τους καλύτερα ή να τις αυξήσουμε; Και πόσο αντέχει το κάθε μαθητικό σώμα; Δύσκολα ερωτήματα, που μάλλον για να απαντηθούν πρέπει κάπως να χωριστούν σε δύο. Μετά να σας ρωτήσει ένας φίλος σας τι καταλάβατε. Και όλοι να του απαντήσετε το ίδιο. Με αυτά και αυτά τα καραγκιοζιλίκια, μάλλον αριστεύσαμε και πάλι.