Φόρμα αναζήτησης

Ένας σκύλος στη Βιέννη

Στην πλατεία του Αγίου Καρόλου στη Βιέννη ήτανε μια φορά (πολύ πρόσφατα) ένας σκύλος. Για αδέσποτος δεν έκανε, λουρί δεν είχε, αγριεμένος δεν ήτανε. Εκεί λοιπόν στην πλατεία οι Βιεννέζοι και οι λοιποί τουρίστες κάθονταν στην άκρη της λιμνούλας μπροστά από τον ναό και προσπαθούσαν να πάρουν λίγη δροσιά από τη σκιά των δέντρων. Ο σκύλος ανέμελος αφού χάζεψε λίγο πέρα δώθε και αποκάλυψε σε όλους ότι δεν χρειάζεται κανείς να φοβηθεί από αυτόν, πλησίασε δύο κοριτσάκια και τους κούνησε για λίγο την ουρά. Έπειτα πλησίασε τη λιμνούλα και ήρεμα έβαλε τα δυο του πόδια μέσα. Μετά σήκωσε για λίγο το κεφάλι και με απλανές βλέμμα κοίταξε λίγο το νερό και μετά τους ανθρώπους γύρω του.

Το βλέμμα του ήταν παιχνιδιάρικο και απορημένο πώς και γιατί με τέτοια ζέστη η λίμνη ήταν άδεια από ανθρώπους. Και ο σκύλος μάγκας και ελεύθερος από ανθρώπινα μη (κακό σκυλί, μην φας από κει, μην παίξεις με αυτό, μην βγαίνεις στον δρόμο χωρίς λουρί, μην μπαίνεις στη θάλασσα, είναι για τους ανθρώπους), έβαλε λίγο τη μουσούδα του στο νερό και μετά ανασηκώθηκε.

Όπως και να ‘χει δίστασε λιγάκι (όσο να αντιληφθεί κανείς τη χαλαρή ανάπαυλα κόντρα στα πρέπει να πας και εκεί, πρέπει να δεις και αυτό). Ακολούθως πετάχτηκε στη λιμνούλα, έκανε δύο χαριτωμένες στροφές, προχώρησε λίγο μέσα. Στο μεταξύ τα παιδιά πετάχτηκαν από γύρω να το χαζέψουν. Οι γονείς γέλασαν και κράτησαν τα παιδιά τους, μήπως ο ενθουσιασμός τα σπρώξει στη λιμνούλα. Ο σκύλος δροσίστηκε και πλησίασε τα παιδιά. Οι γονείς τα μάζεψαν προς τα πίσω μήπως το τίναγμα του σκύλου τα βρέξει. Και ο σκύλος βγήκε περιχαρής και δροσισμένος έξω από τη λίμνη. Τινάχτηκε και γέμισε ευθυμία την πλατεία.

Δυο μέτρα από κει που βγήκε, ένα ζευγάρι νεαρό έμεινε να το χαζεύει χωρίς έγνοια αν βρεχτεί. Και οι πιτσιλιές πετάχτηκαν και γέμισαν τους νεαρούς, αυτοί έκαναν ότι σκεπάζονταν αλλά η δροσιά ήταν προτιμότερη. Χαμογέλασαν και φιλήθηκαν με νάζι. Ο σκύλος τινάχτηκε ξανά και πλησίασε τα υπόλοιπα παιδιά. Οι γλώσσες ανακατεύτηκαν και οι ελληνικές λέξεις και τα γέλια μπλέχτηκαν με βιεννέζικα, αραβικά, αγγλικά και ίσως λίγα ιταλικά.

Ο σκύλος αφού απόλαυσε τη γενική ευθυμία, κοίταξε ξανά τη λίμνη και απόρησε με τους ανθρώπους. Έκανε δύο βόλτες πέρα δώθε και έφυγε περιχαρής και δροσισμένος αφήνοντας τους ανθρώπους μπολιασμένους χαλαρότητα, άλλοι να φεύγουν στις δουλειές τους, άλλοι σε μια υποχρέωση που έπρεπε να ολοκληρωθεί και οι τελευταίοι έπρεπε να προλάβουν το επόμενο μουσείο. Και έφυγαν όλοι (έτσι νομίζουμε) αφήνοντας πίσω τους την πλατεία του Αγίου Καρόλου στη Βιέννη, πράσινη και δροσερή.