Φόρμα αναζήτησης

Δυστυχώς αιώνιοι έφηβοι

Η φήμη της Κύπρου διατρέχει έναν σημαντικό κίνδυνο εδώ στις Βρυξέλλες, τον οποίο δεν μπορούμε να δούμε, ίσως γιατί βλέπουμε πάντα τη χώρα ως θύμα άλλων, δηλαδή έναν παθητικό παρατηρητή στο ευρωπαϊκό και στο διεθνές περιβάλλον. Χωρίς ουσιαστικά περιθώρια κινήσεων, χωρίς βούληση.
Η παγίδα αυτή είναι η παγίδα της ανυποληψίας. Παρά τις έντιμες προσπάθειές μας τα τελευταία χρόνια να αρχίσουμε να θεωρούμαστε εταίρος των άλλων χωρών, ένας ίσος μεταξύ ίσων που έχει να προσφέρει λύσεις και στήριξη στα προβλήματα των άλλων και ως εκ τούτου μπορεί να αναμένει στήριξη από αυτούς, δεν έχουμε βγει ακόμα από την κατηγορία της χώρας-προβλήματος. Είμαστε ακόμα έφηβοι που προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τους γονείς μας για να προσπεράσουμε τους κανόνες τους, όχι ενήλικες που συμβάλλουν στη διαμόρφωσή τους.

Ενταχθήκαμε στην ΕΕ με άλυτο το Κυπριακό, όχι προσβλέποντας στην ενηλικίωσή μας στην κοινωνία των εθνών, αλλά αναζητώντας νέους γονείς να μας νουθετήσουν και να μας προστατεύσουν και να αντικαταστήσουν τις μητέρες πατρίδες. Και το κάναμε μεταφέροντας στις Βρυξέλλες το αιώνιο παράπονο για το κυπριακό πρόβλημα.
Το κάναμε όμως τις περισσότερες φορές μόνο ως θύμα, με εργαλείο μόνο το κλάμα και χωρίς την αυτοπεποίθηση. Χωρίς αναγνώριση και επιδιόρθωση των λαθών που μας αναλογούν ώστε να μπορέσουμε με αξιώσεις να απαιτούμε την αναγνώριση και επιδιόρθωση των λαθών των άλλων. Προβάλαμε προς τα έξω μια «αγωνιστική» εικόνα που μας βοηθά να νιώθουμε καλύτερα μέσα στο δικό μας κέλυφος, αλλά δεν φέρνει αποτελέσματα.

Στον πραγματικό κόσμο, για να επιβιώσουμε, ανεχόμαστε την πολιτική μας ηγεσία να συντηρεί τη διαφθορά στο εσωτερικό ξεκλέβοντας έσοδα και πλούτο από έξω. Το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, οι υπηρεσίες σε ανελεύθερα τρίτα κράτη και τα λογιστικά – δικηγορικά κολπάκια αφαιρούν από την αξιοπιστία την οποία χρειάζεται η Κύπρος. Αντί να μαθαίνουμε στο σχολείο της ΕΕ και να εργαζόμαστε για να αποφοιτήσουμε από το κλαμπ των σοβαρών χωρών, κάνουμε κοπάνα και πουλάμε χάπια στους συμμαθητές μας.
Η αυτοθυματοποίηση που νιώθουμε σήμερα έχει τις ρίζες της στο τραύμα της εισβολής και είναι κατανοητή. Όμως κάποια στιγμή η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που έχουν δεχθεί Ε/Κ, Τ/Κ και κυπριακό κράτος από εχθρούς και φίλους σταματά να είναι δικαιολογία.

Ευκαιρίες υπήρχαν και υπήρχαν μετά την ένταξή μας στην ΕΕ. Όμως μεσολάβησαν οι πατριωτικές κουτοπονηριές στο Κυπριακό της κυβέρνησης Παπαδόπουλου και οι τραπεζικές κουτοπονηριές στην οικονομία της κυβέρνησης Χριστόφια, και σήμερα οι κουτοπονηριές και στα δύο αυτά πεδία από την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Η άσκηση της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ από την Κύπρο άρχισε να μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε πως μπορούμε να ενεργήσουμε ως ενήλικες, όμως πριν προλάβουμε να αξιοποιήσουμε αυτά τα μαθήματα ήρθε ο λογαριασμός για τα παλιά μας λάθη με το κούρεμα.

Αντί να δρούμε, αντιδρούμε και συμπεριφερόμαστε ως ψευτόμαγκες έφηβοι που θα ξεγελάσουν τους μεγάλους. Όταν πάψουμε να ενεργούμε σαν παιδιά, τότε και η Ευρώπη θα σταματήσει να μας αντιμετωπίζει ως τέτοια.