Φόρμα αναζήτησης

Boring

Ξαφνικά το timeline στο facebook γέμισε με πανομοιότυπες φωτογραφίες, στιγμιότυπα από συζητήσεις των τελευταίων δημοσκοπήσεων πριν από τις ευρωεκλογές.

Γυναίκες συνάδελφοι σχολίαζαν (και θα το έπρεπε να το κάνουμε και οι άντρες) πως τα πάνελ ήταν γεμάτα μόνο αδρώπους, προφανώς γιατί όταν είναι η ώρα για σοβαρές συζητήσεις, οι γεναίτζες επιστρέφουν για καφέ στο καλό σαλονάκι. Το ότι τα κόμματα δεν βάζουν τις γυναίκες στην πρώτη γραμμή δεν είναι δικαιολογία.

Συγκεκριμένο κανάλι μάλιστα έφαγε σκληρό δούλεμα όταν ένα πάνελ γεμάτο άντρες βρέθηκε κάποια στιγμή να συζητά… για την ισότητα των φύλων.

Αυτή είναι μόνο μία από τις παθογένειες των τηλεοπτικών πολιτικών εκπομπών στην Κύπρο. Όταν παρακολούθησα κάποιες ζωντανά μέσω διαδικτύου, ανακάλυψα πως μπορούσα κάλλιστα να χαμηλώσω τον ήχο και να κάνω κι άλλες δουλειές, κοιτώντας παροδικά τις κάρτες με τα αποτελέσματα.

Ξέρετε τον τύπο πολιτικής εκπομπής στην οποία αναφέρομαι. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων λένε ο καθένας με τη σειρά το ποίημά τους με σειρά εκλογικής δύναμης. Πέφτει η κάρτα και η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Οι αντιπαραθέσεις είναι εξαίρεση στον κανόνα και συνήθως δεν προσθέτουν κάτι. Οι ερωτήσεις του συντονιστή κάποτε αλλάζουν τον ρυθμό, με τους εκπρόσωπους να δυσανασχετούν και να σπεύδουν να επιστρέψουν στον κατάλογο με τα σημεία που έχουν μπροστά τους.

Οι μέτριοι ως επί το πλείστον πολιτικοί μας κακομάθαν εδώ και χρόνια με το μοντέλο ΡΙΚ, το οποίο εγγυάται τη σειρά και τη διάρκεια της κάθε παρέμβασης. Και φρόντισαν να το διατηρήσουν μέσω του φόβητρου της περικοπής κονδυλίων και των πονηρών διορισμών.

Όμως οι πολιτικοί χρειάζονται περισσότερο τα ΜΜΕ (ειδικά τα κανάλια και τις ιστοσελίδες) απ’ ό,τι τα ΜΜΕ τους πολιτικούς. Μπορεί το ΡΙΚ να μην ενδιαφέρεται για την τηλεθέαση, ενδιαφέρονται όμως τα ιδιωτικά κανάλια γιατί οι πολιτικές συζητήσεις συνήθως δεν γράφουν ούτε το 0,0 του ΤηλεΒόα (του πατέρα του Φώτη). Γι’ αυτό και είδαμε αυτές τις εκπομπές να εξαφανίζονται.

Πρόσφατα είδαμε προσπάθειες καναλιών (ακόμα και του ΡΙΚ) να αλλάξουν συνήθειες στο κοινό με χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, φιλοξενία και ειδικών σε συζητήσεις για πολιτικά θέματα, νέες προσεγγίσεις στην παρουσίαση και δομή των εκπομπών. Όπως ακούω από συνάδελφους, στις πλείστες περιπτώσεις το πράγμα δεν προχώρησε ιδιαίτερα καθώς δυσφόρησαν… οι πολιτικοί, τη στιγμή που η ανταπόκριση από το κοινό ήταν θετική.

Τουλάχιστον τα ιδιωτικά κανάλια έχουν περιθώριο να επιβάλουν νέες ιδέες στις εκπομπές τους και -ως κερδοσκοπικοί οργανισμοί- συμφέρον και ανάγκη να το κάνουν. Όμως, όταν ο τάδε πολιτικός αρνείται, για παράδειγμα, να καθίσει στο ίδιο πάνελ με ειδικούς για θέματα ΓεΣΥ και να δεχτεί πως δεν θα αφεθεί να ερμηνεύσει τον μονόλογο της επιλογής του, η εκπομπή πρέπει να γίνεται. Και ο πολιτικός να εκτίθεται ονομαστικά.

Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τις πολιτικές εκπομπές όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα. Για το καλό και της δημοκρατίας και του δημόσιου διαλόγου το boring μοντέλο θα πρέπει να αλλάξει και να πάψουν τα κανάλια να προσαρμόζονται στις παθογένειες των κομμάτων. Και ας (ειδικά αν!) δυσφορήσουν οι συμμετέχοντες.