Φόρμα αναζήτησης

Αναστασίου, Στρέπελ, Πάους: Μια ωδή στο ολλανδικό μοντέλο

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ»
της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Κυριακής 14/4)

1900… Η χρονιά ορόσημο για το ολλανδικό ποδόσφαιρο και για τη διαφοροποίηση του ρου της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας. Είναι το έτος ίδρυσης των σπουδαίων ακαδημιών του Άγιαξ. Το όνομα; «Die Toekomst», δηλαδή μέλλον, σε παραπέμπει στη διαχρονική θεμελιώδη προτεραιότητα του συλλόγου, την ανάδειξη νέων ποδοσφαιριστών. Η ικανότητα προσαρμογής του κάθε ποδοσφαιριστή στο σύνολο της ομάδας και η ανάπτυξη ομαδικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας ήταν επίσης βασικοί στόχοι καθώς μόνο μέσα από αυτά αναδεικνύονται μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Και κάπως έτσι εγένετο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο.

Ο πρωτομάστορας βέβαια αυτής της σχολής ήταν ο Άγγλος Τζακ Ρέινολντς, στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη ο Ρίνους Μίχελς (ποδοσφαιριστής του Ρέινολντς το 1946-47), με τον ποδοσφαιρικό Πυθαγόρα Γιόχαν Κρόιφ να τελειοποιεί αυτήν τη φιλοσοφία δώδεκα χρόνια πριν την έλευση του 21ου αιώνα. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο Κρίστιαν Έρικσεν ενώ επιλέχθηκε από τους σκάουτερ του Άγιαξ για να θητεύσει στον σύλλογο στα 16 του χρόνια, εντούτοις η ατομικότητά του προκαλούσε προβληματισμό γιατί πιθανώς να του στερούσε την ορθή μετέπειτα εξέλιξή του, κάτι που με την πάροδο του χρόνου κάμφθηκε άρδην και έγινε ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής.

Το πλάνο αυτό υποδείκνυε την προώθηση τουλάχιστον τριών ποδοσφαιριστών στην πρώτη ομάδα κάθε δύο χρόνια, οτιδήποτε λιγότερο θεωρείται ως μια τεράστια αποτυχία. Οι προϋποθέσεις όμως για να εισέλθει κανείς στα τμήματα υποδομής του «Αίαντα» ήταν ανέκαθεν συγκεκριμένες. Ο έλεγχος της μπάλας, η τοποθέτηση, η τεχνική και η ποδοσφαιρική νοημοσύνη ήταν κάποια χαρακτηριστικά που οι υποψήφιοι καλούνται να έχουν στις «ημέρες ταλέντων», οι οποίες πλέον έχουν γίνει θεσμός.

Η ολλανδική ποδοσφαιρική κληρονομιά έχει δημιουργήσει πλέον υπεραξία και όταν τη γνωρίσεις, δεν μπορεί παρά να σε στιγματίσει. Αυτό έχει συμβεί και με όλους τους Ολλανδούς ή ανθρώπους που έζησαν πολλά χρόνια στη χώρα. Αναφέρομαι βεβαίως στους Γιούργκεν Στρέπελ, Γιάννη Αναστασίου και Αντρέ Πάους. Ο νυν τεχνικός της Ανόρθωσης ταρακούνησε έντονα την ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα όταν έβγαλε από τη «μαρμαρωμένη δίνη της ανυπαρξίας» τον Δημήτρη Δημητρίου. Όταν μας προανήγγειλε τη χρησιμοποίηση του Μιχάλη Ιωάννου και εμείς υποθέταμε πως ήταν οι συνηθισμένες κούφιες προπονητικές υποσχέσεις. Κάπως έτσι θα βγάλει από τη ναφθαλίνη και τον Παναγιώτου.

Ίδια προσέγγιση και από τον Γιάννη Αναστασίου, ο οποίος δήλωσε ξεκάθαρα πως όποιοι αξίζουν θα παίζουν και έβγαλε τον άσο από το μανίκι ονόματι Μαρίνος Τζιωνής. Οι διθύραμβοι τελειώνουν με την τεράστια συμβολή του Αντρέ Πάους στο ποδόσφαιρο της χώρας μας. Έκανε βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος στην Ανόρθωση τον Κωνσταντίνο Λαΐφη, όταν ο παίκτης γνώρισε την πλήρη απαξίωσης στους διπλούς αγώνες με την Γκέφλε από γνωστούς-άγνωστους φωστήρες του ποδοσφαίρου μας, με τη συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή. Αγωνιζόταν επίσης με βασικό φορ τον Μακρή και όταν πήγε στην Ένωση έπραττε στο ίδιο μήκος κύματος, με Πίττα, Πέτρου, Αντρέα Κυριάκου και πάει λέγοντας.

Εν κατακλείδι, πριν κλείσω, αξίζει να σημειώσω πως ο φετινός Άγιαξ που απολαμβάνουμε να παρακολουθούμε χτίστηκε από τους Έντβιν Φαν ντερ Σαρ και Μαρκ Όφερμαρς και το 2019 είναι το πέμπτο έτος στο πενταετές πλάνο που εκπόνησαν. Δεν χρειάζεται καταληκτικό σχόλιο γιατί από μόνο του το γεγονός μαρτυράει πάρα πολλά.