Φόρμα αναζήτησης

Η απόδοση ευθυνών δεν λύνει το πρόβλημα

Πολύ συχνά ακούμε για μαθητές που επιτέθηκαν σε καθηγητές, για καταστροφή περιουσίας εντός των σχολικών μονάδων, για άγριους τσακωμούς και καβγάδες σε σχολεία. Ακούμε –ίσως να γίναμε και μάρτυρες– ανάρμοστης συμπεριφοράς από μαθητές, λεκτικής βίας, εκφοβισμού. Σε κάθε σχολείο υπάρχουν οι νταήδες, αυτοί οι οποίοι επιτίθενται σε συμμαθητές τους –πολλές φορές και σε καθηγητές– με τρόπο φρικτό, αποτρόπαιο.

Οι διευθύνσεις των σχολείων συνήθως τα βάζουν με αυτά τα παιδιά. Στιγματίζονται, μπαίνουν στο περιθώριο και κουβαλούν την ταμπέλα του «αλήτη», του «προβληματικού», του «ψυχοπαθή» που προκαλεί αναστάτωση και εμποδίζει την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Λίγοι διευθυντές/τριες, καθηγητές/τριες ασχολούνται με αυτούς τους μαθητές. Λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να δουν πίσω από την εικόνα των καβγάδων και να εντοπίσουν τις αιτίες που προκαλούν αυτή τη συμπεριφορά. Παιδιά είναι κι αυτά. Ίσως, τα μάτια τους να έχουν δει τη βία να μετουσιώνεται σε πράξη, ίσως η ψυχή τους να έχει τραυματιστεί με γεγονότα και καταστάσεις που δεν χωρεί ο ανθρώπινος νους. Η αντικοινωνική συμπεριφορά έχει κάποια αιτία. Και μόνο σαν εντοπιστεί αυτή η αιτία μπορεί να κτυπηθεί στη ρίζα της. Δικαίως ο εκπαιδευτικός κόσμος αναφέρεται σε αυτό το φαινόμενο, το οποίο παρουσιάζει τρομακτικές διαστάσεις ζητώντας λύση εδώ και τώρα. Λογικό ο υπουργός Παιδείας να παραθέτει τα μέτρα που εφαρμόζει το υπουργείο του για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Και δεν είναι λίγα αυτά τα μέτρα. Ένα ωστόσο κρίσιμο ερώτημα αναφύεται: Έχει ποτέ αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων; Κι αν ναι, σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα και πόσα (σε αριθμό) παιδιά έχουν βοηθηθεί ουσιαστικά; Η αύξηση των περιστατικών βίας και παραβατικότητας δεικνύει περίτρανα, δυστυχώς, ότι το φαινόμενο στις σχολικές μονάδες δεν αντιμετωπίζεται ή αντιμετωπίζεται μερικώς. Ο μικρός αριθμός ειδικών παιδαγωγών στα σχολεία είναι σίγουρα ένας από τους λόγους. Δεν νοείται ένα σχολείο που αντιμετωπίζει ένα τέτοιο πρόβλημα, να απευθύνεται στο υπουργείο και η ψυχολόγος να φτάνει εκεί ύστερα από έναν μήνα, στην καλύτερη περίπτωση. Δεν νοείται να μην υπάρχει συστηματική παρακολούθηση αυτών των παιδιών από πολυθεματικές ομάδες. Κυρίως όμως, δεν επιτρέπεται αυτά τα παιδιά να περιθωριοποιούνται, τα προβλήματα να κρύβονται κάτω από το χαλί (πολλές φορές κι από τις ίδιες τις διευθύνσεις των σχολείων – μην χαλάσει η εικόνα) και το πρόβλημα να διαιωνίζεται. Η βία και η παραβατικότητα είναι σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Ας σταματήσει επιτέλους η μπάλα των ευθυνών να ρίχνεται από το γήπεδο των εκπαιδευτικών στο γήπεδο του Υπουργείου Παιδείας (και αντίστροφα) κι ας συνεργαστούμε όλοι (εκπαιδευτικοί, Υπουργείο Παιδείας, γονείς) για να αναχαιτιστεί ένα φαινόμενο που –εάν αφεθεί ανεξέλεγκτο– θα επιφέρει πολύ τραγικές καταστάσεις. Φτάνει πλέον σε τούτον τον τόπο να λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα ύστερα από ένα μεγάλο κακό.