Φόρμα αναζήτησης

Επιτέλους την τσιμεντώσαμε! (Του Γ. Κακούρη)

Καθ’ οδόν προς τα γραφεία της εφημερίδας χθες, πέρασα για πρώτη φορά από την ανοιχτή πλέον πλατεία Ελευθερίας. Μια αστική πεδιάδα που απλώνεται – γκρίζα, μεταμοντέρνα και εξωγήινη.

Οι σκάλες και οι δίοδοι που οδηγούν στην τάφρο είναι προς το παρόν κλειστές, αλλά τα προχωρημένα έργα εκεί είναι ορατά πλέον από μια νέα οπτική γωνία. Η πλατεία, αν και σχεδόν τελειωμένη, είναι γεμάτη με τσιμεντένιες βάσεις με δίχρωμες ταινίες ασφαλείας, όπου θα τοποθετηθούν τα παγκάκια.

Ήταν αλλόκοτη η αίσθηση να βλέπεις έναν συλλογικό στόχο να γίνεται από νεφελώδης ιδέα τσιμεντωμένη πράξη, είτε το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί αισθητικά είτε, πολλούς, όχι. Το ίδιο αλλόκοτα ένιωσα και όταν για πρώτη φορά πέρασα από το ανοιχτό πλέον οδόφραγμα της Δερύνειας.

Το γκρέμισμα της αρχικής γέφυρας και οι πρώτες ανασκαφές στις οποίες βρέθηκε ο κρυμμένος προμαχώνας (αυτή είναι μια άλλη, μεγάλη ιστορία) έγιναν λίγο πριν ξεκινήσω να εργάζομαι στον «Πολίτη». Γράφοντας τότε για το «Παράθυρο», είχα συσχετίσει την ατέρμονη απογοητευτική διαδικασία για την πλατεία με την άκαρπη απογοητευτική διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού.

Έκτοτε, αν και ως έφηβος είχα την ανάμνηση της παλιάς πλατείας, με τα περίπτερα, την πέτρα του Τίτο και το σταματημένο ρολόι, πλέον μου θυμίζει περισσότερο μια σαπουνόπερα με συνεχείς αρχιτεκτονικές ανατροπές, πολεοδομικές ίντριγκες και σκάνδαλα τοπικής αυτοδιοίκησης. Η οποία έκανε τον καθένα μας να νομίζει πως είναι ειδικός για το καθετί: από τον αστικό σχεδιασμό και τις κυκλοφοριακές ροές του κέντρου μέχρι την ακριβή σύσταση του λευκού μπετόν που απαιτούσε από τον Μιλτή Νεοφύτου η Ζάχα Χαντίντ.

Κάπου εδώ παντρεύω τις δημοσιογραφικές με τις προσωπικές εμμονές μου. Γιατί χθες είχα μια πρόγευση της αίσθησης που θα μας δώσει το επίσημο τέλος του Κυπριακού. Το αέναό μας πρόβλημα τα τελευταία χρόνια λύνεται σταδιακά σαν έργο που παραδίδεται στο κοινό κομμάτι – κομμάτι. Οδοφράγματα, διακίνηση, επαφή, όπως λέμε γέφυρα, κιγκλίδωμα, τάφρος.

Δεν θα έρθει η μαγική ώρα όπου από τη μια ημέρα στην άλλη θα έχουμε την τέλεια πλατεία, ούτε την τέλεια λύση. Θα έρθει η ώρα που θα έχουμε επιτέλους τη βάση, με όλα τα λάθη και τις αδυναμίες της, πάνω στην οποία θα πρέπει να δουλέψουμε για χρόνια ακόμα. Τώρα όμως στην πλατεία, ο κόσμος μπορεί να εξερευνήσει και πάλι το κέντρο της ταυτότητας που είχε χάσει και να έρθει σε διάλογο μαζί του. Και η ζωή, οι συναντήσεις φίλων και εραστών, οι διαδηλώσεις, τα μαγαζιά, μπορούν πλέον να αρχίσουν να λειτουργούν γύρω από αυτήν ως συνεκτικό στοιχείο, και όχι ως πανάκεια. Αυτός άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.