Φόρμα αναζήτησης

Αυτοί που φεύγουν κι αυτά που μένουν

Βρεθήκαμε προχθές με έναν φίλο κοινοτάρχη της περιοχής Σολέας. Ήμασταν μαζί την ημέρα του ανοίγματος του οδοφράγματος Απλικίου τον περασμένο Νοέμβριο. Είχα ακολουθήσει τότε για το ρεπορτάζ την ομάδα των Ε/Κ και Τ/Κ κοινοταρχών που είχαν πιει καφέ στο καφενείο του ευκάλυπτου στη Λεύκα και αργότερα είχαν συμφάγει στον Καλοπαναγιώτη δίνοντας την υπόσχεση ότι θα παλέψουν για την επανένωση. Χωρίς άλλη κουβέντα, με το που με είδε έσπευσε να μου πει τα χαρμόσυνα νέα. Πώς δεν διαψεύστηκαν οι προσδοκίες τους. Πως το άνοιγμα του οδοφράγματος, 55 χρόνια μετά, δημιούργησε ακόμα πιο στενές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στις δύο πλευρές. Ακόμα πιο στενούς δεσμούς μεταξύ των συγχωριανών, καθότι το χωριό ήταν μεικτό μέχρι το ’74…

Η χαρά από αυτό το νέο σαφώς και δεν συνταίριαζε με το ίδιο το γεγονός που είχε να μου αφηγηθεί για να μου αποδείξει του λόγου το αληθές. Κατ’ακρίβειαν το ίδιο το γεγονός δεν ήταν καθόλου χαρμόσυνο. Τουναντίον. Ήταν ένα λυπηρό γεγονός. Ήταν ο πρόωρος θάνατος μιας γυναίκας που έζησε δεν έζησε έξι δεκαετίες ζωής κι έφυγε αφήνοντας πίσω της σύζυγο και ενήλικα παιδιά. Η εκκλησία την ημέρα της κηδείας, μου λέει ο κοινοτάρχης, ήταν γεμάτη ασφυκτικά. Ήρθαν όλοι οι Τ/Κ συγχωριανοί μας, με τους οποίους διατηρούμε σχέσεις. Και το πιο σπουδαίο, το πιο εκπληκτικό, το πιο αξιοθαύμαστο, ήταν η πρόταση που δέχτηκε από οικείους του Τ/Κ ο τεθλιμμένος άντρας της εκλειπούσας. Εφόσον τα παιδιά του κατοικούν στη Λευκωσία μπορούσε να πάει για όσο καιρό ήθελε να μείνει μαζί τους στο σπίτι τους στην περιοχή Λεύκας, να αναπνέει καθημερινά τον αέρα της θάλασσας, μέχρι να ξαναβρεί τα πόδια του! Δεν ήρθαν μόνο στην κηδεία, μου λέει, τώρα ετοιμάζονται να έρθουν και στο 40ήμερο μνημόσυνο…

Σκέφτομαι πως είχε μια όμορφη ιστορία να μου διηγηθεί ο ηλικιωμένος άντρας. Δείχνει το δέσιμο, τις κοινές παραστάσεις των ανθρώπων και την αμοιβαιότητα που διέπει τις σχέσεις των ανθρώπων στη μικρή αυτή κοινότητα, παρότι η συνύπαρξη κόπηκε μαχαίρι πριν από 45 σχεδόν χρόνια. Για πόσο όμως μπορεί να συνεχίσει αυτό το δέσιμο χωρίς λύση; Η γενιά των ανθρώπων που είχαν συνυπάρξει τότε, φεύγει. Μαζί τους φεύγουν οι μνήμες και τα συναισθήματα. Τι θα έχει μείνει πια για να κρατά δεμένους τους νεότερους κατοίκους του χωριού που δεν έζησαν μαζί με τους Τ/Κ; Ούτε σε γάμους, ούτε σε κηδείες, ούτε σε βαφτίσια. Καμία κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ ενός συνόλου ανθρώπων και από τις δύο κοινότητες, πλην κάποιων μεμονωμένων σχέσεων που διαμορφώθηκαν μετά, δεν θα ’χει μείνει. Αυτή, σκέφτομαι και ψυχοπλακώνομαι, θα είναι ίσως και η ληξιαρχική πράξη θανάτου μεταξύ των σχέσεων των Κυπρίων στις δύο κοινότητες. Οι σχέσεις. Ό,τι μας έχει μείνει ακόμα για να κρατάει ζωντανή τη σπίθα της επανένωσης της πατρίδας μας.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.