Φόρμα αναζήτησης

Τζώρτζια Κωνσταντίνου-Παναγιώτου: Να κάνουμε restart ως κοινωνία

Διεκδικεί μια έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο με στόχο να μετατρέψει τον δυναμισμό και την εξειδίκευσή της σε πράξη ουσίας για την κοινωνία των πολιτών, αποσαφηνίζοντας τη σημασία της ενεργού συμμετοχής στην πολιτική. H αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου και γραμματέας Πολιτικού Εκσυγχρονισμού του ΔΗΣΥ Τζώρτζια Κωνσταντίνου-Παναγιώτου αναφέρεται στην υποψηφιότητά της στις επερχόμενες ευρωεκλογές, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για επανεκκίνηση, «Restart», στην πολιτική μας σκέψη και λόγο, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τις προοπτικές ως κράτος μέλος της ΕΕ.

Συνέντευξη στον Χρίστο Λαζανιά

Η συμμετοχή σας στις ευρωεκλογές σε συνάρτηση με τη σημαντικότητα των συγκεκριμένων εκλογών. Προσωπική πρόκληση;
Πρόκειται αναμφίβολα για μια πρωτόγνωρη πρόκληση για μένα και εμπειρία με μεγάλη αξία. Έρχομαι σε επαφή τη βάση της κοινωνίας μας. Θεωρώ ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι ιδιαίτερα σημαντικά για το μέλλον της χώρας μας και ότι οι άνθρωποι που θα στείλουμε στις Βρυξέλλες θα έχουν κρίσιμο ρόλο να επιτελέσουν. Οι ευρωεκλογές καθορίζουν ποια είναι η φωνή μας στο Ευρωκοινοβούλιο. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το 85% περίπου της νομοθεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες -από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο σημαντικά θέματα.

«Θα πρέπει να κατέβουμε από τις κερκίδες και να παίξουμε στο γήπεδο, να γίνουμε πιο ενεργοί μέσα στην Ευρώπη και να διεκδικήσουμε ως Ευρωπαίοι περισσότερα»

Θεωρείτε ότι ο Κύπριος αντιλαμβάνεται την επίδραση της ΕΕ στη ζωή του;
Νομίζω ότι οι πολιτικοί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο δεν έχουν επιτύχει να μεταφέρουν στην κοινωνία των πολιτών τι σημαίνει Ευρώπη για την καθημερινή ζωή τους και πώς τους επηρεάζει. Για αυτό ευθύνονται οι πολιτικοί, οι κυβερνήσεις, οι ηγέτες της ΕΕ, και θα έλεγα και οι πολίτες που βιώνουν την Ευρώπη παθητικά. Θα πρέπει να κατέβουμε από τις κερκίδες και να παίξουμε στο γήπεδο, να γίνουμε πιο ενεργοί μέσα στην Ευρώπη και να διεκδικήσουμε ως Ευρωπαίοι περισσότερα. Η Ευρώπη σήμερα στα μάτια του κόσμου φαντάζει τεχνοκρατική και περίπλοκη. Μπορούμε -και πρέπει- να κάνουμε την Ευρώπη πιο απλή και προσιτή.

Εάν εκλεγείτε στην Ευρωβουλή, σε ποια θέματα στοχεύετε να επικεντρωθείτε;
Ζούμε στην εποχή της εμπειρίας και της εξειδίκευσης. Θέλω να κάνω τη διαφορά και να φέρω την αλλαγή, εκεί όπου μπορώ, οπόταν θα επικεντρωθώ σε θέματα τα οποία γνωρίζω καλά και αφορούν τους πολίτες. Δεν μπορεί η δράση ενός πολιτικού, ενός ευρωβουλευτή, να περιορίζεται μόνο σε θέματα υψηλής πολιτικής και την ίδια στιγμή να παραγνωρίζει θέματα της καθημερινότητας των πολιτών. Θεωρώ ότι αυτός είναι και ένας λόγος που οι πολιτικοί σήμερα είναι μακριά από τον πολίτη. Ως κάτοχος μεταπτυχιακού στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και επαγγελματίας στον τομέα των υπηρεσιών θα επικεντρωθώ σε θέματα που αφορούν τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα, την απασχόληση, την οικονομία και τη φορολογία. Επίσης, σε θέματα που έχουν να κάνουν με την ισότητα και γενικά τις διακρίσεις, την προστασία των παιδιών, και το μεταναστευτικό.

«Αν δεν ασχολούμαστε, αποφασίζουν άλλοι για εμάς»

Τι είναι αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε ενεργά με την πολιτική;
Το 2013 ήταν μεγάλο σοκ για μένα. Επαγγελματικά ως δικηγόρος και επιχειρηματίας προέρχομαι από τον τομέα των υπηρεσιών που είχε επηρεαστεί ίσως περισσότερο απ’ όλους τους τομείς. Οι επιπτώσεις ήταν τόσες, που την αμέσως επόμενη μέρα δεν ήξερα το μέλλον της επιχείρησής μου, του γραφείου μου που έκτισα από το μηδέν, δεν γνώριζα αν θα έπρεπε να αλλάξω καριέρα και να ασχοληθώ με άλλον κλάδο της Νομικής. Κατάλαβα τη σημασία της πολιτικής και την επίδραση που έχει στη ζωή μας. Άρχισα λοιπόν να εκφράζομαι περισσότερο και πιο ενεργά στην πολιτική. Ξέρετε, δεν βρήκα τίποτε έτοιμο στη ζωή μου. Από την επομένη της αποφοίτησής μου, ήξερα ότι θα έπρεπε να στηριχτώ στις δικές μου δυνάμεις και να δουλέψω σκληρά. Και αυτό κάνω από τότε μέχρι και σήμερα. Όσον αφορά τα ορόσημα της ενασχόλησής μου με την πολιτική, πέραν της ενεργούς συμμετοχής μου στην Πρωτοπορία Αθήνας ως φοιτήτρια και στη ΝΕΔΗΣΥ Λεμεσού, οφείλω να αναφέρω ότι το 2014 με διόρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης στις ομάδες εργασίας για το Κυπριακό – στην πολύ σημαντική ομάδα εργασίας για τη Διακυβέρνηση και την Κατανομή Εξουσιών. Πέρυσι, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου με κάλεσε στο γραφείο του και μου πρότεινε να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική στην πρώτη γραμμή της παράταξης. «Θα σου κάνω μια πρόταση που δεν θα μπορείς να αρνηθείς», μου είπε χαρακτηριστικά. Πράγματι εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι είχε δίκαιο, αφού ως αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου και γραμματέας Πολιτικού Εκσυγχρονισμού του ΔΗΣΥ έχω την ευκαιρία και την τιμή να είμαι στην πρώτη γραμμή, τόσο στην επικοινωνιακή πλευρά της πολιτικής όσο και στην παραγωγή πολιτικής, συμμετέχοντας καθημερινά και στο Εκτελεστικό Γραφείο της παράταξης.

Πρόσφατα, η πρότασή σας για την κάρτα φιλάθλου, όπου μεταξύ άλλων εισηγείστε όπως και τα σωματεία να έχουν παράλληλα τη δυνατότητα να εκδίδουν τη δική τους κάρτα φιλάθλου, πυροδότησε ποικίλες συζητήσεις στα social media ενόψει των ευρωεκλογών.
Κατ’ αρχήν να αναφέρω ότι η κάρτα φιλάθλου είναι ένα μέτρο που αφορά τη βία στα γήπεδα και σίγουρα απασχολεί και την ΕΕ σε ανώτατο επίπεδο. Υπάρχουν εκθέσεις της Κομισιόν για τη βία στα γήπεδα και για τα μέτρα που οφείλουν να λαμβάνουν τα κράτη μέλη. Αυτά τα μέτρα εγκρίνονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο οποίο διεκδικώ θέση. Ως νέα πολιτικός με αφορούν όλα όσα αφορούν τους πολίτες. Το να εναρμονίζεται η Κύπρος με νοοτροπίες που μας οδηγούν μπροστά, ειδικά όταν έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, είναι δουλειά όλων, και δη των ευρωβουλευτών. Οι πολίτες απομακρύνονται είτε από τα γήπεδα είτε από την κάλπη όταν η εξουσία αγνοεί την κοινωνία και δεν την αφουγκράζεται. Πιστεύω λοιπόν ότι πρέπει να προσαρμόζομαι ως πολιτικός, να είμαι ευέλικτη στις εκάστοτε πραγματικότητες. Δεν είναι ντροπή να διορθώνουμε μέτρα και να προσαρμόζουμε τις πολιτικές μας. Αξίζει να σημειώσω ότι εισηγήθηκα την τροποποίηση και όχι την κατάργηση της κάρτας φιλάθλου. Η εισήγησή μου βασιζόταν σε πέντε εμπεριστατωμένα μέτρα με την ολοκληρωμένη πρότασή μου, με σκοπό να επαναφέρουμε πίσω στα γήπεδα, όχι τους χούλιγκαν, αλλά τον φίλαθλο που αγαπά και στηρίζει την ομάδα του. Να μην χάσουμε δηλαδή το δάσος για το δέντρο.

Ποια στοιχεία θεωρείτε ότι πρέπει να έχει το προφίλ του νέου πολιτικού;
Πρέπει να είναι ρεαλιστής, ανοικτόμυαλος, διανοητικά ευέλικτος, διαφορετικά θα έχουμε πολιτικούς ξεροκέφαλους και προσκολλημένους, με αποτέλεσμα να τους ξεπερνά στο τέλος η πραγματικότητα, και ασφαλώς να αδυνατούν να λειτουργήσουν ως φορείς αλλαγής. Πρέπει να έχουν όραμα, και το σημαντικότερο να ακούν περισσότερο από ό,τι μιλούν -και όταν μιλούν, να λένε κάτι ουσιαστικό και χρήσιμο. Προσωπικά, έχω κουραστεί να ακούω ατάκες και συνθήματα κενού περιεχομένου. Έχω κουραστεί από την επιφανειακή προσέγγιση των πολιτικών στα περισσότερα πολιτικά ζητήματα και έχω αγανακτήσει από τον λαϊκισμό. Οφείλουμε να απαλλαχτούμε από αυτούς τους πολιτικούς και ως κοινωνία έχουμε τη δύναμη με την ψήφο μας να τους στείλουμε επιτέλους σπίτι τους.

Πόσο σας προβληματίζει το γεγονός ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση-τα τελευταία χρόνια- καταγράφονται αξιοσημείωτα ποσοστά αποχής στους νέους;
Δεν νοείται νέος άνθρωπος να μην έχει άποψη και να μην την εκφράζει μέσω της ψήφου του αφήνοντας τους άλλους να αποφασίζουν για το μέλλον του. Το να είμαστε κριτές του πληκτρολογίου ή προπονητές της κερκίδας δεν αλλάζει τίποτα στην πράξη. Θέλω τον νέο άνθρωπο, αν δεν έχει άποψη να αποκτήσει, να ενημερώνεται για τα θέματα που τον αφορούν, και τον νέο που έχει άποψη να προσέλθει στις κάλπες για να ψηφίσει –όποιον θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει. Με ενδιαφέρει η λαϊκή βούληση να εκφραστεί στην κάλπη. Τρανό παράδειγμα είναι το BREXIT όπου οι νέοι του Ηνωμένου Βασιλείου απείχαν από τις κάλπες και δεν εκφράστηκε η δική τους ψήφος και βούληση που θα άλλαζε το αποτέλεσμα και τώρα μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται έκτοτε στη δίνη ενός ιστορικού αδιεξόδου.

Η ευθύνη όμως δεν βαραίνει μόνο τους νέους.
Το ότι οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική είναι κοινωνικό και πολιτικό σύμπτωμα. Και ας μην κατηγορούμε συνεχώς τους νέους ή γενικά τους πολίτες για την αποχή και την απαξίωση: σήμερα οι πολίτες, ειδικά όσοι εργάζονται υπό πιεστικά χρονοδιαγράμματα, αποζητούν την πολιτική επιχειρημάτων και ουσίας, και αποστρέφονται τη λαϊκίστικη κενή πολιτική ή την επιφανειακή πολιτική προσέγγιση. Και οι περισσότεροι πολίτες μπορούν πλέον να διακρίνουν εύκολα τη διαφορά. Δυστυχώς όμως, την απαξίωση αυτή πολλές φορές την εκμεταλλεύεται εκείνος που θα κάνει επίκληση στο συναίσθημα, και στο τέλος ίσως θα ξεγελάσει τον πολίτη. Γι’ αυτό έχουμε τα φαινόμενα των ακραίων φανατικών πολιτικών που ανεβαίνουν ανά το παγκόσμιο. Τα κόμματα και οι πολιτικοί θα πρέπει να αναθεωρήσουν, αλλά και οι πολίτες να αναλάβουν την ευθύνη τους. Η Ιστορία διδάσκει. Και εμείς πρέπει να μαθαίνουμε. Θα πρέπει να κάνουμε restart στην πολιτική μας σκέψη, στον πολιτικό μας λόγο, ως κοινωνία για να πάμε μπροστά.

Κλείνοντας, στην καθημερινή σας επαφή με πολίτες, αν κάποιος σας αντέτεινε «θα πάω να ψηφίσω τη διαφθορά;», τι θα απαντούσατε;
Θα του απαντούσα ευθέως ότι μη ψηφίζοντας ενισχύεις τη διαφθορά, γιατί η μη ψήφος πάντοτε θα ενισχύει τις υφιστάμενες καταστάσεις και τα κατεστημένα. Ψηφίζοντας μπορείς να επιλέξεις το άτομο το οποίο πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει την αλλαγή, αφού κοιτάξεις προσεκτικά. Ένας πολίτης θα μπορέσει να διακρίνει εκείνον που δεν μπήκε στην πολιτική γιατί έχει να πάρει κάτι αλλά γιατί θέλει να δώσει κάτι. Δεν αρκεί να λες ότι υπάρχει διαφθορά και σήψη. Χρειάζεται πράξη, δράση. ο τρόπος του πολίτη να αλλάξει τα πράγματα, η ψήφος του. Η αδράνεια δεν φέρνει αλλαγή.