Φόρμα αναζήτησης

Τα μπεκατσόνια της Κύπρου

Τρία από τα πολλά αποδημητικά πουλιά που επισκέπτονται τον τόπο μας είναι τα μπεκατσόνια, τα οποία είναι αποδημητικά πουλιά και ανήκουν στην οικογένεια Σκολοπακίδες (Scolopacidae). Επισκέπτονται τον τόπο μας το φθινόπωρο από τη Νότια Ευρώπη και Ασία κατευθυνόμενοι προς Αφρική για να διαχειμάσουν και το αντίθετο την άνοιξη. Κανένα από τα τρία αυτά είδη δεν αναπαράγεται στον τόπο μας. Σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχουν 26 διαφορετικά είδη μπεκατσονιών, ανήκουν όλα στην οικογένεια Σκολοπακίδες (Scolopacidae) και χωρίζονται σε τρία διαφορετικά γένη. Τα μπεκατσόνια διακρίνονται από το πολύ μεγάλο ράμφος που διαθέτουν, καθώς και από το τέλειο καμουφλάζ που έχει το φτέρωμά τους σε σύγκριση με το περιβάλλον που ζουν (λάσπη). Τα μπεκατσόνια είναι πουλιά μεσαίου μεγέθους με πολύ μακρύ ράμφος σε σχέση με το σώμα τους και λευκή κοιλιά. Όπως όλα τα μέλη της οικογένειας Σκολοπακίδες (Scolopacidae) διαθέτει φτέρωμα «παραλλαγής» (cryptic camouflage) για να κρύβεται από τους διώκτες του, με την άνω επιφάνεια του σώματός του στα χρώματα της γης, συνήθως σκούρο ή κοκκινο-καφέ, με σκουρόχρωμες ραβδώσεις. Πάντως, το φτέρωμα ποικίλλει σε μοτίβα και χρωματισμούς, μάλιστα, απαντούν και μελανιστικές μορφές.

Πρόκειται για υδρόβια (παρυδάτια) πουλιά που τα συναντάμε σε λίμνες, ποτάμια, ρυάκια, έλη, βάλτους, αλυκές, φράγματα, ακτογραμμές, λιμνοθάλασσες, πλημμυρισμένα λιβάδια και γενικά όπου υπάρχει νερό. Είναι κυρίως σαρκοφάγα πουλιά και τρέφονται με ασπόνδυλα όπως έντομα, προνύμφες εντόμων, μικρά σαλιγκάρια, σκουλήκια, αράχνες, μικρές γαρίδες και κάποτε με άλγη. Βυθίζουν συνεχώς τη μακριά τους μύτη βαθιά μέσα στη λάσπη και με ειδικούς αισθητήρες εντοπίζουν τη λεία τους και τη συλλαμβάνουν χωρίς να τη βλέπουν.

Τα μπεκατσόνια σε πολλές χώρες συμπεριλαμβάνονται στα κυνηγετικά θηράματα. Ευτυχώς είναι από τα πιο δύσκολα θηράματα καθώς τα πουλιά αυτά έχουν κρυπτική συμπεριφορά και δεν πετάγονται εύκολα, αλλά μένουν κρυμμένα σε πυκνά καλάμια και υδρόβια βλάστηση και με το τέλειο καμουφλάζ που διαθέτουν είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Πολύ δύσκολα το πετυχαίνει κάποιος κυνηγός καθώς το πέταγμά του είναι πολύ γρήγορο και με «ζιγκ-ζαγκ» κινήσεις για να προκαλείται σύγχυση στους επίδοξους θηρευτές. Οι πληθυσμοί τους υφίστανται μεγάλη πίεση, καθώς είναι από τα «αγαπημένα» θηράματα των κυνηγών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τα τρία είδη μπεκατσονιών που συναντάμε στον τόπο μας είναι:

  • 1 Common snipe – Gallinago gallinago (Linnaeus,1758) κοινό μπεκατσίνι, πικατσόνι, σκολοπακίς η γνησία.
  • 2 Jacksnipe – Lymnocryptes minimus (Brunnich, 1764) κουφομπεκάτσινο, μονοπικάτσονο, μικρομπεκάτσινο.
  • 3 Great snipe – Gallinago media (Latham, 1787) διπλομπεκάτσινο, διπλοπικάτσονο.

Το κοινό μπεκατσίνι είναι το πιο κοινό είδος από τα τρία μπεκατσόνια που συναντάμε στον τόπο μας, και στον πλανήτη το συναντάμε σε δύο υποείδη. Τα δύο φύλα είναι παρόμοια, χωρίς εποχικές διαφοροποιήσεις στο φτέρωμα, ενώ τα νεαρά άτομα είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν από τους ενήλικες. Έχει το μεγαλύτερο ράμφος από τα δύο άλλα είδη τα οποία συναντάμε στον τόπο μας που είναι μεγαλύτερο από το διπλάσιο μήκος του κεφαλιού του. Είναι πλήρως μεταναστευτικό πουλί που διαχειμάζει στην Αφρική και αναπαράγεται κυρίως στην Ασία. Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη διαθέτουν η Ρωσία, η Ισλανδία, η Σουηδία, η Νορβηγία και η Φινλανδία. Το κοινό μπεκατσίνι αναπαράγεται σε ανοικτές ελώδεις περιοχές με γλυκά ή υφάλμυρα νερά και με πλούσια βλάστηση, ή σε ελώδεις παρυφές λιμνών και ποταμών, υγρά λιβάδια με αποξηραμένα αγρωστώδη, βαλτώδη λιβάδια, στα έλη και δάση της τούνδρας. Σε γενικές γραμμές χρειάζεται ενδιαιτήματα που παρέχουν συνδυασμό κάλυψης από γρασίδι και υγρών εδαφών πλούσιων σε οργανική ύλη. Η περίοδος αναπαραγωγής ξεκινάει στις αρχές Απριλίου, πιο σπάνια τον Μάρτιο, και μπορεί να παραταθεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Στις περιοχές αναπαραγωγής η φωλιά βρίσκεται πάνω στο έδαφος και δεν είναι παρά μια κοιλότητα επιστρωμένη με λίγο γρασίδι. Υπάρχει κάλυψη κάτω από έναν θάμνο ή την τοπική βλάστηση, και, σπάνια, βρίσκεται εκτεθειμένη σε κοινή θέα. Γεννά από 3-4 αβγά, και η επώαση αρχίζει, συνήθως, μετά την εναπόθεση του τελευταίου ή προτελευταίου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 18 έως 20 ημέρες, περίπου. Το αρσενικό, όταν το θηλυκό επωάζει, μπορεί να ζευγαρώσει με άλλα θηλυκά, μέχρις ότου εκκολαφθούν οι νεοσσοί, οπότε επιστρέφει στη φωλιά.

Πολύ πιο σπάνιο είδος από το κοινό μπεκατσίνι

Το μικρό μπεκάτσινο αποτελεί πολύ πιο σπάνιο είδος από το κοινό μπεκατσίνι με μόλις μερικές αναφορές τον χρόνο. Επίσης αποτελεί το μικρότερο είδος από τα 26 είδη μπεκατσονιών που συναντάμε στον πλανήτη και το μοναδικό είδος που ανήκει στο γένος Lymnocryptes. Φτιάχνει και αυτό τη φωλιά του στο έδαφος και γεννά από 3-4 αβγά. Χαρακτηριστικό είναι το βάδισμά του που μοιάζει σαν να χορεύει.

Το διπλό μπεκάτσινο είναι και αυτό πολύ σπάνιο είδος για τον τόπο μας και αποτελεί το μεγαλύτερο από τα τρία είδη μπεκατσονιών που συναντάμε στον τόπο μας. Ένα είδος από τα λίγα που δεν έχω δει ακόμα. Αναπαράγεται στη Βορειοανατολική Ευρώπη και Βορειοδυτική Ρωσία και διαχειμάζει στην Αφρική. Φτιάχνει και αυτό τη φωλιά του στο έδαφος και γεννά από 3-4 αβγά. Απολιθώματα του είδους αυτού που έχουν βρεθεί τοποθετούν την ύπαρξη του πουλιού αυτού πριν τεσσερισήμισι εκατομμύρια χρόνια.

 

Επικοινωνία fanigeorge@hotmail.com

Τηλ 96376823

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.