POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Οι φιλίες που γέννησε ο πόλεμος



Χιλιάδες σάκοι γεμάτοι με τρόφιμα, είδη ρουχισμού και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, όπως φάρμακα και κλινοσκεπάσματα, κατέφθασαν στην Κύπρο και από την Ελλάδα τις πρώτες μέρες μετά την εισβολή. Ο εξασθενημένος από τη δικτατορία ελληνικός λαός δεν δίστασε να ανοίξει την αγκαλιά του στους Κύπριους αδελφούς, αποστέλνοντας τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας για τους πρόσφυγες του νησιού μας που τόσο την είχαν ανάγκη.

Κάποιοι, με την κρυφή ελπίδα ότι θα μπορέσουν να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας με οικογένειες προσφύγων, ώστε να συνεχίσει η παροχή βοήθειας και η συμπαράσταση σε πιο προσωπικό επίπεδο πλέον, έβαζαν διακριτικά ένα χαρτάκι με το όνομα και τη διεύθυνσή τους στον μεταχειρισμένο ιματισμό που έστελναν. Μια πρακτική που είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δεσμοί φιλίας που κρατάνε μέχρι σήμερα, 43 χρόνια μετά και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Ιστορίες εγκάρδιας, αληθινής κι αδελφικής φιλίας που ξεκίνησαν μέσα στον πόλεμο και προκαλούν ρίγη συγκίνησης…

Το σημείωμα της Ασημούλας

Η νεαρή τότε Πόπη Πολυβίου, 18 χρονών, έφυγε πρόσφυγας από την Πεντάγυια, μαζί με τους γονείς της, τις μέρες της δεύτερης εισβολής. Πρώτος σταθμός το χωριό Γαλάτα στη Σολιά. Συνολικά καμιά 30αριά νομάτοι εγκαταστάθηκαν στο σπίτι μιας μακρινής θείας. Η διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας που κατέφθανε στη Γαλάτα, για τους πρόσφυγες που βρήκαν καταφύγιο στο ορεινό χωριό του Τροόδους, γινόταν από την πλατεία του χωριού. «Ντρεπόμασταν να πάμε να πάρουμε βοήθεια, αυτή είναι η αλήθεια», εξομολογείται στον «Π» η Πόπη.

Απόλυτα ανθρώπινη αντίδραση, εάν αναλογιστεί κανείς πώς ζούσαν στον τόπο μας οι άνθρωποι. Είχαν μια στέγη, είχαν το περιβόλι τους, τις δουλειές τους. Περήφανοι άνθρωποι που μες σε μια μέρα δεν τους έμεινε παρά μια αλλαξιά ρούχα, αυτά με τα οποία εγκατέλειψαν άρον-άρον τα σπίτια τους… Όμως δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς. Ήταν θέμα επιβίωσης.

Πάνω, λοιπόν, σε μια κουβέρτα που έφτασε στα χέρια της Πόπης έμελλε να ήταν καρφιτσωμένο το χαρτάκι με το όνομα και τη διεύθυνση μιας γυναίκας: Της Ασημούλας Φουνταλή από το χωριό Καινούργιο Φθιώτιδας. «Όταν το βρήκα αναρωτιόμουν: Να γράψω μια επιστολή να την ευχαριστήσω; Έτσι κι έκανα. Μου απάντησε σε λίγες μέρες κι έτσι ξεκίνησε η αλληλογραφία μας. Μια σχέση που κρατάει τέσσερις δεκαετίες»…

Πρώτη επίσκεψη το 1977

Το 1977, όταν η Πόπη άρχισε πλέον να εργάζεται, αποφάσισε να πάει στην Ελλάδα για να γνωρίσει αυτούς τους υπέροχος ανθρώπους που συνέχιζαν να στέλνουν ό,τι μπορούσαν. «Πέρασα μαζί τους μια ολόκληρη βδομάδα. Φιλόξενοι πολύ και δοτικοί. Η Ασημούλα προσεύχονταν για μας… Είχε την έγνοια μας. Μετά από αυτή την επίσκεψη η φιλία μας έγινε ακόμα πιο δυνατή. Γράφαμε αλλά μιλούσαμε και στο τηλέφωνο, ενώ μερικά χρόνια αργότερα πήγα να τους βρω για δεύτερη φορά, αρραβωνιασμένη πια. Οι δεσμοί έσφιξαν ακόμη περισσότερο. Όταν έφυγε από τη ζωή η Ασημούλα, η οποία το 1974 ήταν συνταξιούχος, η φιλία συνεχίστηκε με την κόρη της, τη Φούλη και πλέον συνεχίζεται και μεταξύ των δικών μας παιδιών. Τη Φούλη τη νιώθω σαν αδελφή μου και τα αισθήματα είναι αμοιβαία».

Η ανταπόδοση

Η καλοσύνη της Ασημούλας και της οικογένειάς της προς την οικογένεια της Πόπης έγινε κατορθωτό να ανταποδοθεί έστω και κατ’ ελάχιστον πριν από μερικά χρόνια. «Όταν ξεκίνησε η κρίση στην Ελλάδα μετανάστευσε στην Κύπρο μια οικογένεια φίλων της Φούλης. Ήρθαν εδώ για να δουλέψουν οι άνθρωποι. Δεν γνώριζαν κανένα στο νησί. Δεν είχαν σημείο αναφοράς. Τους έδωσαν τα στοιχεία μας, ήρθαν και μας είδαν και ο κύκλος της φιλίας άνοιξε ακόμη περισσότερο».

Η θεία η Κατίνα από την Αθήνα 

Την ιστορία αυτή μου τη διηγήθηκε η μάνα μου. Είναι κατά κάποιον τρόπο και δικό μου προσωπικό βίωμα, γιατί πάντα θυμάμαι τη θεία την Κατίνα από την Αθήνα κι ας ήμουν μόλις πέντε χρονών όταν τη γνώρισα. Είμαστε κι εμείς πρόσφυγες. Οι γονείς μου φεύγοντας από το χωριό Μουτουλλά της Μαραθάσας αρχές του ’70 έστησαν το σπιτικό τους στην Αμμόχωστο.

Παντρεύτηκαν, πήραν τα προικιά τους κι έφυγαν. Με ένα δάνειο από τη συνεργατική του χωριού, το οποίο δεν θεωρήθηκε προπολεμικό και δεν διαγράφηκε -το ξεχρέωσαν μετά την εισβολή- είχαν αγοράσει ένα οικόπεδο στον Άη Σέρκη και σκόπευαν να κτίσουν εκεί και να εγκατασταθούν μια και καλή. Το πραξικόπημα και η εισβολή βρήκε τη μάνα μου στον Μουτουλλά για θερινές διακοπές στο πατρικό της. Εκεί τελικά βρήκαν καταφύγιο και πολλοί άλλοι συγγενείς μας, κι όχι μόνο, πρόσφυγες εξ Αμμοχώστου. «Ο κόσμος ήρθε στα βουνά, πιστεύοντας πως εκεί θα έβρισκε προστασία. Και βρήκε. Είτε φιλοξενήθηκαν είτε βρήκαν σπίτια άδεια και μπήκαν».

Από τη λεγόμενη εταιρεία, σε ένα δωμάτιο πάνω από τους ψυκτικούς θαλάμους του Μουτουλλά γινόταν η διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας. «Εγώ δεν πήγαινα να πάρω βοήθεια. Ό,τι κι αν έχασα, είχα το πατρικό μου, είχα την ασφάλεια του σπιτιού μου. Είχα μια βάση να ξεκινήσω ξανά. Αλλά κάποια στιγμή ένας από τους συγγενείς που έμενε στο σπίτι μας, ο συμπέθερος ο Λαζαρής από την Αμμόχωστο έφερε για μένα ένα μεταχειρισμένο σακάκι από τη μέριμνα. Μέσα στην τσέπη βρισκόταν ένα χαρτάκι με μια διεύθυνση και το όνομα της κ. Κατίνας.

«Της έγραψα για να την ευχαριστήσω και της είπα πως εμείς δεν μένουμε σε τσαντίρια. Είμαστε από τους τυχερούς. Γι’ αυτό δεν χρειαζόταν να στέλνει σε εμάς προσωπικά βοήθεια. Έτσι ξεκίνησε μια φιλία μέσω αλληλογραφίας με την Κατίνα, που ήθελε να τη λέμε θεία Κατίνα, τόσο δικός μας άνθρωπος ένιωθε και που συνεχίστηκε για χρόνια. Λίγα χρόνια μετά ήρθε στην Κύπρο κι έμεινε στο σπίτι μας για δυο βδομάδες. Και τα μεσημέρια όταν τρώγαμε, εάν έμενε λίγη σαλάτα και την πετούσαμε, μας έλεγε: ’εσείς βρε δεν είστε πρόσφυγες! Προσφυγιά έζησα εγώ το ’40. Πώς μπορείτε να πετάτε έστω λίγο φαγητό;’». 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.