Φόρμα αναζήτησης

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος και οι φιλοδοξίες του Χρύση

Πού πάει το ΔΗΚΟ; Δημοσίως επιχειρεί να δείχνει, ιδιαίτερα μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, ότι έχει τον κύριο ρόλο ρυθμιστή στην πολιτική κονίστρα της χώρας μας. Τα πράγματα βεβαίως για όσους έχουν επίγνωση των εσωτερικών διεργασιών δεν είναι καθόλου έτσι. Στο κόμμα, παρά τις εκκαθαρίσεις διαφωνούντων, εξακολουθεί να υπάρχει σοβαρό θέμα συνοχής.

Ας επιχειρήσουμε μια ακτινογραφία του ΔΗΚΟ ξεκινώντας από λίγο πιο παλιά, με αφετηρία το 2013 όταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος κέρδισε όπως κέρδισε, στις εσωκομματικές εκλογές τον Μάριο Καρογιάν. Ο Νικόλας πώς αντιμετώπισε τότε το ΔΗΚΟ; Ως έναν πολιτικό χώρο που θα μπορούσε να λειτουργεί ως ρυθμιστής ή ως λάφυρο μιας εσωκομματικής μάχης με κύριο στόχο την περαιτέρω προσωπική του ανέλιξη;

Αν ίσχυε το πρώτο ο Νικόλας ως νέος ηγέτης έπρεπε να αποδείξει τις συνθετικές του ικανότητες και τη μεγαλοσύνη του. Ως πρώτη κίνηση λοιπόν, μάλλον θα έπρεπε να ήταν μια επίθεση φιλίας στον Μάριο Καρογιάν ζητώντας του να τον συνοδεύει στο Εθνικό Συμβούλιο. Κέρδισε τις εκλογές οριακά, οπότε με αυτή την κίνηση θα έδινε πραγματικό χέρι φιλίας στο άλλο μισό ΔΗΚΟ που δεν τον στήριξε. Παράλληλα θα έπρεπε να ξεκινήσει να κτίζει γέφυρες ακούοντας με κατανόηση τα στελέχη που στήριξαν τον Καρογιάν, ζητώντας τους επίμονα να ήταν όλοι υποψήφιοι στις βουλευτικές του 2016. Αν ο Νικόλας έπραττε όλα αυτά, όλοι θα μιλούσαν σήμερα για ένα δυνατό ΔΗΚΟ κοντά στο 18% με πανίσχυρο ρόλο στη Βουλή.

Ο Νικόλας όμως ήταν βιαστικός. Φαινόταν από παντού ότι είχε ατζέντα που δεν μπορούσε να εξαντληθεί στην προεδρία του ΔΗΚΟ. Έτσι το 2014 αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Στόχος του ήταν η Προεδρία και αυτός ήθελε από νωρίς να καταστεί το αντίπαλο δέος. Ακολουθούσε τα βήματα του πατέρα του ο οποίος επίσης το 2008 δοκίμασε με τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο αλλά δεν τα κατάφερε. Όπως και ο Τάσσος στη δεύτερη προσπάθειά του, αντί να τα βρει με το ΑΚΕΛ, ο Νικόλας και η ομάδα του θεώρησαν ότι θα εγκλωβίσουν το ΑΚΕΛ για να τον στηρίξουν έστω στον δεύτερο γύρο. Ίσως να είχε καλύτερες πιθανότητες από τον μακαρίτη τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αν δεν προλάβαινε να δημιουργήσει τόσες αποστάσεις και κενά με την ομάδα Καρογιάν που ήταν σαν να τους έλεγε «φύγετε από το κόμμα δεν σας χρειάζομαι». Αντίθετα ο πατέρας του το 2003 πρώτα τα βρήκε με την ομάδα του Σπύρου Κυπριανού και μετά κατέβηκε υποψήφιος. Ο Τάσσος όταν ξεκινούσε είχε δίπλα του τον Μάριο Καρογιάν, την Αθηνά Κυριακίδου, τον Φώτη Φωτίου, την Αντιγόνη Παπαδοπούλου, ενώ στην πρώτη σειρά όταν ξεκίνησε την εκστρατεία του καθόταν η Μιμή Κυπριανού, ο Μάρκος Κυπριανού και όλη η οικογένεια του πρώην Προέδρου.

Ο Νικόλας μάλλον δεν έμαθε από τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Αντιθέτως μετά τη μεγάλη του ήττα το 2018 στις προεδρικές, όταν αντί αυτού στον δεύτερο γύρο πέρασε ο Σταύρος Μαλάς, καρατόμησε όσους είχαν διαφορετικές προσεγγίσεις και δεν ήταν μαζί του. Οι υπόλοιποι –που δεν καρατομήθηκαν και δεν είχαν το θάρρος να φύγουν– εγκλωβίστηκαν στο κόμμα.

 

Κοινοβουλευτική ομάδα

Σήμερα ο γενικός σχεδιασμός στο ΔΗΚΟ έχει να κάνει με τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας το 2021.

Ήδη οι μη εκλεκτοί έχουν πάρει το μήνυμα:

Ο Μαρίνος Μουσιούττας εξετέθη ουκ ολίγες φορές. Έχασε για τη θέση του αναπληρωτή προέδρου από τη Χριστιάνα Ερωτοκρίτου, έχασε στην επιλογή κοινοβουλευτικού εκπροσώπου από τον βουλευτή Λεμεσού Πανίκο Λεωνίδου, ο οποίος ως γνωστόν ως πρόεδρος του Πειθαρχικού διέγραψε όσους διαφώνησαν λόγω ή έργω με τη γραμμή του επίσημου ΔΗΚΟ. Παρ’ όλα αυτά ο Νικόλας έπεισε τον Μαρίνο Μουσιούττα να κατέλθει και ως ευρωβουλευτής. Έχασε αφού η ομάδα Νικόλα υποστήριξε άλλους υποψηφίους. Εν ολίγοις ο Μαρίνος Μουσιούττας εντός ενός μικρού ΔΗΚΟ το οποίο ελέγχει κατά πλειοψηφία η ομάδα Νικόλα –το ξέρει και ο ίδιος πλέον– είναι ένας βουλευτής με ημερομηνία λήξης. Παράπλευρη απώλεια για το κόμμα είναι και ο Αλέκος Τρυφωνίδης. Ο οποίος εργάστηκε για την εκλογή Μουσιούττα αφού ήταν ο πρώτος επιλαχών για τη Βουλή. Για ποιο λόγο ο Αλέκος Τρυφωνίδης να επανεμπλακεί σε αυτού του είδους τις κομματικές διεργασίες το 2021;

 

Ο εκλεκτός του Νικόλα

Σύμφωνα με πηγές εντός του ΔΗΚΟ όλα αυτά γίνονται για τον μεγάλο του εκλεκτό, «αυτόν που καθορίζει όλο το παιγνίδι των πολιτικών κινήσεων στο ΔΗΚΟ και ονομάζεται Χρύσης Παντελίδης». Ο οποίος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «αποφάσισε και έβαλε για πρώτη φορά μέλος του Εκτελεστικού και θύμωσε τόσο πολύ γιατί δεν ήρθε πρώτος και τώρα θεωρεί ότι ο κομματικός μηχανισμός του χρωστά να τον εκλέξει βουλευτή Λευκωσίας».

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι κανονικά και για να βοηθήσει το κόμμα θα έπρεπε να θέσει υποψηφιότητα στην επαρχία του που είναι η Αμμόχωστος. Επειδή, ωστόσο, βλέπει ότι εκεί δεν εκλέγεται «δημιουργείται ένα κενό που έντεχνα οι ίδιοι δημιούργησαν για την επαρχία Λευκωσίας». Το όλο παιγνίδι φυσικά δεν αφορά τη βουλευτική έδρα, αλλά το σκηνικό διαδοχής στο ΔΗΚΟ σε μερικά χρόνια. Δηλαδή ο κ. Χρύσης Παντελίδης, σύμφωνα με κάποιους συναγωνιστές του, «σχεδιάζει πως ο Νικόλας θα γίνει πρόεδρος της Βουλής ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να αρχίσει η διαδοχή στο ΔΗΚΟ με τον ίδιο να έχει πρώτο λόγο και όχι η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου». Ο κ. Παντελίδης, λένε οι συναγωνιστές του στο ΔΗΚΟ, δεν είναι η πρώτη φορά που σχεδιάζει το μέλλον για τα επόμενα 7 χρόνια. Έκανε τα ίδια και το 2012, όταν διαχώριζαν τη θέση τους οι τότε πρωτοκλασάτοι της ομάδας Νικόλα (Βασίλης Πάλμας, Κυριάκος Κενεβέζος, Ροδιάς, Χαραλάμπου, Θεοδότου κ.ά.) και ο οριστικός τσακωμός τους βοηθούσε τον ίδιο κατά πολύ και την κ. Χριστιάνα Ερωτοκρίτου, για αυτό τη βρήκε σύμμαχο προσωρινά.

Στη σκληρή ομάδα του Νικόλα Παπαδόπουλου φαίνεται να συγκαταλέγονται άλλοι δύο. Ο Άθως Αντωνιάδης, ο οποίος από τη Λακατάμια κόντεψε να εκλεγεί βουλευτής Λεμεσού το 2016 με τη βοήθεια του Νικόλα για να μείνει εκτός ο Βότσης, δηλώνει συνεχώς πόσο πιστός είναι στην ηγεσία καραδοκώντας μια θέση είτε στη Βουλή, είτε στη δημαρχία. Τελευταία πάντως μετά το ξεφόρτωμα του στρατιωτικού του σάκου στο στούντιο του Σίγμα κάποιοι του στενού κύκλου άρχισαν τα μουρμουρητά. Υπάρχει επίσης και η περίπτωση του Παύλου Μυλωνά η κατάσταση του οποίου θεωρείται ακόμα παράξενη στο ΔΗΚΟ. Κάποιες στιγμές διαφοροποιείται, τις περισσότερες φορές ωστόσο στέκεται δίπλα στον Νικόλα ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Γενικώς πάντως οι δηκοϊκοί δεν τον θεωρούν ως σάρκα εκ της σαρκός του κόμματος, αλλά με βάση την παρούσα σύνθεση της ηγεσίας ποιος στ’ αλήθεια είναι βέρος; Εν ολίγοις ο κ. Μυλωνάς προβλέπεται να επιβιώσει γιατί έχει προσωπικές ψήφους στη Λεμεσό.

 

Ο Βότσης

Στη Λεμεσό βέβαια υπάρχει και ο Άγγελος Βότσης τον οποίο, επίσης, άτομα του βαθέος ΔΗΚΟ έχουν ξεγράψει. Από την άλλη και ο ίδιος έχει κόψει σχεδόν κάθε επαφή με το επίσημο κόμμα, ενώ έχει δηλώσει ότι είναι η τελευταία του θητεία ως βουλευτής του ΔΗΚΟ. Ο κ. Πανίκος Λεωνίδου κατά βάθος είναι και αυτός ανεπιθύμητος. Επειδή όμως διαθέτει έναν ισχυρό δικό του μηχανισμό ως πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής Λεμεσού, είναι γενικώς πολιτική γάτα, έχει βοηθήσει στις διαγραφές και επειδή είναι ο μόνος που ξέρει να κρατά ισορροπία μεταξύ προέδρου και των υπολοίπων μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, τον ανέχονται.

Στη Λάρνακα αν και δεν θεωρούν γκουρού τον κ. Ορφανιδη θα παίξουν με αυτόν και αν ο Προκοπίου τελικά αποφασίσει να είναι ξανά υποψήφιος εκτιμούν ότι θα χάσει αφού πλέον στην επαρχία Λάρνακας θα εκλεγεί ένας και όχι δύο. Στην Πάφο ο Νικόλας και η ομάδα του είναι ξεκάθαρο ότι θα ποντάρουν σε εκλογή του Αντώνη Αντωνίου, άσχετα αν ο κ. Σαββίδης μάταια προσδοκεί. Για τον Πιττοκοπίτη ούτε λόγος να γίνεται, λένε οι ειδικοί στο ΔΗΚΟ, παρότι ο Πάφιος βουλευτής δηλώνει κομματικά πιστός.

Στην Αμμόχωστο υπάρχει η περίπτωση Ζαχαρία Κουλία. Ο ίδιος ο βουλευτής όπως και ο Μαρίνος Μουσιούττας είναι τρομερά ενοχλημένος από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Στις προτιμήσεις της ηγεσίας ανεβαίνει ο Λοΐζος Λοΐζου, ενώ ο Χρίστος Σενέκης έχει περιπέσει σε δυσμένεια, σύμφωνα με κομματικούς κύκλους.

Στην επαρχία Κερύνειας δηλώνει ότι θέλει να είναι υποψήφιος ο διευθυντής του γραφείου του Νικόλα, ο κ. Γιώργος Σολωμού, ο οποίος βολιδοσκοπεί κατά πόσο κερδίζει έδαφος να είναι υποψήφιος. Εκείνοι που καταλαβαίνουν από εκλογές στο ΔΗΚΟ λένε πάντως ότι χωρίς αυτόχθονα Κερυνειώτη και Μαρωνίτη το ΔΗΚΟ δεν θα εκλέξει βουλευτή στην Κερύνεια.

 

Οι αντιδράσεις

Τα πιο πάνω, σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες μας, αναγκάζουν ανθρώπους και στελέχη από το λεγόμενο ιστορικό ΔΗΚΟ να δημιουργούν συμμαχίες και συνασπισμούς, να προβληματίζονται ακόμη και για έξοδό τους από το ΔΗΚΟ με κάποιους βουλευτές να σκέφτονται ήδη την ανεξαρτητοποίησή τους σε πρώτο στάδιο λειτουργώντας ως ομάδα. Δεν είναι τυχαίες κάποιες παλιότερες συναντήσεις Κυπριανού, Πατσαλίδη, Τσίγκη και Χαραλαμπίδη αλλά και πρόσφατα κάποιες δημόσιες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης των Μουσιούττα, Τρυφωνίδη, Χαραλαμπίδη και Τσίγκη με τον τελευταίο να αναδεικνύει κατά διαστήματα τις πολιτικές διαφορές επικαλούμενος το καταστατικό του ΔΗΚΟ για το μεικτό οικονομικό μοντέλο, τη μεσαία τάξη, όπως και τη θέση του για τις εκποιήσεις και το τι έπρεπε το κόμμα να πράξει.

Πάντως έχουν γνώση οι φύλακες, λένε οι της ηγεσίας στο ΔΗΚΟ και παραπέμπουν σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε προχθές για την 56η έδρα με βάση το οποίο οι έδρες ανήκουν στο κόμμα, οπότε όσοι βουλευτές διαφωνούν μπορούν να καταθέτουν την έδρα τους στο κόμμα και να πηγαίνουν σπίτι τους.

 

Ο χαρακτήρας

Έγκυρες πληροφορίες μας λένε ότι πέρα από κάποιους βουλευτές, υπάρχουν στελέχη από την ηγετική πυραμίδα, το Εκτελεστικό και την Κεντρική που δεν υιοθετούν τα λεγόμενα της ομάδας Νικόλα στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ για το Κυπριακό λόγω της απορριπτικής τους προδιάθεσης και του αρνητικού τους λόγου δημιουργώντας κλίμα και εντυπώσεις, ενώ την ίδια ώρα, ξεχνώντας το Κυπριακό, είναι έτοιμοι να συνεργαστούν και με τον διάβολο για να γίνει ο Νικόλας Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Στο ίδιο μήκος κύματος με όλες αυτές τις πολιτικές διαφορές και την αλλοίωση του χαρακτήρα του ΔΗΚΟ είναι και άλλα στελέχη του ιστορικού ΔΗΚΟ όπως ο Φύτος Κωνσταντίνου, ο Κώστας Κόρτας αλλά και πολλά στελέχη των Επαρχιακών και των Τοπικών Επιτροπών.

Εν κατακλείδι πολλοί άρχισαν σοβαρά να σκέφτονται περισσότερο την έξοδό τους από το ΔΗΚΟ παρά την εσωκομματική πίεση, αφού είναι ξεκάθαρο ότι δεν λαμβάνονται υπόψη και δεν έχουν κανένα απολύτως πολιτικό μέλλον και συνέχεια πέραν της μικρής ομάδας του Νικόλα.

Βασικά οι πολιτικές, ιδεολογικές ακόμη και οι ταξικές διαφοροποιήσεις και προσεγγίσεις που υπάρχουν πλέον στο ΔΗΚΟ άρχισαν να φαίνονται τόσο δημόσια όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στα πάνελ και εννοείται στις διάφορες ιδιωτικές και κομματικές συνάξεις μεταξύ παραγόντων.