Φόρμα αναζήτησης

Ο Λεωνίδας «νίκησε» τον αυτισμό και κυνηγά τα όνειρά του

Ο Λεωνίδας διαγνώστηκε με νοητική υστέρηση και αυτισμό στα τρία του χρόνια. Μωρό ακόμη, σταμάτησε να επικοινωνεί με τους γονείς του, ενώ λόγω της κατάστασής του έπρεπε να παραμείνει επιπλέον ένα χρόνο στο σχολείο. Γεννήθηκε φυσιολογικά και μέχρι τα τρία του δε φαινόταν να διαφέρει σε τίποτα από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Έπαιζε, γελούσε, έτρεχε. Τα πάντα άλλαξαν, όμως, ξαφνικά. «Χωρίς να έχει ιδιαίτερα προβλήματα υγείας σταμάτησε να επικοινωνεί όπως πριν μαζί μας. Κλείστηκε στον εαυτό του και δεν ήθελε να βλέπει κανέναν», εξηγεί στον «Π» η μητέρα του Λεωνίδα, Ευρυδίκη. «Αρχικά πάθαμε σοκ διότι δεν γνωρίζαμε και πολλά για τον αυτισμό, ούτε ξέραμε πώς να διαχειριστούμε τη νοητική υστέρηση, με την οποία διαγνώστηκε». Λένε οι ειδικοί πως τα παιδιά που εμπίπτουν στο φάσμα του αυτισμού έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες και μάλιστα οι δεξιότητες αυτές συνήθως απορρέουν από ένα μεγαλύτερο μέσο όρο νοημοσύνης. Το ταλέντο του Λεωνίδα συγκίνησε τους δασκάλους του που προέτρεψαν τους γονείς του να τον βοηθήσουν να αναπτύξει τη δεξιότητά του αυτή.

Ένα αστέρι γεννιέται

Αμέσως μετά τις διαγνώσεις, ο Λεωνίδας ξεκίνησε εργοθεραπεία, λογοθεραπεία και μουσικοθεραπεία. Οι γονείς του ήθελαν ο μικρός τους άγγελος να έχει μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή. «Πώς ανακαλύψατε το ταλέντο του στη ζωγραφική;», ρωτάω την κ. Ευρυδίκη. «Μόλις στα πέντε του χρόνια αποφασίσαμε να τον στείλουμε σε εργαστήρι ζωγραφικής. Παρατηρήσαμε πως του άρεσε πολύ και είχε σταθερό χέρι. Έτσι ξεκίνησε σιγά-σιγά να ζωγραφίζει. Αρχικά έμαθε να ζωγραφίζει τοπία πάνω σε καμβά. Του άρεσε να ζωγραφίζει θάλασσες, βουνά και πουλιά, ίσως γιατί ένιωθε πως και ο ίδιος ταξίδευε σε μέρη που έπλαθε στο μικρό μυαλουδάκι του. Ξεκίνησε στα έξι του σε εργαστήρι, αλλά μετά συνέχισε σε άλλο, μιας και φάνηκε να αναγνωρίζεται το ταλέντο του». «Δεν ξέραμε πως είχε αυτό το χάρισμα αν και στα πέντε του ήδη άρχισε να πηγαίνει στον σύνδεσμο για άτομα με αυτισμό στη Λεμεσό, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική», εξηγεί η Ευρυδίκη στον «Π». Εκτός από μικρά έργα τέχνης με τοπία ο Λεωνίδας αγάπησε και την αγιογραφία αλλά και τα ψηφιδωτά. «Είναι συνεχώς συγκεντρωμένος και με μια τσιμπίδα στο χέρι», συνέχισε. «Αγάπησε εξίσου τα ψηφιδωτά και έχει όνειρο κάποτε να εκθέσει τα έργα του». Στις φωτογραφίες που απέστειλε στον «Π» η μητέρα του Λεωνίδα διακρίνεται από υπερηφάνια που νιώθει και ο ίδιος. «Είμαστε χαρούμενοι για το παιδί μας, διότι παρ’ όλες τις δυσκολίες ο Λεωνίδας έχει καταφέρει πολλά. Όταν ακούς για πρώτη φορά ότι το παιδί σου εμπίπτει στο φάσμα του αυτισμού, όταν μαθαίνεις πως έχει νοητική υστέρηση, τότε είναι που κοιτάζοντας το σήμερα μόνο ευγνωμοσύνη μπορείς να νιώθεις. Είναι πραγματική ευλογία ότι σήμερα στα 19 του χρόνια έχει ζωγραφίσει δεκάδες πίνακες και πίστεψέ με η χαρά και το χαμόγελό του όταν τελειώνει ένα έργο του, μας ανταμείβουν για κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζουμε» καταλήγει.

Οι δυσκολίες είναι πολλές

«Αντιμετωπίσαμε διάφορες δυσκολίες που έκαναν τον Λεωνίδα να απομονωθεί και να χάσει το κέφι του για ζωή», αναφέρει στον «Π» η μητέρα του Ευρυδίκη. «Τα παιδιά στο σχολείο σταμάτησαν να θέλουν να έχουν επαφή μαζί του και ο μικρός στεναχωριόταν», συμπληρώνει. «Το θέμα είναι πως και εγώ πλέον αφοσιώθηκα στον Λεωνίδα 100% και μόνο ο άντρας μου δουλεύει. Εργοθεραπείες, λογοθεραπείες και τόσα άλλα που χρειάζεται ένα παιδί με νοητική στέρηση και αυτισμό». Σύμφωνα με παλαιότερο ρεπορτάζ του «Π» που δημοσιεύθηκε προ μηνών, οικογένειες που έχουν παιδιά με αυτισμό χρειάζονται πέραν των 1.500 ευρώ τον μήνα για να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις. Το κράτος παρέχει επίδομα που ανέρχεται περίπου στα 800 ευρώ. «Δυσκολίες υπήρχαν και στο σχολείο. Κι αυτό διότι τα παιδιά όταν νιώσουν πως ένα άλλο μωρό διαφέρει από αυτά φοβούνται ή το απορρίπτουν. Ο Λεωνίδας ήταν ένα από αυτά τα παιδιά», σημειώνει η Ευριδίκη. «Για το τέλος θέλω απλώς να πω πως όλα τα παιδιά θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα άλλα. Ειδικά στα σχολεία. Πρέπει να μάθουμε όλοι να δεχόμαστε το διαφορετικό. Πρέπει και οι καθηγητές να δίνουν την ίδια σημασία σε αυτά τα παιδιά» κατέληξε.