POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Κατάθεση ψυχής από την Καίτη Οικονομίδου – Η Ελληνοκύπρια γιαγιά της Τουρκοκύπριας Ολίβιας



 

Η απόβαση των Τούρκων έγινε στην αυλή του σπιτιού του συζύγου της, Πανίκου Οικονομίδη, στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας στις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974 και τα πρώτα θύματα της εισβολής ήταν ο πατέρας, η μητέρα και η αδελφή του. Παρόλα αυτά, η Καίτη Οικονομίδου βιώνει τη δύναμη της συγχώρεσης και μαζί με το σύζυγο της σήμερα είναι μια πολύ σημαντική παρουσία στη ζωή της Τουρκοκύπριας Ολίβιας που συχνά πυκνά επισκέπτεται το σπίτι τους και έχουν αναπτύξει μεταξύ τους σχέσεις εγγονής, γιαγιάς και παππού.

Ο Πανίκος Οικονομίδης ήταν στρατιώτης έφεδρος όταν έγινε η τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974 και λίγες ώρες πριν την απόβαση είχε πάει  με  φίλο του στο κέντρο που λειτουργούσαν δίπλα από το σπίτι του στην περιοχή Πέντε Μίλι της Κερύνειας η ώρα 03:00 τα ξημερώματα. Παρότι ο Πανίκος Οικονομίδης δεν έβλεπε τι γινόταν μέσα στο σκοτάδι, ένιωσε όμως την παρουσία κάποιων και αποφάσισε να φύγει με τον φίλο του για τη δική τους ασφάλεια μέσα σε εκείνες τις δύσκολες ώρες. Τελικά ο Πανίκος επέστρεψε ξανά η ώρα 05.00 στο κέντρο αλλά δεν είδε κανέναν από τους δικούς του, όμως οι Τούρκοι έκαμναν την απόβαση μες την αυλή του και πολυβολούσαν την περιοχή και έτσι αναχώρησε. Κατευθύνθηκε στο κάστρο όπου ενημέρωσε τον Ελλαδίτη αξιωματικό του στρατού για την εισβολή, ο οποίος δεν τον πίστευε.

Τελικά ο Πανίκος Οικονομίδης έχασε τους δικούς του και μέχρι σήμερα δεν γνωρίζει τι απέγιναν. Είναι όλοι τους αγνοούμενοι. Αυτός ήταν και είναι ο πόνος της απώλειας που βιώνει σε όλη του τη ζωή. Και δεν είναι μόνο ο πόνος της απώλειας των δικών του ανθρώπων, αλλά και όλες οι αδικίες που ακολούθησαν μετά τον ξεριζωμό από τα σπίτια και τις περιουσίες των προσφύγων.

 

Παγώνα, Πορφύριος, Ξένια Οικονομίδου, τα πρώτα θύματα τής εισβολής.
Παγώνα, Πορφύριος, Ξένια Οικονομίδου, τα πρώτα θύματα τής εισβολής.

 

Η δύναμη της συγχώρεσης

Για τον Πανίκο Οικονομίδη και την ιστορία με την μικρή Ολίβια μιλά στο politis.com.cy η σύζυγος του Καίτη Οικονομίδου, κεντρική φιγούρα του κινήματος της επανένωσης. «Εκείνο που με κράτησε στον Πανίκο», αναφέρει, «ήταν το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός έχει θάρρος, πολέμησε την ώρα που χρειάστηκε, δεν κρύφτηκε σαν κάποιους άλλους που στη συνέχεια έγιναν εθνικόφρονες. Το δεύτερο στοιχείο που θαυμάζω στον Πανίκο και που μ΄ έμαθε πολλά, είναι η δύναμη της ψυχής του να μιλήσει για συγχώρεση. Επειδή είμαι και ξεναγός, πραγματοποιούσα συχνά επισκέψεις στη βόρεια πλευρά του νησιού και είχα το ελεύθερο από τον Πανίκο. Γιατί; Επειδή μου είχε ανοίξει αυτό τον χώρο, μέσα από τη δύναμη της συγχώρεσης και μου έλεγε αν θέλω να ζήσω στον τόπο μου και να γνωρίσω τους ανθρώπους στην άλλη πλευρά τότε να πάω. Μπορούσε κάλλιστα να μου πει: “Τι κάμνεις κόρη μου, χάσαμε τους ανθρώπους μας και τις περιουσίες μας στην Κερύνεια, κάτσε ήσυχα”. Αντίθετα, όταν πήγα με συναδέλφους την πρώτη χρονιά που άνοιξε στον Απόστολο Ανδρέα πριν περίπου 20 χρόνια και μας παρουσίασαν ως προδότες κάποια ΜΜΕ και άρχισαν τα τηλεφωνήματα στο σπίτι με απειλές που με αναστάτωσαν, ο Πανίκος μου είπε: “Άκου να σου πω, δεν γνωρίζω και δεν καταλαβαίνω όλα αυτά που κάνεις στην ολότητα τους, αλλά αν είναι αυτό που πιστεύεις, στάθου στες αξίες που εσύ πιστεύεις, όχι να σε καταβάλουν όλα τούτα”.

Οι πρώτες δικοινοτικές ομάδες

«Θυμάμαι και τους πρώτους καιρούς που αρχίσαμε να πρωτομαζευόμαστε άνθρωποι και από τις δύο πλευρές, πριν δηλαδή 25-26 χρόνια, όπου ζητούσαμε άδεια από τον Ντενκτάς μέσω της αμερικανικής πρεσβείας να συναντηθούμε και κάποιες φορές μας την παραχωρούσε, τύγχανε πολλές φορές ο Πανίκος να έρθει σπίτι και να βρει Τουρκοκύπριες. Ήταν τότε που αρχίσαμε να πραγματοποιούμε τα πρώτα σεμινάρια για να δούμε πως λειτουργούμε μεταξύ μας και πως δομείται ο διάλογος μεταξύ καθημερινών ανθρώπων. Είχα μεγάλη επιθυμία να συμπεριλάβω τους Τουρκοκύπριους στη ζωή μου και αυτοί στη δική τους και είναι κάτι που το έχουμε πετύχει μέσα από αυτές τις ομάδες».

Όπως αναφέρει η κ. Οικονομίδου το Αμερικανικό Ίδρυμα Φούλμπραϊτ είχε καταφέρει να οργανώσει τις πρώτες δικοινοτικές ομάδες με Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους όπως ο Σερντάρ Ντενκτάς, η Καίτη Κληρίδου, η Μαρία Χατζηπαύλου, ο Κώστας Σιαμμάς, η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ κ.ά.

 

Η Καίτη Οικονομίδου σε στιγμές ξεγνασοιάς με την Ολίβια Μπιριντσί.
Η Καίτη Οικονομίδου σε στιγμές ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης με την Ολίβια Μπιριντσί.

 

Η ιστορία της Ολίβιας

«Σε μια συναυλία στην Παναγιά, στον Άγιο Νικόλαο δίπλα από την Αγιά Σοφιά (Μπετεστάν) πριν 3,5 περίπου χρόνια είχαμε παίξει μουσική για φιλανθρωπικό σκοπό με την Ελληνικής καταγωγής Demetra George που ζει στο Λος Άντζελες και είναι παντρεμένη με Τουρκοκύπριο και τον Φικρί Τορός, νυν βουλευτή του ΡΤΚ. Είχα πάρει μαζί μου το σύζυγο μου και τη μεγάλη μου κόρη οι οποίοι κάθισαν πίσω από τον Μουσταφά Ακιντζί, δίπλα από την Ντενίζ Μπιριντζί. Έτσι γνώρισα την Ντενίζ και ανέπτυξα μαζί τις φιλικές σχέσεις. Όταν λοιπόν γέννησε η Ντενίζ της έστειλα μήνυμα όπου με ενημέρωσε ότι βρισκόταν στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Αμέσως σηκώθηκα και πήγα να την επισκεφτώ όπου τη βρήκα στο νοσοκομείο με το βρέφος εφτά εβδομάδων μέσα σε ένα δωμάτιο με άλλα τέσσερα μωρά. Ζήτησα ευγενικά από την αρχίατρο να μετακινήσει το βρέφος σε δωμάτιο μόνο του, ώστε να μην κινδυνεύει από κάποια άλλη μεταδοτική ασθένεια. Πράγμα που έγινε το επόμενο πρωί και έτσι άρχισε να αναπτύσσεται μια σχέση μαζί με το μωρό και τη μητέρα του. Υπήρχαν φορές που πήγαινε ο Πανίκος να πάρει φαγητό της Ντενίζ στο νοσοκομείο. Ήταν για εμένα πολύ συγκινητικό να βλέπω έναν άνθρωπο που σκότωσαν οι Τούρκοι την οικογένεια του να τρέχει να πάρει φαγητό σε μια Τουρκοκύπρια. Έτσι δημιουργήθηκε σιγά-σιγά μια πολύ στενή και όμορφη σχέση και μέχρι σήμερα συναντιόμαστε με το μωρό. Παίζουμε, φωνάζουμε, τραγουδούμε, έχει ωραία φωνή η Ολίβια, κάνουμε διάφορα πράγματα μαζί και με φωνάζει γιαγιά».

«Είναι ένα πανέξυπνο μωρό γεμάτο ζωή. Κι επειδή έρχεται σχολείο στην ελληνοκυπριακή πλευρά μπορώ και το βλέπω δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Το παιδάκι αυτό σήμερα είναι 3,5 χρονών και μιλά ήδη τρεις γλώσσες!».

«Ο πόνος δεν φεύγει»

«Ο πόνος της απώλειας των δικών σου ανθρώπων δεν φεύγει αλλά έχει μεγάλη σημασία να μπορέσει κάποιος να συγχωρέσει και έτσι να δημιουργήσει ένα χώρο μέσα του όπου αντί να βασιλεύει το μίσος να βασιλεύει η αγάπη, ούτως ώστε να μπορεί να προχωρήσει στη ζωή του. Αυτή είναι η δική μου προσωπική μαρτυρία και ιστορία. Οι μνήμες και όλα όσα ζήσαμε δεν σβήνονται αλλά εκείνο που έρχεται, εξαρτάται από εμάς αν θα είναι αποτέλεσμα της άσχημης και δύσκολης εμπειρίας που είχαμε. Ο Νέλσον Μαντέλα για παράδειγμα, όταν βγήκε από τη φυλακή μετά από 27 χρόνια, σε ερώτηση για το αν έχει συγχωρέσει απάντησε: “Ναι, έχω συγχωρέσει και προχωρώ. Αν δεν συγχωρούσα σημαίνει ότι θα συνέχιζα να ήμουν φυλακισμένος του μίσους”».

«Δεν σταματάς να διεκδικείς τον τόπο σου, ούτε ξεχνάς τις ρίζες και τους ανθρώπους σου. Απλώς ανοίγεις ένα άλλο δρόμο που δεν είναι αυτός της αντιπαράθεσης και της διαιώνισης του μίσους. Εκτός αυτού, πρέπει να καταλάβουμε και να αντιληφθούμε ότι είμαστε μόνοι μας, διότι την ώρα της κρίσης όλοι αυτοί που δηλώνουν σύμμαχοι μας δεν έκαναν και δεν θα κάνουν τίποτα. Συνεπώς, έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο και όταν το καταλάβουμε αυτό, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ίσως να αλλάξει επιτέλους η κατάσταση».

«Πατώ τις πατημασιές του παπά μου»

«Το μέλλον είναι τα παιδιά μα και σ αυτά χρωστάμε να κτίσουμε την ειρήνη. Και τα δικά μου παιδιά δεν έχουν βιώματα και όταν άρχισαν να γνωρίζουν συνομήλικους τους Τουρκοκύπριους ήρθαν και μου είπαν: “Μάμμα είναι σαν και μάς αυτοί οι άνθρωποι”. Τα παιδιά μας προχωρούν παρακάτω χωρίς να ξεχνούν. Τα μάτια ο θεός μας τα έβαλε μπροστά και όχι πίσω. Γιατί; Για να βλέπουμε μπροστά! Βέβαια, όπως είπα, οι μνήμες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Θυμάμαι όταν πήγαμε με τη μεγάλη μου κόρη, ήταν 10 χρονών, στο Πέντε Μίλι και πηδούσε μέσα στις λακκούβες της άμμου και όταν την ρώτησα “Μας πώς πάεις έτσι και έρχεσαι;”, μου απάντησε “Μάμμα πατώ τες πατημασιές του παπά μου”. Δάκρυσα. Αυτή η σύνδεση δεν θα φύγει, το θέμα είναι αν την κρατάς και γεμίζεις την καρδιά σου έχθρα ή τη γεμίζεις αγάπη και φως που θα συμπεριλάβει και τον Άλλο, που σήμερα δεν είναι ο ίδιος που κρατούσε χθες το όπλο και βγήκε να σε πυροβολήσει».

Η συμβίωση

«Μάλιστα θυμάμαι την απάντηση που έδωσα όταν με κάλεσαν να λάβω μέρος στις συναντήσεις με τους Τουρκοκύπριους όπου είχα πει ότι δεν μιλώ με Τούρκους. Αυτή η αρνητική στάση όμως άλλαξε και σιγά-σιγά κατάφερα να κάνω ανοίγματα προς τους Τουρκοκύπριους και σήμερα θεωρώ εφικτή την ειρηνική συμβίωση μαζί τους».

 

 

Ποια είναι η Καίτη Οικονομίδου

Για όσους δεν γνωρίζουν, η Καίτη Οικονομίδου είναι η γνωστή μέτζο σοπράνο και ξεναγός, με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και Φιλοσοφία, η οποία ειδικεύθηκε και δίδαξε Επίλυση Συγκρούσεων και Διαμεσολάβηση. Η Καίτη συμμετείχε μαζί με την Beyhan Demirag στην πρώτη δικοινοτική συναυλία που έγινε από τα Ηνωμένα Έθνη το 1995 στο Λήδρα Πάλας.

Σήμερα προεδρεύει μαζί με την Pembe Mentesh της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Γυναικών «Hands Across the Divide» που ιδρύθηκε το 2002 από γυναίκες της Κύπρου και έχει θέσει σε εφαρμογή μεταξύ άλλων, το πρότζεκτ «Λεωφορείο της Ειρήνης», δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους ανθρώπους να γνωρίσουν χωριά της σύγχρονης ιστορίας και στις δύο πλευρές αλλά και να συναντηθούν ξανά συγχωριανοί από πρώην μεικτά χωριά.

 

Πέντε Μίλι: Η απόβαση έγινε στην αυλή τους!

Καταρρέει το εμβληματικό ξενοδοχείο King George στην περίκλειστη των Βαρωσίων – Η ιστορία του αγαπημένου ξενοδοχείου του Σεφέρη (Φωτογραφίες)

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.