POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Εντός πλαισίου Γκουτέρες η πενταμερής



 

 

Η Τζέιν Χολ Λουτ έφερε σε πέρας την αποστολή της. Η πενταμερής διάσκεψη στο Κυπριακό έχει κλειδώσει, η δε συζήτηση θα διεξαχθεί εντός των ορίων του πλαισίου Γκουτέρες σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του «Πολίτη». Συζητούνται ημερομηνίες εντός του Φεβρουαρίου ή και αρχές Μαρτίου με πιθανότερη τοποθεσία την Ελβετία. Πρόκειται για μια διάσκεψη στην οποία θα συμμετάσχουν τα Ηνωμένα Έθνη, οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο και οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών των εγγυητριών δυνάμεων. Στο πλαίσιο της αποστολής της η Τζέιν Χολ Λουτ στη Λευκωσία, τόσο τον Δεκέμβριο όσο και την περασμένη βδομάδα, κατόρθωσε σύμφωνα με έγκυρη πηγή να περιορίσει τους μαξιμαλισμούς των Τούρκων στέλνοντας επίσης το μήνυμα στην ε/κ πλευρά ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για παλινδρομήσεις.

Επισήμως το αντικείμενο της άτυπης διάσκεψης είναι η προετοιμασία μιας επίσημης πενταμερούς με συμμετοχή των πρωθυπουργών των εγγυητριών δυνάμεων και της ΕΕ, στόχος της οποίας θα είναι μια οριστική συμφωνία στο Κυπριακό. Πόσο έτοιμες είναι οι δύο πλευρές για μια επίσημη καταληκτική πενταμερή; Η ε/κ πλευρά φαίνεται να έχει ακόμα σοβαρές ενστάσεις στην πολιτική ισότητα και την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, πιστεύει δε ότι μπορεί να καταλήξει σε μια συμφωνία αν διά της αποκέντρωσης των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης καταφέρει να έχει ένα μικρό κεντρικό αλλά λειτουργικό κράτος. Αυτή η τοποθέτηση δεν κρίθηκε ότι βρίσκεται εκτός πλαισίων του ΟΗΕ. Η τ/κ πλευρά ξεκίνησε από την απόρριψη της ομοσπονδίας κάνοντας λόγο για δύο ανεξάρτητα κράτη. Με αυτή τη θέση δεν θα μπορούσε ποτέ να συγκληθεί πενταμερής, υπέδειξε η Τζέιν Χολ Λουτ σχεδόν με αντιδιπλωματικό τρόπο στον Ερσίν Τατάρ. Η τ/κ πλευρά σε συνεννόηση με την Άγκυρα διευκρίνισε ότι κυρίαρχος στόχος είναι η λύση να εδράζεται πάνω σε έναν νέο όρο τον οποίο ονομάζει “κυριαρχική ισότητα”, των δύο κρατιδίων, επιστρέφοντας σε παλαιές θέσεις του Ντενκτάς. Τα Ηνωμένα Έθνη έκριναν ότι η τ/κ πλευρά με αυτή τη θέση δεν εκφεύγει του πλαισίου λύσης για την οποία έχει εντολή να εργαστεί ο Αντόνιο Γκουτέρες.

 

Τα δεδομένα

Βεβαίως πολλοί είναι αυτοί που δικαίως διερωτώνται κατά πόσον υπάρχει πραγματικά περιθώριο συναντίληψης μεταξύ των δύο πλευρών αφού, πέρα από τον διάλογο πίσω από κλειστές πόρτες, υπάρχουν κινήσεις και μια δημόσια ρητορική που στην κυριολεξία δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα και κατ’ επέκταση τις προοπτικές επανέναρξης ενός σοβαρού διαλόγου. Τα τελευταία δύο χρόνια η Τουρκία προχωρεί στη διενέργεια νέων τετελεσμένων στο Βαρώσι και την κυπριακή ΑΟΖ και επιπλέον κάνει ανοικτά λόγο για λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Την ίδια στιγμή ανέβασε την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο απειλώντας ακόμα και με θερμό επεισόδιο την Ελλάδα. Από τη δική τους πλευρά Ελλάδα και Κύπρος, αφού απέτυχε η πολιτική των τριμερών στην Ανατολική Μεσόγειο, μετέφεραν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αιτήματα για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία με την ΕΕ μέχρι στιγμής να ακολουθεί πολιτική μαστιγίου και καρότου. Το θέμα είναι εγγεγραμμένο και στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου όπου επί τάπητος θα τεθούν για ακόμα μια φορά τα αιτήματα για επιβολή συνολικών κυρώσεων επί της Τουρκίας. Είναι δυνατόν να αλλάξει αυτό το σκηνικό και πώς;

 

Οι προοπτικές

Τον τελευταίο μήνα, η τουρκική πλευρά φαίνεται να ελίσσεται διαφορετικά επιχειρώντας να αναπροσαρμόσει τη διεθνή της εικόνα. Σε αυτό το κάδρο κάπου έχουν τη θέση τους και τα ελληνοτουρκικά, αλλά και το Κυπριακό. Πολιτικοί και διπλωματικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι η διαφαινόμενη αυτή στροφή της Τουρκίας συνιστά μια διαδικασία επαναξιολόγησης της εξωτερικής της πολιτικής απέναντι στη Δύση, η οποία υπαγορεύεται από μια σειρά λόγους:

 

* Πρώτον στην Ουάσινγκτον έχουμε αλλαγή φρουράς με τον Τζο Μπάιντεν να δίνει τέλος στην πολιτική διεθνούς αποστασιοποίησης των ΗΠΑ η οποία επιλέχθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ. Ήδη έχει εξαγγελθεί η ολική επαναφορά των ΗΠΑ στη διεθνή σκακιέρα και σε διάφορους παγκόσμιους οργανισμούς. Με λίγα λόγια το κενό εξουσίας που άφησαν οι ΗΠΑ θα συμπληρωθεί μην αφήνοντας απεριόριστα περιθώρια κινήσεων από υποψήφιους περιφερειακούς παίκτες, όπως η Τουρκία. Αυτό που καλείται εν πρώτοις η Τουρκία να κάνει είναι να ξεκαθαρίσει άμεσα κατά πόσον ανήκει στη Συμμαχία της Δύσης ή επιλέγει να κινείται ανερμάτιστα. Τα πρώτα θέματα στην ατζέντα είναι το ρωσικό πυραυλικό σύστημα S-400 και οι κυρώσεις που της επέβαλε το Κογκρέσο.

 

* Δεύτερον η ΕΕ, παρ’ όλη τη δυσχέρεια που έχει στην άσκηση ενιαίας εξωτερικής πολιτικής, στον οικονομικό τομέα διαθέτει τεράστια βαρύτητα. Αργά ή γρήγορα μέσω της λογικής των κυρώσεων η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι θα έχει κάποιες επιπτώσεις. Το 50% του εξωτερικού της εμπορίου διεξάγεται με χώρες μέλη της ΕΕ ενώ -αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις στην Άγκυρα- ήχησε καμπανάκι μετά την απόφαση της Φολκσβάγκεν να μην προχωρήσει στη δημιουργία εργοστασίου παραγωγής αυτοκινήτων της στη Σμύρνη, επένδυσης 3 δισ. ευρώ. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η στροφή της Τουρκίας προς την ΕΕ η οποία διαφάνηκε στο ανώτατο επίπεδο όταν ο Ταγίπ Ερντογάν συνομίλησε με τον πρόεδρο του Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, την επικεφαλής της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τον Εμανουέλ Μακρόν, αλλά και την καγκελάριο Μέρκελ. Η Τουρκία, μετά την περιπέτεια να αναδειχθεί σε αυτόνομη περιφερειακή υπερδύναμη, αναζητά έναν σταθερό άξονα οικονομικής συνεργασίας.

 

* Τρίτον και σε σχέση με το δεύτερο, η τουρκική οικονομία τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, τα οποία παρά τις κινήσεις του Τούρκου Προέδρου (αντικατάσταση του ΥΠΟΙΚ Αλ Μπαϊράκ και μείωση επιτοκίων), δεν υποχωρούν. Οι ευπάθειες της τουρκικής οικονομίας και «τα διαρθρωτικά προβλήματα δεν λύνονται με βραχυπρόθεσμα μέτρα», πιστεύει ο Ερίντς Γελντάν από το Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Καντίρ Χας: «Το χρόνιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η εξάρτηση από τις εισαγωγές, η ανεργία και ο σταθερά υψηλός πληθωρισμός είναι προβλήματα που αντιμετωπίζονται μόνο με σοβαρές μεταρρυθμίσεις της τουρκικής οικονομίας». Όλα αυτά αντανακλούν στο βιοτικό επίπεδο των Τούρκων πολιτών και κατ’ επέκταση στη δημοτικότητα του Ταγίπ Ερντογάν. Δημοσκόπηση της εταιρείας Metropoll, που δόθηκε στις 12 Ιανουαρίου στη δημοσιότητα, δείχνει ότι το ποσοστό εκείνων που εγκρίνουν το έργο του Ερντογάν ως Προέδρου της Τουρκίας και ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος AKP έπεσε από 53,1% που ήταν πέρυσι στο 44% το 2021. Αντίστοιχα αυξήθηκε από 38,2% πέρυσι στο 48,5% το ποσοστό των δυσαρεστημένων. Η πτωτική τάση στη δημοφιλία του Τούρκου Προέδρου έρχεται λίγους μήνες μετά τις δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου, όταν το κόμμα του Ερντογάν καταποντίστηκε στους μεγάλους δήμους της Τουρκίας -ανάμεσά τους η πρωτεύουσα Άγκυρα και η Κωνσταντινούπολη- στη μεγαλύτερη ήττα του σε εκλογική αναμέτρηση στα 18 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία.

 

* Τέταρτον η Ρωσία με την οποία έχει συμπορευθεί σε μια σειρά γεωστρατηγικών κινήσεων δεν μπορεί να έλθει αρωγός αφού η Μόσχα βρίσκεται σε πιο δεινή θέση από την Τουρκία λόγω της δραματικής πτώσης στις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου που είναι τα κύρια εξαγωγικά της προϊόντα. Η Ρωσία επιχειρεί να εξαρτήσει την Τουρκία μέσω της πώλησης φυσικού αερίου, της κατασκευής πυρηνικού σταθμού στο Άκουγιου και της πώλησης οπλικών συστημάτων. Την ίδια στιγμή έχει και πραγματικές διαφορές με την Τουρκία και στη Συρία και στη Λιβύη και στον Καύκασο παρά τη συμπόρευση των δύο χωρών τα τελευταία χρόνια. Ούτε με την Κίνα η Τουρκία μπορεί να είναι πραγματικός σύμμαχος. Σε κάποιο βαθμό, η οικονομία της Τουρκίας αποτελεί μικρογραφία της κινεζικής οικονομίας, με τις δύο οικονομίες να λειτουργούν ανταγωνιστικά στην προσέλκυση επενδύσεων, προτάσσοντας το φθηνό εργατικό τους δυναμικό και την απαραίτητη αδιαφάνεια για να καλύπτονται φορολογικά οι μεγάλοι επενδυτές.

 

* Πέμπτον, η αναζωπύρηση των διπλωματικών σχέσεων του Κατάρ -του μέχρι πρότινος αιμοδότη ρευστότητας της Τουρκίας σε ξένο συνάλλαγμα- με τα υπόλοιπα εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, στερεί έναν ακόμα πυλώνα ισχυρής επιρροής της Τουρκίας στη σουνιτική κοινότητα της Μέσης Ανατολής. Το παιγνίδι στη Μέση Ανατολή είναι ακόμα μεγαλύτερο, αφού και το Ισραήλ τελευταία καταφέρνει να διαρρήξει την απομόνωσή του συνάπτοντας διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις με αυτά τα κράτη κατόπιν έντονων παραινέσεων των Αμερικανών. Όλοι στην περιοχή αυτή, συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ και της Αιγύπτου, στρέφονται εναντίον των σιιτών του Ιράν, τη μόνη χώρα στην περιοχή με την οποία η Τουρκία (μαζί με τη Ρωσία) διατηρούν ακόμα σχέσεις. Θα ήταν τεράστιο ρίσκο για την Τουρκία να παραμείνει και να στιγματιστεί ως μέρος του “τριγώνου του κακού”.

 

Με λίγα λόγια η πολυδιαφημιζόμενη διεθνής και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δεν αποδίδει όσα ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου υποστηρίζουν. Παρ’ όλες τις γεωστρατηγικές κινήσεις που έχουν γίνει η Τουρκία παραμένει μια απρόβλεπτη και αμφιλεγόμενη δύναμη με εύθραυστη οικονομία, η οποία μπορεί να παρασύρει στα εκλογικά Τάρταρα το AKP. Από την άλλη κανένας διεθνώς δεν θέλει να δει την Τουρκία να κατακρημνίζεται, αφού πάντα θα αποτελεί λόγω γεωγραφίας και πληθυσμού έναν σημαντικό γεωπολιτικό παίκτη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής.

 

Η βελτίωση

Στο πλαίσιο της εκπεφρασμένης βούλησης της Τουρκίας για βελτίωση των σχέσεών της με την ΕΕ σε πρώτη φάση και με τους Αμερικανούς στη συνέχεια δημιουργούνται κάποιες προοπτικές διευθέτησης των Ελληνοτουρκικών και του Κυπριακού, μέσω των πολιτικών για δημιουργία αξόνων σταθερότητας και συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ελλάδα και Τουρκία ξεκινούν σύντομα διάλογο για την ΑΟΖ αλλά και οι μικρές προοπτικές επαναπροσέγγισης των δύο πλευρών στο Κυπριακό αναζωπυρώνονται.

Εν πρώτοις, ανεξαρτήτως του τι λέει η κάθε πλευρά δημοσίως, είναι πολύ σημαντικό ότι η ε/κ και η τ/κ πλευρά αποδέχθηκαν δημόσια την άτυπη πενταμερή χωρίς όρους. Το πιο σημαντικό βέβαια είναι τι θα λεχθεί σε αυτή την πενταμερή. Το πλαίσιο καθορίστηκε από την Τζέιν Χολ Λουτ.

 

* Η τουρκική πλευρά, μέσα από συνεχείς δηλώσεις σε όλα τα επίπεδα, προσέρχεται σε αυτή για να θέσει αίτημα αλλαγής πλεύσης σε ό,τι αφορά τη λύση ομοσπονδίας. Όλοι μιλούν για λύση δύο κρατών, εστιάζοντας στον όρο για κυριαρχική ισότητα η οποία όμως μπορεί να παραπέμπει και σε λύση συνομοσπονδίας. Η κυριαρχική ισότητα παραπέμπει σε δύο πράγματα. Πρώτον στην πολιτική ισότητα όπως την εννοούν και δεύτερον έχει να κάνει με την αναγνώριση του ιδίου του λεγόμενου τ/κ κράτους. Σύμφωνα με τ/κ πολιτική πηγή, “η λύση θα λειτουργεί σε επίπεδο μιας χαλαρής ομοσπονδίας για τους Ε/Κ ή συνομοσπονδίας για τους Τ/Κ, υπό τη νομική κάλυψη ενός πολιτικού συμβολαίου εκχώρησης αρμοδιοτήτων σε μια κεντρική κυβέρνηση από την Κυπριακή Δημοκρατία και το λεγόμενο τ/κ κράτος, η οποία θα λειτουργεί εντός της ΕΕ. Ταυτόχρονα η αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας θα καταργεί εκείνη τη βασική θέση σε κάθε προοίμιο λύσης του Κυπριακού μέχρι στιγμής, που υπαγόρευε ότι η ίδρυση του κράτους είναι αμετάκλητη και απαγόρευε την απόσχιση κάποιας κοινότητας μετά τη λύση ή ακόμα και την ένωσή της με κάποια άλλη χώρα. Με λίγα λόγια όταν οι Τ/Κ λένε δύο κράτη εννοούν στην πραγματικότητα ότι τα δύο συνιστώντα κρατίδια θα υπογράψουν μια λύση που θα παραπέμπει σε ένα κράτος και όχι σε δύο ανεξάρτητα κράτη, τα δύο κρατίδια όμως θα έχουν εξίσου κυριαρχία, σε περίπτωση που θέλουν να πάρουν χωριστούς δρόμους. Με τη θέση αυτή επιστρέφουν στις θέσεις Ντενκτάς περί παρθενογένεσης. Βεβαίως εντός της ΕΕ το δικαίωμα αυτό σχεδόν εκμηδενίζεται αν κρίνουμε τη θέση της Κομισιόν μόλις υποβλήθηκε διά δημοψηφίσματος παρόμοιο αίτημα από την Καταλονία στην Ισπανία. Η ΕΕ ανακοίνωσε ότι οι Καταλανοί μπορούν να αποχωρήσουν, αλλά την επομένη θα βρίσκονται εκτός Ευρώπης. Σε ό,τι αφορά τις άλλες παραμέτρους της λύσης, δηλαδή το εδαφικό, το περιουσιακό και την ασφάλεια, οι Τ/Κ υποστηρίζουν ότι είναι έτοιμοι να διαπραγματευθούν χωρίς εμμονές.

 

* Η ελληνοκυπριακή πλευρά κάνει λόγο για επανεκκίνηση από εκεί που έμειναν οι διαπραγματεύσεις, μιλά για αποκεντρωμένη ομοσπονδία, αλλά επί της ουσίας δεν είναι διατεθειμένη να συζητήσει την πολιτική ισότητα, όπως τέθηκε στο Κραν Μοντανά, δηλαδή να αποδεχθεί ουσιαστική δυνατότητα των Τ/Κ να συγκυβερνούν αποτελεσματικά, όπως αυτοί ερμηνεύουν την αποτελεσματικότητα, η οποία οδηγεί σε δυνατότητα βέτο επί όλων των αποφάσεων. Τα όσα λέγονται περί κυριαρχικής ισότητας δεν είναι καινούργια και σύμφωνα με πηγή των Ηνωμένων Εθνών “δεν είναι εκτός των παραμέτρων της αποστολής του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και των μέχρι στιγμής συνομιλιών για το Κυπριακό”. Αυτό που αποκλείουν τα Ηνωμένα Έθνη είναι τα δύο ανεξάρτητα κράτη σύμφωνα με έγκυρη ευρωπαϊκή διπλωματική πηγή: “Η κ. Λουτ ήταν ξεκάθαρη στις συναντήσεις της με τον κ. Τατάρ ότι η λύση δύο ανεξάρτητων κρατών είναι εκτός παραμέτρων του ΟΗΕ και ότι εν τοιαύτη περιπτώσει δεν θα εισηγηθεί στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ την πραγματοποίηση πενταμερούς”. Σε ό,τι αφορά το θέμα της διάστασης που μπορεί να πάρει η κυριαρχική ισότητα, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου ανέφερε στον «Πολίτη» ότι είναι λογικό η ε/κ πλευρά να εκφράσει την έντονη και κατηγορηματική διαφωνία της. Θα μπορούσε βέβαια εναλλακτικά να ζητήσει μια υποσημείωση, λόγω και των περιπλοκών που μπορεί να δημιουργήσει το Σύνταγμα του 1960 εκ του οποίου συνεστήθη το κυπριακό κράτος. Απαιτείται σύμφωνα με την ίδια πηγή, “σε περίπτωση που μία από τις δύο κοινότητες θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί και η ΕΕ θέλει να την αποβάλει, η άλλη κοινότητα να παραμένει ως κανονικό κράτος μέλος της ΕΕ”.

 

 

Σχόλιο: Έχουμε πολιτική βούληση;

 Όλα συνηγορούν ότι αν υπάρξει πολιτική βούληση, θάρρος και διάθεση συναίνεσης, το Κυπριακό εντός του 2021 μπορεί να ξαναμπεί σε τροχιά λύσης. Υπό δυσμενέστερες βέβαια συνθήκες κι ας κατανοήσουμε πλέον τη διαφορά Ακιντζί και Τατάρ. Όλοι κατανοούν, ακόμα και η τ/κ ηγεσία που το προτείνει, ότι η λύση δύο κρατών δεν είναι αποδεκτή διεθνώς και είναι καταστροφική για όλους στην Κύπρο. Η Τουρκία κάτω από την ανάγκη να εξομαλύνει τις σχέσεις της διεθνώς μετά την επικίνδυνη γεωπολιτική υπερέκτασή της τα τελευταία χρόνια και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει δείχνει -πίσω από τη ρητορική- ότι είναι διατεθειμένη και στο Κυπριακό να μπει ξανά σε μια συζήτηση. Αυτό ανέφερε ο Ταγίπ Ερντογάν στον Σαρλ Μισέλ και ανακοινώθηκε, αυτό είπε και στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, παρότι αποφασίστηκε να μην ανακοινωθεί κάτι. Οι πιέσεις για εγκατάλειψη της ρητορικής για λύση δύο κρατών είναι έντονες και έρχονται από παντού. Οι Τούρκοι δικαιολογούνται στους συνομιλητές τους ότι «θέλουν να ψήσουν τα ψάρι στα χείλη του Νίκου Αναστασιάδη για τις παλινδρομήσεις του, γι’ αυτό κινήθηκαν στο άνοιγμα του Βαρωσιού και προχώρησαν σε γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ”. Απειλούν μάλιστα ότι αν αποτύχει η πενταμερής τότε η στροφή προς τα δύο κράτη θα ολοκληρωθεί. Από την άλλη βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα Ηνωμένα Έθνη δεν θα νομιμοποιήσουν ποτέ ένα κράτος το οποίο δημιουργήθηκε με τη χρήση βίας, οπότε η μόνη λύση που μπορεί να υλοποιήσει η Τουρκία στην Κύπρο είναι η ενσωμάτωση των κατεχομένων. Αυτό το μήνυμα, προς τιμήν της και προς όφελος όλων των Κυπρίων, το έχουν πάρει ξεκάθαρα από την ομάδα του Αντόνιο Γκουτέρες.

 

Αν κρίνουμε από την πολιτική που ακολουθεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, βλέπουμε από τη μία μια τεράστια διστακτικότητα: Δεν μιλά ποτέ για τις προοπτικές της λύσης, επισημαίνει μόνο προβλήματα και επικαλείται τις σκόπιμα εμπρηστικές πολλές φορές δηλώσεις των Τούρκων ως δικαιολογία για να μην κάνει τίποτα. Δείχνει ότι πρέπει να συρθεί σε συνομιλίες και δεν πάει επειδή το επιλέγει. Από την άλλη αν κρίνουμε από τον πρόσφατο διορισμό ομάδας συνταγματολόγων ως συμβούλων του, δείχνει να εστιάζει κατά κύριο λόγο στη συνταγματική πτυχή του Κυπριακού σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει την τουρκική παλινδρόμηση περί κυριαρχικής ισότητας. Αν εξαντλήσει όλα τα περιθώρια διαπραγμάτευσής του στη νομική πτυχή του Κυπριακού κινδυνεύει να μην κερδίσει αυτά που επιθυμεί η ε/κ πλευρά στο εδαφικό αλλά και στο κεφάλαιο της κατάργησης των εγγυήσεων.

 

Ο καλύτερος οδηγός για να αποφύγουμε τους αδιέξοδους ως συνήθως νομικισμούς είναι να αντιμετωπίσουμε το Κυπριακό περισσότερο πολιτικά. Μόνον έτσι αλλάζουν οι ισορροπίες. Η ενασχόληση κυρίως με τη νομική πτυχή του Κυπριακού υπήρξε χρήσιμη πριν την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Το κοινοτικό κεκτημένο της ΕΕ σήμερα μπορεί να υπερβεί προβλήματα που αναφύονται και το απέδειξε και στην περίπτωση της Καταλονίας, και του Βελγίου, και της Βορείου Ιρλανδίας.

 

Δυστυχώς ο Νίκος Αναστασιάδης όχι μόνον δεν σκέφτεται πολιτικά αλλά μάλλον περί άλλα τυρβάζει: Δείχνει να αγωνιά περισσότερο για την υστεροφημία του που κλονίζεται από το σκάνδαλο διαφθοράς του ΚΕΠ, για τις καταθέσεις του και για την προστασία της οικογένειάς του. Πρόκειται για μια παθητική, σχεδόν αξιολύπητη συμπεριφορά. Αν δεν μπει δυναμικά σε έναν πολιτικό διάλογο, ώστε να αξιοποιήσει την όποια προοπτική παρουσιαστεί στο Κυπριακό, δεν θα μπορέσει ποτέ να αλλάξει τη θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η κυπριακή πολιτεία με επικεφαλής τον ίδιο. Θα πάθει δε αυτό που φοβάται. Θα τερματίσει τη θητεία του μέσα στη σκανδαλολογία, και το κυριότερο θα χρεωθεί τη de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

 

Ο Νίκος Αναστασιάδης το 2004 σεβάστηκε την απόφαση του λαού που απέρριψε το σχέδιο Ανάν, υποσχόμενος ότι θα φέρει ενώπιόν του μια λύση η οποία θα είναι αποδεκτή. Επί της προεδρίας του όντως βελτίωσε σημαντικά τη λύση φθάνοντας σε σημείο να συζητά τερματισμό των τουρκικών εγγυήσεων του 1960 στο Κραν Μοντανά. Μπορεί λοιπόν να πάει στην πενταμερή και να αλλάξει την πολιτική ατζέντα του Κυπριακού. Η διεθνής κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη ίσως για τελευταία φορά συγκράτησαν την Τουρκία να κινηθεί μακριά από τους μαξιμαλισμούς της. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης οφείλει να κάνει το επόμενο βήμα. Κάνοντας με καλή πίστη αυτό που του αναλογεί, χωρίς κάποιος να παραγνωρίζει τις δυσκολίες μιας απευθείας πλέον συζήτησης με την Τουρκία. Κανείς δεν του ζητά να υπογράψει μια απαράδεκτη λύση. Ας μην την απορρίψει όμως με βάση τους νομικισμούς και τις συναισθηματικές προσεγγίσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου. Του ζητάμε με σύνεση και όραμα να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια που υπάρχουν για την επανένωση της χώρας μας. Ας κάνει το καθήκον του για να μην φορτωθεί αδίκως το 2023 και την κατηγορία ότι οδήγησε την Κύπρο στην οριστική διχοτόμηση.

 

Ελληνοτουρκικός διάλογος σε θολά νερά

 

«Όχι» και στην κόρη του Έρογλου

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.