Φόρμα αναζήτησης

Δικαιώματα εκ μητρογονίας προσφύγων: Εμπαιγμός, μελέτη και βούληση!

Παρά την απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεση Βρούντου vs ΚΔ, και παρά τη σχετική για το θέμα έκθεση της επιτρόπου Διοικήσεως, οι εκ μητρογονίας πρόσφυγες που δικαιώθηκαν στο δικαίωμα επιδότησης στέγης και προ του 2011 δεν έχουν μέχρι στιγμής τύχη οποιασδήποτε στήριξης. Το θέμα επανεξέτασε χθες η κοινοβουλευτική Επιτροπή Προσφύγων, με την πρόεδρό της Σ. Κουκουμά να το συνοψίζει ως εξής: Με τη νομοθεσία του 2013 οι εκ μητρογονίας πρόσφυγες απέκτησαν το δικαίωμα της προσφυγικής ιδιότητας και σύμφωνα με τα υφιστάμενα κριτήρια (οικονομικά που ισχύουν πλέον και για τους εκ πατρογονίας), εάν απέκτησαν κατοικία μέχρι δύο χρόνια πριν, δηλαδή το 2011, θα μπορούσαν να αποταθούν για το επίδομα. Όμως, οι εκ μητρογονίας πρόσφυγες των οποίων η κατοικία τους αποκτήθηκε πριν το 2011 δεν είναι δικαιούχοι. Όπως προκύπτει το θέμα είναι πολιτικό και για τούτο σε επόμενη συνεδρία της επιτροπής θα κληθούν οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών ώστε να δοθούν απαντήσεις «που ενδεχομένως θα πρέπει να εστιάζονται και στο κόστος της όποια απόφασης, για να μπορούν να είναι όλοι σωστοί απέναντι στα δικαιώματα των προσφύγων, είτε εκ μητρογονίας είτε στους δικαιούχους των οικοπέδων, αλλά και απέναντι στις οικονομικές υποχρεώσεις του κράτους», κατέληξε η κ. Κουκουμά, με τη βουλευτή του ΔΗΣΥ Μ. Αριστείδου, που επίσης τάχθηκε υπέρ μιας δέουσας μελέτης, να υπενθυμίζει πως είναι ο ΔΗΣΥ που έδωσε πολλές μάχες για να φτάσει να αναγνωριστεί η προσφυγική ιδιότητα των εκ μητρογονίας προσφύγων.

Υπόθεση Βρούντου

Η Μαρία Βρούντου είχε αιτηθεί το 2003 τη χορήγηση προσφυγικής ταυτότητας ώστε να καταστεί δικαιούχος επιδόματος οικίας και αργότερα προσέφυγε στο Ανώτατο, το οποίο όμως έκρινε ότι δεν είχε δικαιοδοσία να εξετάσει τον ισχυρισμό για διάκριση και ως εκ τούτου να προχωρήσει στη χορήγηση κατάλληλης θεραπείας. Τον Οκτώβριο του 2015 το ΕΔΑΔ δικαίωσε την αιτήτρια εντοπίζοντας, μεταξύ άλλων, παραβίαση του δικαιώματος σε ίση μεταχείριση. Για την κυβέρνηση ωστόσο η αποζημίωση που επιδίκασε το δικαστήριο, ίση με το επίδομα οικίας που θα λάμβανε η αιτήτρια αν ήταν δικαιούχος, καθώς και η αποζημίωση για ηθική βλάβη και δικαστικά έξοδα, και κατατέθηκαν μέσω τραπέζης την 1η Μαρτίου 2016, κρίθηκαν ως η μόνη θεραπεία, χωρίς να επεκτείνει το μέτρο και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις.