Νέα υπόθεση «Μαρικάρμεν» στη Φλωρεντία: 94χρονη κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της μετά από αύξηση ενοικίου από €450 σε €1.200

Μια υπόθεση που θυμίζει την ιστορία της «Μαρικάρμεν» στην Ισπανία έρχεται στο φως στη Φλωρεντία, όπου μια 94χρονη γυναίκα κινδυνεύει να εκδιωχθεί από το σπίτι στο οποίο ζει για περισσότερες από έξι δεκαετίες. Η ηλικιωμένη, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα όρασης και κινητικότητας, δεν έχει ενημερωθεί ακόμη για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει.

Η κόρη της εκφράζει την ανησυχία της για την εξέλιξη της υπόθεσης, καθώς θεωρεί ότι η μητέρα της ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, της 87χρονης Ισπανίδας που έγινε σύμβολο του αγώνα για το δικαίωμα στη στέγη, μετά την έξωσή της από το σπίτι της στη Μαδρίτη. Η Μαρικάρμεν πέθανε σε νοσοκομείο λίγες ημέρες αργότερα.

Από τα €450 στα €1.200 τον μήνα

Η Φράνκα κατοικεί σε διαμέρισμα 70 τετραγωνικών μέτρων από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Εκεί έζησε με τον σύζυγό της και μεγάλωσε την οικογένειά της, ενώ το σπίτι παραμένει μέχρι σήμερα ο χώρος στον οποίο αισθάνεται ασφαλής και οικεία.

Το υφιστάμενο μισθωτήριο λήγει τον Φεβρουάριο. Σύμφωνα με την κόρη της, η οικογένεια ενημερώθηκε τηλεφωνικά ότι το συμβόλαιο δεν πρόκειται να ανανεωθεί με τους σημερινούς όρους. Για να παραμείνει η 94χρονη στο διαμέρισμα, το μηνιαίο ενοίκιο θα πρέπει να αυξηθεί από τα 450 στα 1.200 ευρώ.

Η κόρη της, η οποία ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία της επειδή δεν έχει ακόμη καταφέρει να ενημερώσει τη μητέρα της για την εξέλιξη, εξηγεί ότι η ηλικιωμένη λαμβάνει χαμηλή σύνταξη, καθώς και τη σύνταξη χηρείας του συζύγου της. Ένα τόσο υψηλό ενοίκιο θα απορροφούσε σχεδόν ολόκληρο το εισόδημά της, αφήνοντάς της ελάχιστα χρήματα για τις καθημερινές της ανάγκες.

Η οικογένεια δεν αρνείται ότι το ενοίκιο μπορεί να χρειάζεται αναπροσαρμογή. Η κόρη της δηλώνει διατεθειμένη να συνεισφέρει οικονομικά, ώστε η μητέρα της να παραμείνει στο σπίτι της. Ωστόσο, θεωρεί ότι η αύξηση είναι υπερβολική και υπογραμμίζει πως δεν υπήρξε ουσιαστική δυνατότητα διαπραγμάτευσης ή αναζήτησης μιας συμβιβαστικής λύσης.

Rischia di dover abbandonare la casa che racchiude tutta la sua vita, a 94 anni si ritrova in bilico tra pagare un affitto triplicato, oppure accettare lo sfratto da quelle pareti che racchiudono i ricordi di famiglia. È la storia di Franca, raccontata dal Corriere Fiorentino. Siamo nella periferia a nord di Firenze, dove Franca vive da 60 anni, oggi vedova, con problemi di deambulazione e di vista. L'affitto ammonta a 450 euro mensili, ma la nuova proprietà dello stabile che conta altri appartamenti, avrebbe avanzato la richiesta di passare a un contratto da 1.200 euro al mese. Alternativa; lo sfratto, a febbraio 2027. L’articolo di Antonio Lenoci su Repubblica

— Repubblica (@repubblica) October 14, 2026

Ένα σπίτι που συνδέεται με μια ολόκληρη ζωή

Το κτίριο στο οποίο βρίσκεται το διαμέρισμα ανήκει εξ ολοκλήρου στον ίδιο ιδιοκτήτη και παλαιότερα φιλοξενούσε κυρίως οικογένειες της Φλωρεντίας, αρκετές από τις οποίες παρέμεναν εκεί για πολλές δεκαετίες. Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, οι ένοικοι άλλαξαν.

Σύμφωνα με την κόρη της Φράνκα, τα διαμερίσματα δεν έχουν μετατραπεί σε τουριστικά καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης, αλλά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως κανονικές κατοικίες.

Για την 94χρονη, η απομάκρυνση από το σπίτι της δεν θα σήμαινε απλώς μια αλλαγή κατοικίας. Θα σήμαινε την απώλεια του χώρου όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της και δημιούργησε τις σημαντικότερες οικογενειακές της αναμνήσεις.

Η στεγαστική κρίση πιέζει την Τοσκάνη

Η υπόθεση αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότεροι ενοικιαστές στην Τοσκάνη, καθώς οι αυξήσεις των μισθωμάτων εντείνουν την ανασφάλεια για τη στέγαση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στο δημοσίευμα, το 2025 εκδόθηκαν συνολικά 2.427 διαταγές έξωσης στην περιφέρεια, ενώ στη Φλωρεντία καταγράφεται περίπου το 35% των αιτημάτων αναγκαστικής εκτέλεσης εξώσεων στην Τοσκάνη.

Η ιστορία της Φράνκα φέρνει στο προσκήνιο την ευάλωτη θέση ηλικιωμένων και ανθρώπων με περιορισμένους οικονομικούς πόρους, οι οποίοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες στεγαστικές δαπάνες και κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι που αποτελεί το σταθερό σημείο αναφοράς της ζωής τους.